Hoofdstuk 3

Kort na zeven uur de volgende avond kwam Seth vroeger dan normaal thuis. Hij liep snel naar de trap, maar een beweging in zijn ooghoek deed hem stilstaan. Op de bank zat Layla roerloos, haar houding zenuwslopend kalm.

Een ingepakte koffer stond naast haar. Seth liep langzaam naar haar toe, terwijl zijn ogen zich vernauwden bij de bagage. "Wat moet dit precies betekenen?" Hij trok zijn colbert uit en gooide het achteloos op de bank voordat hij zijn stropdas losser maakte en tegenover haar ging zitten.

Layla's gezicht was getekend en bleek toen ze langzaam haar hoofd ophief om zijn blik te kruisen. Haar ogen angstaanjagend leeg van emotie. "Seth, ik hou niet meer van je." De woorden raakten hem onverwachts en veroorzaakten een vreemd, beklemmend gevoel in zijn borst, als een touw dat zijn hart insnoerde en kneep totdat hij nauwelijks nog kon ademen.

Zijn gezichtsuitdrukking bleef echter beheerst. "Is dit een of andere manipulatietactiek?"

Seth was in Jennifers woning in North Shore Heights geweest totdat zijn secretaresse die middag belde om hem te informeren over het incident van gisteravond. Hij was onmiddellijk naar huis gegaan nadat hij het nieuws had gehoord.

Layla's gezicht bleef onbewogen, geen enkele emotie toonde zich op haar gelaatstrekken. "Denk wat je wilt. Ik ga het niet uitleggen. Je hebt altijd geloofd dat ik van je hield, dat ik nooit zou weggaan, hoe je me ook behandelde. Dat was ooit waar. Nu niet meer. Seth, ik hou niet van je."

Bij het horen van haar woorden staarde Seth haar aan met een dode blik, terwijl een koude woede zich in hem opbouwde.

"Layla, ik wil die grap niet nog een keer horen. Gaat dit over gisteravond? Is dat waarom je een driftbui hebt?" Hij sprak afwijzend en verborg elke oprechte bezorgdheid.

Layla was gewend geraakt aan zijn houding. Seth hield niet van haar en het zou hem niet uitmaken als ze gewond raakte. Sterker nog, hij zou het waarschijnlijk als een gunst van God beschouwen als ze er niet meer was, wat de weg zou vrijmaken voor Jennifer.

"Het is al avond, ongeveer vijftien uur sinds gisteravond," zei Layla kalm. Haar ogen verraadden diep verdriet. "Als ik Brian niet van me af had geslagen, was ik nu ofwel verkracht of had ik mezelf in de baai verdronken. Je zou nu naar mijn lijk kijken in plaats van dit gesprek te voeren."

Seth raakte steeds meer geïrriteerd en beschouwde haar woorden als melodramatische manipulatie. Hij rukte zijn stropdas helemaal af.

"Layla, het gaat duidelijk prima met je. Er staan bewakers bij de ingang en je bent slim genoeg om jezelf te redden. Je hebt me alleen maar gebeld om de jonkvrouw in nood te spelen en me te dwingen naar huis te komen, wat is gelukt—je hebt mijn secretaresse zover gekregen om je bericht door te geven. En nu, hier ben ik."

Zijn woorden sneden door Layla heen als duizend messen.

In zijn ogen was zelfs haar instinctieve roep om hulp tijdens een oprechte dreiging slechts een zoveelste berekende zet.

Wat voor soort vrouw dacht hij wel niet dat ze was?

Seths directieassistent, Ryan Gray, overhandigde Layla elke maand op de tiende een bankpas met een limiet van $200.000 voor haar uitgaven. Die middag had Layla het incident van de vorige avond aan Ryan verteld, in de hoop dat hij het aan Seth zou doorgeven. Misschien zou hij bezorgdheid tonen of Brian confronteren.

Maar Ryan belde later terug om te bevestigen dat hij het aan Seth had verteld. Layla kwam erachter dat Seth, zelfs nadat hij over de aanval had gehoord, de dag met Jennifer had doorgebracht.

Die wetenschap had eindelijk gedood wat er nog van haar hart over was.

Layla's lippen krulden in een bittere glimlach. "Nou, nu begrijp ik hoe je over me denkt. Dus waarom zouden we elkaar blijven kwellen, Seth? Laten we scheiden. Je kunt met Jennifer trouwen en nog lang en gelukkig leven."

Seths ogen vernauwden zich, terwijl een koude, gevaarlijke trek over zijn gezicht viel. Hij leunde iets achterover en legde één arm over de bank.

"Layla, je weet dat ik een hekel heb aan deze spelletjes, vooral van jou. Heb je enig idee hoeveel vrouwen een moord zouden doen om mevrouw Stanton te zijn? Je hebt je met list en bedrog in die positie gewerkt, en nu wil je er opeens uit? Verwacht je dat ik dat geloof?"

Layla bleef kalm, hoewel haar borst ondragelijk zwaar aanvoelde.

"Ik heb al een advocaat de scheidingspapieren laten opstellen. Ik wil alleen dit huis en één auto. Geef me het bedrag dat jij eerlijk vindt. Verder wil ik niets." Ze reikte in de lade van de salontafel en legde het document voor hem neer.

Seth keek er nauwelijks naar voordat hij het doormidden scheurde, vervolgens in kleinere stukken, en ze in de prullenbak gooide.

"Ik heb digitale kopieën," zei Layla zachtjes. "Ik kan er meer printen."

In een oogwenk stond Seth op. Hij pakte haar ruw vast en trok haar naar voren. Layla hapte naar adem, geschrokken door de plotselinge kracht. In drie jaar huwelijk was zijn wreedheid altijd koud en afstandelijk geweest, nooit fysiek.

Tot nu.

"Het doet pijn... Seth, laat los..." riep ze, terwijl haar stem trilde.

Maar Seth liet haar niet los. De woede die hij had onderdrukt kwam eindelijk naar boven, scherp en explosief.

"Is dit hoe je je gisteravond gedroeg?" zei hij koud. "Je beweert dat je hem van je af hebt gevochten, maar nu kun je mij niet eens wegduwen?"

Layla verstijfde.

De pijn was er nog steeds, maar iets diepers nam de plaats ervan in—shock, ongeloof en een verpletterend gevoel van wanhoop.

"Of is dit wat je wilde?" ging Seth verder, zijn stem doordrenkt met achterdocht. "Is er iets wat je me niet vertelt?"

Even kon Layla hem alleen maar aanstaren, terwijl haar geest leeg werd.

Ze had geweten dat hij niet van haar hield.

Maar ze had zich nooit kunnen voorstellen dat hij zo laag over haar zou denken.

Haar handen vielen langzaam stil. De strijd vloeide uit haar weg, vervangen door een holle leegte die zich door haar borst verspreidde.

"Wat... ben je aan het doen?" vroeg ze zwakjes, haar stem nauwelijks luider dan een fluistering.

Seth gaf geen antwoord.

De kamer leek zich om haar heen te sluiten, de lucht werd verstikkend zwaar terwijl de angst naar binnen kroop, stil en verstikkend.

En op dat moment besefte Layla iets met absolute helderheid—

De man tegenover haar was helemaal niet meer iemand die ze herkende.