Hoofdstuk 2: Planning

De kamer was nogal stil terwijl ik tegenover mijn verloofde zat. Ze beantwoordde mijn blik kalm; het sterke bloed dat door haar aderen stroomde was zichtbaar in haar heldere ogen. Voor anderen was het moeilijk om alfa’s zoals ik in de ogen te kijken, maar zelfs het dragen van de titel alfa garandeerde niet de kracht om te intimideren. Mijn macht kwam voort uit de kracht van binnen en de harde training die ik had doorstaan.

‘Wil je nog wat koffie?’ vroeg de moeder van mijn verloofde me. Ze stamden allebei af van machtige bloedlijnen en hadden meer geld dan ze ooit zouden kunnen uitgeven. Haar vader was er ook. Dit was slechts een formele ontmoeting voor ons om elkaar te leren kennen, en toch hadden we geen moment alleen. Deze ouderwetse aanpak was typisch. Alfa’s houden over het algemeen niet van verandering.

‘Ja, graag,’ zei ik, en ik schonk haar moeder een charmante glimlach, waardoor ze bloosde.

Ik had dat effect vaak op vrouwen, al gebruikte ik het zelden in mijn voordeel. Ik had belangrijkere dingen om me op te richten dan vrijblijvende avontuurtjes. Ik hield mijn kopje naar haar uit terwijl ze me meer koffie inschonk, en ik probeerde de vreemde stilte te doorbreken die zo ongemakkelijk aanvoelde.

Deze ontmoeting had veel sneller kunnen verlopen als Julianna en ik de kans hadden gehad om onder vier ogen een paar woorden te wisselen, maar ik begreep haar vader, ondanks dat we bevriend waren, dat niet zou toestaan. Hij had alleen Julianna. Hij en zijn partner waren niet in staat geweest om nog andere kinderen te verwekken, en ik herkende zijn beschermdrang.

‘Weet je zeker dat je deze oorlog voorgoed kunt beëindigen?’ vroeg Eric me.

Ik draaide me naar Eric toe en knikte. ‘Ik weet het zeker,’ zei ik.

‘Laten we het niet over zaken hebben,’ wierp zijn partner tegen. ‘Daar zijn we niet voor hier.’

‘Dit alles ís zaken, moeder,’ antwoordde Julianna.

Haar moeder keek haar geschokt aan, net als ik, maar achteraf kon ik een glimlach niet onderdrukken. Het leek erop dat ik Julianna niet genoeg krediet had gegeven. Ze begreep deze situatie veel beter dan ik had verwacht.

‘Dat klopt,’ beaamde ik.

Ze wendde zich tot mij, nog altijd even kalm, en het stelde me tevreden te weten dat ik een luna naast me zou hebben die niet alleen de aard van onze verbintenis begreep, maar ook de zwaarte van onze situatie.

‘Dus, wanneer zal de ceremonie zijn?’ informeerde ze.

Mijn glimlach werd breder door haar zelfverzekerdheid. ‘Over een week, hoop ik,’ antwoordde ik, terwijl ik me tot haar vader wendde. ‘We moeten nog een paar details afronden.’

Hij knikte instemmend.

‘Nou dan,’ zei Julianna, tot ieders verrassing terwijl ze opstond.

Met haar lange, heel lichtblonde haar en opvallend blauwe ogen zag ze er schitterend uit in een zwarte jurk die haar slanke figuur perfect omsloot. Toch hield ik mijn blik stabiel en ontmoette ik in plaats daarvan haar ogen, nieuwsgierig naar haar plotselinge besluit om op te staan.

‘Als jullie alleen nog wat dingen met mijn vader moeten regelen, dan geloof ik dat ik niet langer nodig ben. Ik zie je over een week,’ zei ze.

Daarna liep ze gewoon weg. Ik keek haar verbaasd na en merkte dat mijn bèta, Rhys, en mijn derde in bevel, Marcus, haar ook nakeken, even geschokt. Toen ik me weer naar Eric en zijn partner draaide, zag ik dat ze me bezorgd aankeken, waarschijnlijk denkend dat ik beledigd was door het gedrag van hun dochter. In werkelijkheid was ik onder de indruk.

‘Ik neem aan dat ze geen ongelijk heeft,’ grinnikte ik zachtjes.

‘Mijn excuses, Alpha Rogan,’ zei Eric.

Ik schudde mijn hoofd en maakte een wegwerpgebaar met mijn hand. ‘Je dochter is slim. Dat waardeer ik.’

‘Ze zegt graag wat ze denkt,’ antwoordde hij.

‘Nog iets om te bewonderen,’ zei ik.

Mijn woorden leken hem enigszins te kalmeren, al voelde ik dat hij zich zorgen maakte dat ik alleen beleefd probeerde te zijn vanwege de band die onze roedels binnenkort zouden delen.

‘Ze zal zich niet nog eens respectloos gedragen,’ verzekerde Eric me.

Ik glimlachte alleen maar. ‘Verrassend genoeg kan het me eigenlijk weinig schelen.’

Hij keek me verrast aan, maar ik hield mijn glimlach vast. ‘We hebben belangrijkere dingen om ons zorgen over te maken.’

Hij knikte, begrijpend waar ik naartoe wilde.

‘De jagers zijn de laatste tijd stil geweest, maar ik weet dat ze dat niet zullen blijven,’ zei ik.

‘Nee, dat doen ze nooit.’ Er trok een donkere uitdrukking over zijn gezicht.

‘Mijn doel is om een paar van die jagers te pakken en hun locaties uit ze te trekken,’ zei ik.

‘Ze dragen altijd gif bij zich,’ waarschuwde Eric.

‘Ik weet het, maar ik heb meer informatie nodig. We hebben niet meer dezelfde spionnen als vroeger,’ legde ik uit.

Hij zuchtte en wreef vermoeid in zijn ogen. ‘Nee, ik weet het.’

‘We moeten hun bases lokaliseren. We moeten ze eens en voor altijd vernietigen.’

‘Hoe wil je ze tevoorschijn lokken?’ vroeg hij.

‘De ceremonie.’

‘Je wilt zoveel levens op het spel zetten, inclusief dat van mijn dochter?’ vroeg hij.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Het wordt een kleine ceremonie. We doen niets buitensporigs. We houden onze vechters verborgen en klaar om toe te slaan wanneer dat nodig is.’

Eric leek mijn plan niet erg te bevallen, maar ik kon zien dat hij inzag dat het misschien onze beste optie was.

‘Zij is alles wat ik heb,’ zei hij.

‘En ik zal ervoor zorgen dat ze veilig blijft,’ verzekerde ik hem.

‘We weten niet hoeveel ze er misschien sturen.’

‘Ze opereren in kleinere groepen om verborgen te blijven. Ze begrijpen dat wij het voordeel hebben in man-tegen-mangevechten. Als ze een grote groep sturen, merken we dat te snel op, en dan verliezen ze.’

‘Wat als ze hun tactiek hebben veranderd?’ wierp hij tegen. ‘Het is een jaar geleden sinds we een grote aanval van hen hebben meegemaakt.’

‘Ze zijn niet veranderd. Mensen zoals jagers zijn niet in staat zich aan te passen.’

Eric zag er niet volledig van overtuigd uit, maar uiteindelijk knikte hij. ‘Goed dan. Laten we morgen weer bijeenkomen om een echt plan te maken.’

Ik knikte. ‘Zoals je wilt. Je weet me te vinden.’

Hij knikte terug, en we stonden allebei op om elkaar de hand te schudden. Daarna gaf ik zijn partner een klein knikje, uit respect voor de onuitgesproken grenzen. Alfas waren erg territoriaal als het om hun partners ging, en hen zonder toestemming aanraken was een goede manier om een hand te verliezen of… een hart.

Ik zwaaide met mijn hand door de lucht, als teken dat mijn bèta en derde in bevel me moesten volgen, en we begonnen het huis te verlaten. Maar toen we de veranda opstapten, trok een vreemd licht mijn aandacht. Ik knipperde verbaasd en besefte toen dat er een rood stipje op mijn borst zat.

‘Alpha!’