Hoofdstuk Zesenzestig

Jackson

Morris spreidt de plattegrond uit op de tafel alsof hij al weet dat niemand van ons gaat houden van wat hij gaat zeggen. Hij tikt met de stift op de hoek, kijkt naar mij, dan naar Brooklyn, en dan weer naar mij omdat hij verdomd goed weet dat ik het probleem ben in dit scenario.

En hij heef...

Log in en ga verder met lezen