Hoofdstuk 194 BEDANKT

‘Ik ga jullie allemaal zó missen,’ flapte ik eruit, de woorden rolden er in één rush uit voordat ik ze kon inslikken. Mijn lach brak op de brok in mijn keel, en mijn lippen trilden alsof ze zich maar net bij elkaar konden houden. Het kon me niet schelen hoe dom ik klonk, ik moest dat ze het wisten. ...

Log in en ga verder met lezen