Hoofdstuk 45 Alleen

Narines POV

De tweede dag brak aan, en nog steeds... Er was geen spoor van Sargis.

Ik bleef bij het raam staan, bewoog nauwelijks, en keek hoe de bleke zon opkwam en weer zakte in een waas van gouden wolken. Tijd voelde niet echt meer. De kamer voelde nu kouder aan. Ik hield me vast aan de venster...

Log in en ga verder met lezen