Hoofdstuk 233

Rowena’s perspectief

De duisternis had alles al bedekt tegen de tijd dat ik eindelijk mijn ogen opende.

Toen Alaric en ik die middag eerder in de penthouse-suite waren aangekomen, had het zonlicht door de ramen van vloer tot plafond naar binnen gestroomd. Nu was het laat in de nacht.

Ik bewoog...