De Maan en De Oceaan

Het was nog donker, Ocean sliep vredig op de achterbank van de auto. Haar vader, Sam Knight, reed de auto en haar moeder Carla praatte met hem.

Carla: Ze voelt zich niet op haar gemak bij de drieling.

Sam: Kom op schat. Zo erg zijn ze toch niet?

Carla: Zeg dat maar tegen je dochter. Ze heeft me verteld dat ze als voorwaarde om Jack te bezoeken een eigen kamer wil. Ze gaat die niet delen met haar neefjes en nichtjes.

Sam: Oké, goed. Ik zal het Jack vertellen. Hij zal een aparte kamer voor haar regelen.

Carla: Ja, dat kun je maar beter doen.

Sam: Oké, maak haar wakker, we zijn er bijna.

Carla tikte op Oceans schouder om haar wakker te maken. Het duurde even voordat ze haar omgeving begreep.

Carla: We zijn er bijna, lieverd.

Ocean: Ja! Kunnen we naar het bos gaan, alsjeblieft? Ik wil de opkomende zon zien.

Sam: Nee, lieverd! Oom Jack wacht op ons en je tante heeft veel koekjes voor je gebakken. Wil je dat missen?

Ocean: Maar papa?

Sam: Geen gemaar. We hebben het hier al over gehad.

Ocean: Oké dan.

Ze leunde terug in haar stoel. Ocean Knight is het enige kind van Carla en Sam Knight. Ze is 10 jaar oud, heel slim, lief, schattig en een zeer gehoorzaam kind. De zomervakantie was bijna voorbij. Ocean en haar ouders bezochten Sam's jongere broer, Jack Knight. Jack woont in Rotterdam en Sam in Amsterdam. Ocean houdt van haar oom en tante, maar hun vervelende drie dochters zijn haar grootste nachtmerrie. Ze plagen haar altijd.

Haar vader parkeerde de auto en Ocean en Carla stapten uit. Haar oom riep haar en ze rende naar hem toe. Jack knielde op de grond en omhelsde zijn nichtje stevig. Ocean is het jongste kind van de familie. Ze werd geboren acht jaar na het huwelijk van haar ouders. Door haar gehoorzame en liefdevolle gedrag houdt iedereen meer van haar dan van haar neefjes en nichtjes.

Jack: Ik heb je zo gemist.

Ocean: Ik heb jou ook gemist, oom Jack.

Jack: Echt waar? Ik dacht dat je je oom misschien was vergeten.

Ocean: Nee...

Lora: Lieverd, je bent niet de enige hier. Kom hier, meisje.

Jacks vrouw, Lora, omhelsde Ocean en Carla. Jack hielp zijn broer met de bagage. Lora nodigde iedereen uit in de villa. Ze liepen allemaal naar de eetkamer. Ocean hapte naar adem toen ze de tafel zag, vol met al haar favoriete gebak. Lora houdt van bakken en elke keer als Ocean hen bezoekt, bakt Lora veel lekkers voor haar.

Lora: Ik wist niet wat je lekker zou vinden, dus ik heb een paar dingen gebakken die je het lekkerst vindt. Vertel me hoe het smaakt?

Ocean nam een grote hap van de chocolate chip cookies en kreunde.

Ocean: Mmmmm.... Het is geweldig, tante, dank je wel.

Lora ging naast Ocean zitten en ze genoten allemaal samen van hun ontbijt na lange tijd. Na het ontbijt gingen ze allemaal naar hun kamers. Zoals beloofd, sprak Sam met Jack en kreeg Ocean haar eigen kamer. Ze hoefde de kamer niet te delen met haar gemene nichtjes, Monica, Marina en Melody. Jack hielp Ocean met het uitpakken van haar spullen en na een uur had ze haar kamer ingericht en ging ze met haar pop in de tuin spelen. Ze wilde naar het bos achter de villa van haar oom gaan. Ze wilde dat bos altijd al zien, maar haar vader liet het niet toe omdat hij zei dat het niet veilig was voor haar. Sam was altijd bang voor dat bos, maar zijn dochter hield ervan.

Ocean speelde vredig toen haar gemene drielingnichtjes kwamen en Monica haar pop uit haar handen pakte.

Ocean: Geef het terug, alsjeblieft!

Marina: Kom het maar halen.

Ocean stapte naar voren om haar pop terug te krijgen, maar in plaats daarvan gooiden ze de pop in de modder. Hysterisch lachend, lieten de drielingnichtjes Ocean achter met haar pop. Ze pakte haar pop op en ging naar haar kamer. Ze waste haar pop, legde de pop op het bed en ging ernaast zitten. Er was een raam boven het hoofdeinde van haar bed. Ze zat bij het raam en keek naar het bos. Ze had al veel bossen en wouden gezien in Amsterdam, maar dit bos was anders. Alsof het veel mysteries diep van binnen verborgen hield.

Het was weekend en de voorlaatste dag van Ocean en haar ouders in New Orleans. Daarna zouden ze vertrekken naar New York City. Ocean had stiekem aan Jack gevraagd om een picknick in het bos te organiseren. De drieling vond het geen goed idee, maar Jack zei dat Ocean hen maar één keer per jaar bezoekt. Dus dit was haar moment om te genieten zoals zij dat wilde. De drieling speelde samen, maar Ocean koos ervoor om alleen te spelen. Wandelend hier en daar, kijkend naar de bomen en bloemen, genoot Ocean. Na een tijdje hoorde ze het gemene gelach van haar neven. Ze volgde de richting waar de stemmen vandaan kwamen. Ze hapte naar adem bij het zien van het tafereel voor haar. Het was als een stukje hemel op aarde. Een prachtige en kristalheldere meer. Toen haar neven haar zagen, liepen ze weg. Ze liep dichterbij om te zien wat ze deden. Het was een vis die uit het water was gehaald en ze hadden hem op de grond achtergelaten om te sterven. Ze pakte snel de vis op en rende naar het meer, waar ze hem voorzichtig in het water liet. Het duurde een paar seconden voordat de vis weer begon te zwemmen. Ocean's lippen krulden op in een schattige glimlach. Ze bleef nog een minuut of twee en ging toen terug naar de picknickplek.

Lora: Heb je het hier naar je zin gehad?

Ocean: Ja. Dank je wel Oom Jack en Tante Lora.

Jack: Als je de volgende keer komt, gaan we weer naar het bos, oké?

Ocean: Echt waar, dank je wel.

Ocean en haar ouders namen afscheid en vertrokken naar het vliegveld. Ze moesten eerst een snelweg oversteken. Ocean had een geweldige tijd gehad, zoals altijd, maar het meest had ze genoten van haar tijd in het bos. Ze wilde nog wat meer tijd in het bos doorbrengen. Ocean keek naar buiten, genietend van het landschap voor haar. Plots zag ze iemand die de auto te voet volgde. Sam reed altijd sneller dan de toegestane snelheid.

Ocean: (Het moet een illusie zijn. Wie kan ons zo snel te voet volgen?)

Ze keek nog een keer, maar er was niets. Ze zuchtte van opluchting en leunde achterover in de stoel. Ze deed haar oortjes in en speelde haar favoriete liedje op haar muziekspeler. Ze sloot haar ogen en inhaleerde de frisse boslucht. Plots voelde ze dat de auto iets raakte en haar vader trapte zo hard mogelijk op de rem. Sam en Carla stapten uit de auto en keken om zich heen.

Carla: Sam, wat hebben we geraakt?

Sam: Niets, zie jij hier iets?

Carla: Sam, kijk naar de auto, hij is ergens tegenaan gebotst.

Sam: Het is niets.

Carla: Oh mijn God, er is bloed op de weg, Sam. En het is vers.

Sam: Maar er is hier niemand.

Carla: Ik zei toch dat je niet zo hard moest rijden, maar je luistert nooit naar me.

Sam: Ik reed op de snelweg en...

Carla: En je hebt iets of iemand geraakt.

Sam: Zie je hier iets of iemand?

Carla: We moeten rondkijken. Misschien heeft iemand onze hulp nodig. We kunnen niet zomaar weggaan. Ik ga in ieder geval niet weg voordat ik zeker weet dat we niets of niemand hebben geraakt.

Sam: Oké, goed. Laten we gaan.

Ocean had de hele ruzie gehoord. Haar ouders verdwenen in het bos en zij bleef in de auto. Ze zat stil in de auto. Ze voelde weer dat ze werd bekeken. Ze keek door de ramen van de auto, maar er was niemand. Ze probeerde het gevoel van zich af te schudden, maar het lukte niet. Ze hoorde de stemmen van haar ouders in de verte. Ze zuchtte van opluchting dat ze nu deze enge plek zouden verlaten. Ze waren niet te laat voor hun vlucht. Het gevoel bekeken te worden was er nog steeds. Ze keek om zich heen en vergrendelde alle autodeuren. Haar ouders kwamen uit het donkere bos. Ze waren nog steeds aan het ruziën. Sam was geïrriteerd dat zijn vrouw niet naar hem luisterde.

Sam: Je maakt je zorgen om niets. Dat bloed ziet er niet zo vers uit.

Carla: Oh, het is vers. Leer mij dat niet. Ik ben een dokter, ik weet deze dingen, jij niet.

Sam: Je overdrijft, Carla.

Carla: Ik overdrijf niet. We moeten nog een keer kijken.

Sam: Geen sprake van.

Carla: Sam, alsjeblieft, ik kan het gevoel niet van me afschudden dat iemand gewond is. Alsjeblieft, nog één laatste keer.

Sam: Oké, goed. Laatste keer, dan zijn we weg uit deze enge plek.

Ocean was weer alleen. Ze voelde weer dat iemand naar haar keek. Ze keek om zich heen en tot haar verbazing zag ze echt iets, eigenlijk iemand. Ze concentreerde zich op het element dat ze zag. Ze zag twee glanzende groene bollen, die schitterden als twee sterren in het donkere bos. Ze voelde dat de wereld om haar heen begon te vervagen. Langzaam verdween alles. Het enige wat ze nog kon zien waren die prachtige ogen. Ze opende de autodeur en stapte uit. Ze bleef een minuut op haar plaats staan, toen begon ze in de richting van die ogen te lopen. Haar brein schakelde volledig uit en haar benen gehoorzaamden die ogen. Langzaam liep ze het bos in en op dat moment voelde ze niets anders dan de drang om dichter bij die sterren te komen.