Hoofdstuk 2 Dezelfde achternaam van Windsor

Henry's gezichtsuitdrukking werd onmiddellijk donker.

Een spottende glimlach trok aan zijn mondhoek, en zijn stem perste elk woord van tussen zijn op elkaar geklemde tanden.

"Sophia, denk je dat ik je gigolo ben?"

Sophia's lippen krulden lichtjes op terwijl ze de kaart direct in zijn hand drukte.

"Druk het niet zo grof uit. We hebben tenslotte wel een emotionele basis."

Tenslotte zou ze een steek van tegenzin voelen in de wetenschap dat ze niet nog eens met zo'n prachtexemplaar naar bed kon gaan.

Maar de omstandigheden lieten het nu niet toe. Haar tegenzin kon daar niets aan veranderen.

"Ik doe dit om je te beschermen. Je moet mijn goede bedoelingen begrijpen."

Sophia begroef die flikkering van emotie onmiddellijk volledig. Ze kleedde zich aan en stond op, terwijl ze haar handtas pakte. Net toen ze op het punt stond te vertrekken, pauzeerde ze bij de deur en blies Henry een handkus toe.

"Blokkeer me niet, oké? Misschien brengt het lot ons ooit nog eens samen."

Haar glimlach was stralend en verleidelijk, maar ze draaide zich om en vertrok zonder aarzeling. Henry's hand balde zich centimeter voor centimeter tot de aderen opvallend op zijn knokkels opzwollen, terwijl er een flits van obsessie in zijn ogen flikkerde.

Sophia ging naar beneden en stapte in haar auto.

Voordat ze wegreed, stuurde ze Oliver een bericht: [Ga rechtstreeks naar het Miller-landgoed.]

Ze had geen enkele behoefte om hen in die bruidssuite te zien.

Vanaf hier was het slechts dertig minuten rijden naar het Miller-landgoed.

Sophia stapte uit en liep met grote passen naar binnen.

Gavin zat op de bank op hen te wachten.

Sophia riep liefjes: "Grootvader."

Gavin's ogen vulden zich met genegenheid toen hij naar Sophia keek. "Sophia, je bent er."

Sophia knikte en ging gehoorzaam naast Gavin zitten.

Gavin klopte zachtjes op de rug van haar hand. "Maak je geen zorgen. Als ze aankomen, zal ik het absoluut voor je opnemen."

Sophia glimlachte. "Oké."

Niet lang daarna klonk het geluid van automotoren weer van buiten.

Oliver en Clara waren gearriveerd.

Oliver had eeuwenlang op Sophia gewacht bij de villa, en had nooit verwacht dat ze in plaats daarvan rechtstreeks naar het Miller-landgoed zou gaan.

Hij kookte van woede.

Maar toen hij Sophia zachtjes op de bank zag glimlachen, kon hij niet voorkomen dat hij even met stomheid geslagen was.

Ze hadden elkaar al twee jaar niet gezien.

In zijn herinnering was Sophia puur en mooi geweest, als een bloeiende jasmijnbloem.

Maar de vrouw die nu voor hem stond, had lang haar dat lui over haar schouders viel, prachtige make-up op haar gezicht, als een roos in volle, adembenemende bloei.

Hij voelde zich enigszins verbijsterd.

Zouden twee jaar een persoon echt zo drastisch kunnen veranderen?

Oliver verzamelde zijn gedachten. "Grootvader."

Gavin's blik wendde zich niet tot Oliver, maar vestigde zich in plaats daarvan op Clara naast hem.

Clara droeg vandaag een lichtgekleurde jurk. Haar haar was naar achteren gestoken, met subtiele make-up, waardoor ze er erg ingetogen uitzag.

Ze sprak voorzichtig en nerveus: "Grootvader."

Gavin's gezichtsuitdrukking was streng toen hij hard zei: "De familie Miller is geen plek waar zomaar iedereen naar binnen kan wandelen. Gooi haar eruit!"

Oliver stapte onmiddellijk voor Clara. "Grootvader, Clara is iemand die ik hierheen heb gebracht."

Gavin wierp hem een koude blik toe. "Of zij vertrekt, of jullie vertrekken allebei samen!"

Oliver's gezicht werd grimmig.

Sophia, op de bank, lachte bijna hardop.

Gavin's gezondheid was de laatste tijd niet goed geweest, en dat was de reden waarom hij Oliver had teruggeroepen uit het buitenland.

Als hij niet terugkeerde, zouden zijn erfrechten hem volledig worden ontnomen.

Oliver was het beu geworden om twee jaar lang in armoede in het buitenland te leven.

Clara terugbrengen was simpelweg omdat hij dacht dat Gavin eindelijk hun onwankelbare liefde had geaccepteerd.

Hij had nooit verwacht dat Gavin hen nog steeds niet zou accepteren.

De schaamte stond op Clara's gezicht te lezen. Veracht en vernederd worden door Gavin was al erg genoeg, maar dat Sophia er getuige van was, maakte het nog erger.

Ze dwong een glimlach af. "Oliver, ga jij maar even goed met Gavin praten. Ik ga alvast terug."

Clara gaf Oliver een uitweg, dus hij kon alleen maar knikken met een grimmige uitdrukking. "Rij voorzichtig. Laat me weten wanneer je thuis bent."

"Oké," antwoordde Clara.

Sophia rolde stilletjes met haar ogen en dacht vol afkeer: 'Idioot.'

Ze moest wel blind zijn geweest om destijds voor Oliver te kiezen.

Gavin pakte zijn wandelstok met beide handen vast en stond langzaam op van de bank.

"Ik heb je niet teruggeroepen alleen om jouw situatie met die vrouw af te handelen. Dit gaat ook over het bedrijf."

"De winst van het bedrijf daalt al jaren, en vanmiddag zijn er verschillende deals die we hadden vastgelegd, weggekaapt door de familie Windsor."

"De familie Windsor?" Een flits van verbazing trok door Sophia's ogen.

Iedereen in Emerald City kende de familie Windsor.

Deze familie had een eeuw aan geschiedenis en stond op het hoogtepunt van de macht, waarbij ze twee derde van de economische levensader van de stad beheersten.

Hoewel de familie Miller zichzelf als onderdeel van de high society beschouwde, leken ze in vergelijking met de familie Windsor onbeduidend.

Sophia wist niet veel over de familie Windsor, alleen dat het echtpaar Windsor slechts één kind had dat ze diep koesterden.

De hele familie hield zich echter op de vlakte, en niemand wist hoe hun erfgenaam er eigenlijk uitzag.

Oliver staarde Gavin geschokt aan en vroeg vol ongeloof: "Hebben we niet altijd al nul conflicten gehad met de familie Windsor? Waarom zouden ze het ineens op ons gemunt hebben?"

Sophia was in haar hoofd nog steeds aan het nadenken over de naam Windsor.

Henry heette ook Windsor van achternaam.

Haar uitdrukking werd complex.

Dezelfde achternaam, de één vertegenwoordigde een top-erfgenaam van een rijke familie, de ander een mannelijk model in een bar. Werelden van verschil.

"Geen idee." Gavin zuchtte diep. "Ik ben erachter gekomen dat er morgenavond een veiling is waar de erfgenaam van de familie Windsor aanwezig zal zijn. Gaan jullie twee samen om te kijken wat het probleem is en of het opgelost kan worden. Het Aventis-project is cruciaal, maar op dit moment zit het vast in de handen van de familie Windsor."

Sophia knikte. "Begrepen."

Gavin wierp een blik op Oliver. "Het wordt laat. Jullie moeten allebei naar huis gaan. En Oliver, onthoud dit: als je het waagt om je nog meer met die vrouw in te laten, schrijf ik een testament waarin ik al mijn bezittingen aan Sophia nalaat!"

Olivers ogen werden groot en hij antwoordde enigszins verontwaardigd: "Grootvader, ik ben uw echte kleinzoon."

Hij kon het niet helpen om Sophia vol wrok aan te staren.

Welke methoden had deze vrouw gebruikt om Gavin zo volledig te manipuleren?

Sophia beantwoordde zijn blik kalm, zelfs met een vleugje provocatie in haar ogen.

Dat Oliver Clara mee naar het buitenland had genomen, had de familie Miller het lachertje van de hele stad gemaakt.

Ze had het zo lang getolereerd, puur om de macht van de familie Miller te gebruiken om zichzelf te vestigen. Anders zouden haar verwarde biologische ouders misschien iets roekeloos doen voor die neppe dochter.

Ze zou zich nooit meer laten pesten.

Gavin sloeg zijn wandelstok krachtig tegen de vloer, wat een zware doffe klap opleverde.

"Oliver, onthoud dit, het is nog niet jouw beurt om hier in huis de dienst uit te maken!"