Hoofdstuk 6.
De kinderkamer was licht en luchtig. Alles was wit, zelfs de muren en het wiegje. Het was de mooiste kinderkamer die Lori ooit had gezien.
Hij had witte muren, witte muren met op een van de muren een schildering van een regenboog. De vloer was bedekt met een dik wit tapijt, er stond een grote mahoniehouten kledingkast waarvan Lori aannam dat die als kast diende. Naast de deur stond een commode en naast een grote crèmekleurige bank stond een ladekastje; een schommelstoel stond naast het raam en het wiegje van de baby stond in het midden van de kamer, waar Emilia vredig sliep.
Haar wiegje was wit, helemaal wit, op de gele deken na die over de rand hing.
Lori wierp een blik; de baby lag vast te slapen. Haar hart trok samen zodra ze haar zag en ze voelde een overweldigende behoefte om haar vast te houden. Ze had nooit de kans gehad om haar zoon vast te houden. Maar deze baby, deze baby kon ze vasthouden.
Emilia zag er zo vredig uit in haar slaap, haar lange donkere wimpers rustten op haar bolle wangen en ze trok een pruillipje als ze sliep. Het was een prachtig gezicht. En Lori voelde haar ogen troebel worden van de tranen.
Een paar momenten later leidde Grace haar de kamer uit.
"Ik weet dat ze er nu vredig uitziet, maar wacht maar tot ze ’s nachts wakker wordt! Ze heeft nogal een stem!"
zei Grace zodra ze de gang hadden bereikt en buiten gehoorsafstand waren.
"Je zult wel honger hebben. Ik haal iets voor je te eten."
zei Grace en Lori knikte.
Ze waren bijna bij de trap toen Lori abrupt stilhield.
Wat was dat?!
vroeg ze zichzelf terwijl ze haar borsten aanraakte. De voorkant van haar shirt was een beetje nat, precies daar waar haar tepels zaten.
Grace draaide zich om om te kijken waarom ze stopte.
Ze keek naar haar shirt en glimlachte.
"Dat... Dat is nog nooit eerder gebeurd!"
zei Lori terwijl ze de voorkant van haar shirt bedekte, haar wangen rood van schaamte.
Grace haalde haar schouders op.
"Het zijn de hormonen, denk ik. Die kunnen je echt te pakken nemen. Ik denk dat het door het zien van de baby kwam."
Lori knikte.
Ja, hormonen. Dat leek de enige logische verklaring ervoor.
"Ik ga me omkleden."
zei ze en ze draaide zich om en liep weg.
Terug in haar kamer vond ze de zoogkompressen die Grace haar lang geleden had gegeven. Ze lagen onderin de tas vol kolfspullen die ze voor haar had gehaald. Ze had ze nooit hoeven gebruiken, maar nu wel.
Ze zuchtte toen ze een nieuwe bh en daarna een nieuwe blouse aantrok.
Als dit elke keer gebeurde wanneer ze de baby zag, dan zou het even duren voordat ze eraan gewend was.
Beneden aangekomen vond ze haar weg naar de keuken, waar Grace haar stond op te wachten met een bord in haar hand.
‘Dus, wat zou je willen eten? Ik heb aardappelpuree gemaakt, ik heb een kip die aan het afkoelen is op het rek en wat sperziebonen.’
Lori haalde haar schouders op.
‘Dat klinkt allemaal erg lekker. Ik lust wel wat.’
Grace knikte terwijl ze naar de andere kant van de keuken liep om naar haar kip te kijken.
‘Dus Grace, heb je nog tips voor me? Aangezien jij vroeger voor Emilia zorgde.’
vroeg Lori, en Grace grinnikte.
‘O, ik heb er zat!’
zei ze terwijl ze een mes pakte en begon de kip aan te snijden.
‘Emilia is eigenlijk net als zo’n beetje elke baby. Ze doet alles wat een baby maar kan doen. Ze slaapt, ze eet, ze poept, ze huilt.’
‘Ze slaapt niet de hele nacht door, het is zwaar, maar ze doet het niet. We hebben alles geprobeerd.’
merkte Grace op.
‘Ze is een best tevreden baby, maar soms kan ze urenlang huilen zonder iets te willen, zoals ’s nachts, maar meestal wanneer ze huilt heeft ze iets nodig.’
‘Ze vindt het heerlijk om buiten te zijn. Ik nam haar overdag altijd mee voor wandelingen rond het huis en dan werd ze zo rustig, vooral als ze daarvoor aan het huilen was.’
Lori knikte en maakte in gedachten aantekeningen.
‘Al met al denk ik dat je het geweldig zult doen. Ik ben wel beschikbaar om je te laten zien hoe en wat je moet doen.’
‘O, dank je, Grace.’
zei Lori terwijl ze een bord met in kruiden geroosterde kip, jus, sperziebonen en aardappelpuree voor haar neerzette.
Wauw! dacht Lori.
Een maaltijd die geen ramen of toast was. Haar maag zou heel blij zijn.
Ze wist niet of Grace dacht dat ze ervaring had met kinderen. Maar die had ze niet, niet echt veel. Ze herinnerde zich dat ze als tiener voor een baby had gezorgd, het acht maanden oude kindje van hun buurvrouw, op wie ze een paar weken had gepast.
Maar dat was ongeveer alle ervaring die ze had. Ze wist nog hoe je een luier moest verschonen, maar het was zo lang geleden dat ze er vast wel weer in zou komen.
De waarheid was dat ze niet de moeite had genomen veel dingen te leren, veel dingen over moeder zijn of voor een baby zorgen, omdat ze haar zoon ter adoptie had afgestaan. Ze vroeg zich af of Grace dat wist, of Grace haar hetzelfde zou behandelen als ze de waarheid wist.
Of meneer Caine haar anders zou behandelen als hij de waarheid wist, of hij überhaupt wel zou willen dat zij de nanny van zijn dochter was.
Lori at haar maaltijd zwijgend op, terwijl Grace maar door bleef praten over Emilia; ze was nog vrij jong, pas een paar weken oud. Dus er viel niet veel over haar te weten, behalve het feit dat ze een pasgeboren baby was.
Maar Lori was dankbaar voor de tips die Grace liet vallen, bijna alsof ze wist dat ze ze echt nodig zou gaan hebben.
Nadat Lori klaar was met haar maaltijd, ging ze nog eens naar Emilia kijken; op dit moment was ze al wakker en lag ze zich uit te rekken. Haar kleine hoofdje bewoog terwijl ze haar omgeving in zich opnam en de vrouw voor haar.
"Heeeyyy!"
zei Lori zo zachtjes als ze kon opbrengen.
"Hé, kleine baby."
fluisterde ze terwijl ze haar handen in het ledikantje stak en haar heel voorzichtig optilde.
Ze paste precies in haar armen, zo precies, bijna alsof ze daar thuishoorde. Emilia was nu wakker; haar ogen waren helderblauw, hetzelfde blauw als dat van haar vader, en ze staarden haar aan met alle intensiteit die een pasgeborene kon opbrengen.
Lori aaide zachtjes over haar hoofdje terwijl ze haar voorzichtig wiegde. Ze leek kalm, heel kalm. En ze rook lekker. Zó lekker!
Lori snoof zachtjes aan haar en kirde.
Ach, die babygeur.
Die heerlijke bedwelmende babygeur.
"Jij bent echt de allerliefste."
zei Lori terwijl ze haar neusje aanraakte.
Op dat moment kwam er iemand de kamer binnen en Lori draaide zich snel om, denkend dat het Grace was, maar zag in plaats daarvan meneer Gabriel Caine.
Hij bleef een tijdje in de deuropening staan, bijna alsof hij haar bestudeerde.
"Goedenavond, meneer Caine."
zei Lori, en de man knikte.
Hij vulde de hele deuropening; zo groot was hij.
"Mevrouw Wyatt. Ik ben blij dat u mijn aanbod hebt aangenomen."
Lori knikte.
Hoe kon ik weigeren?
zei ze in gedachten, maar ze bleef stil.
"Ik wil u beneden zien, zodat we een paar basisregels kunnen vaststellen."
Lori knikte.
"Oké. Ik ben er zo."
zei ze, zich afvragend of ze de baby moest meenemen, aangezien ze technisch gezien nu de oppas van de baby was.
Meneer Caine draaide zich om, op het punt om weg te gaan, en keek toen nog even naar binnen.
"En ze heeft een schone luier nodig."
zei hij, terwijl hij de deur zachtjes achter zich dichtdeed.
Lori keek naar de gesloten deur en toen naar de baby.
Er is geen enkele manier dat ze een schone luier nodig heeft, dacht ze terwijl ze de baby op de verschoontafel legde en haar rompertje openmaakte.
Ze maakte de luier los en draaide zich weg toen de geur en het aanzicht haar tegemoet kwamen.
Oké! Hij had absoluut gelijk!
Hoe heb ik dat gemist?!
vroeg ze zichzelf terwijl ze een schone luier pakte die al op de verschoontafel lag.
Een fluitje van een cent.
Dit moest een fluitje van een cent zijn.
Het was geen fluitje van een cent! Maar het lukte haar erdoorheen te komen. Luier eraf, billendoekjes, babypoeder en een frisse nieuwe luier.
Dat was wat ze deed.
Na een tijdje ging ze met de baby weer naar beneden en trof ze meneer Caine op haar wachtend aan in de woonkamer; hij zat op de bank, nog in zijn werkkleren, met zijn telefoon in zijn hand.
Grace kwam op dat moment binnen en schoot op Lori af.
‘O schat! Ondersteun haar hoofd! Je moet haar hoofd altijd ondersteunen.’
zei Grace terwijl ze de baby van Lori overnam en haar in de wieg in de woonkamer legde.
Lori draaide zich naar meneer Caine, haar wangen licht gekleurd.
‘Ga zitten, Lori.’
zei hij, en Lori merkte dat dit de eerste keer was dat hij haar voornaam gebruikte.
‘Heb je het contract ondertekend dat ik je heb gegeven?’
vroeg hij, en ze knikte.
‘Ja, dat heb ik. Ik heb het boven laten liggen.’
Ze was het contract helemaal vergeten; het zat nog in haar koffer.
‘Zal ik het gaan halen?’
vroeg ze, en meneer Caine schudde zijn hoofd.
‘O nee! Hoeft niet. Dat kun je later altijd nog pakken.’
‘Zoals ik al zei wil ik basisregels vaststellen.’
Lori knikte.
‘Gedurende je contract functioneer je als inwonende nanny; je hebt recht op minstens tien dagen vrij met behoud van loon, in een maand naar keuze.’
‘Ik weet zeker dat dat in het contract staat, ik zeg het alleen nog een keer.’
Lori knikte. Dat klopte; het stond in het contract. Ze betwijfelde alleen of ze die vrije dagen zou opnemen. Er was verder niets meer voor haar. Ze had geen familie, geen vrienden met wie ze haar vrije dagen kon doorbrengen.
‘Je mag Emilia niet zonder mijn toestemming het huis uit meenemen.’
Lori knikte, maar toen schoot haar een vraag te binnen.
‘Wat als ze ziek is?’
vroeg ze, en hij haalde zijn schouders op.
‘Je belt en zegt het me eerst, daarna geef ik je toestemming om te vertrekken.’
Lori knikte.
‘Geen bezoekers toegestaan. Je mag je vrienden, familie of eventuele geliefden niet meenemen naar binnen. Het is verboden.’
Lori knikte opnieuw.
‘Geen probleem.’
mompelde ze.
Gabriel hoorde wat ze zei, maar besloot geen commentaar te geven.
‘Er zijn bepaalde kamers in dit huis die verboden zijn; probeer alsjeblieft geen deuren te openen van een kamer die op slot zit.’
Vreemd. Wat bedoelde hij daarmee? vroeg ze zich af, maar ze zei niets hardop.
‘Ga ook niet het bos in; mijn personeel heeft melding gemaakt van de aanwezigheid van wilde dieren daar.’
Lori knikte. Het was niet moeilijk om zich aan die regel te houden. Ze was toch niet van plan daarheen te gaan, tenminste, niet met haar nieuwe drukke schema.
‘Is er verder nog iets, meneer Caine?’
vroeg ze, en hij haalde zijn schouders op.
‘Ik denk het niet. Als je iets nodig hebt en ik ben er niet, dan zal Grace je daarin voorzien.’
Daarna stond hij op en liep de woonkamer uit, en liet Lori, Grace en de baby achter.
