Hoofdstuk 10

Gezien Scarletts huidige lichamelijke toestand kon ze zich nauwelijks verweren tegen Alexander.

Ze had geen keuze en liet hem haar in de passagiersstoel zetten en haar naar een kleine villa rijden.

Scarlett kende deze villa maar al te goed. Het was het liefdesnest dat ze met veel moeite had uitgekozen en gekocht toen ze net samen waren.

De omgeving was rustig, maar niet té afgelegen.

Binnen was elke hoek van de villa een getuigenis van hun vroegere romance, ontworpen door Alexander met Scarletts inbreng.

Als hun relatie soepel tot een huwelijk had geleid, zou dit hun knusste thuis zijn geweest.

Maar nu was het voor haar alleen nog een plek van liefdesverdriet.

Scarlett had geen idee hoe het huis in Alexanders handen was beland.

Destijds was ze halsoverkop vertrokken, en het huis was via een vriend snel verkocht.

Het bod van de koper was redelijk, waardoor ze haar directe financiële crisis kon verlichten.

Zelfs toen ze later terugkeerde naar Phoenix City, dacht ze nooit meer aan deze plek.

Scarlett keek Alexander aan, haar blik zwaar.

Alexander was niet van plan uit de auto te stappen. Hij deed de koplampen aan en verlichtte een hoek van de tuin waar een tros bloemen bloeide, al was het moeilijk om het goed te zien.

Als haar geheugen klopte, moesten daar de rozen staan die zij had geplant.

Scarlett haalde diep adem, bracht haar hartslag tot rust en reikte naar haar gordel om die los te maken. "Bedankt voor de rit, meneer King. Als er verder niets is, ga ik nu."

Ze had geen enkele bedoeling om met Alexander herinneringen op te halen.

Alexander greep haar hand.

Zijn stem klonk koel: "Je hebt koorts."

Scarlett wilde iets zeggen, maar Alexander was al uit de auto gestapt.

Ook al hadden ze het uitgemaakt, ze waren ooit de meest intieme mensen geweest. Scarlett begreep Alexanders bedoeling meteen.

Ze maakte haastig haar gordel los en stapte snel uit, terwijl Alexander om de auto heen liep.

Maar zodra ze uitstapte, begaven haar benen het en ze viel bijna op de grond.

Gelukkig was Alexander snel genoeg om haar bij haar middel op te vangen.

Zijn kille uitdrukking verzachtte eindelijk een beetje, en hij grinnikte terwijl hij haar plaagde: "Je werpt jezelf in mijn armen?"

Zonder Scarletts antwoord af te wachten tilde hij haar op en droeg haar de villa in.

Scarlett wilde niet.

Ze worstelde in Alexanders armen, maar hij nam haar kleine verzet niet serieus.

Pas toen ze binnen waren, raakten Scarletts voeten eindelijk de grond.

Alles zag er precies zo uit als drie jaar geleden.

Scarletts ogen prikten. Instinctief wilde ze ontsnappen, maar Alexander drukte haar tegen de deur.

Hij drong dicht tegen haar rug aan, zijn hete adem brandde haar bijna.

Ze kon nergens heen.

Scarletts ademhaling versnelde, haar ogen prikten.

Alexanders rechterhand gleed naar haar rug.

Scarlett droeg vandaag een strakke zwarte jurk, met kantstof op de rug en een klein uitsparingdetail.

Zijn warme handpalm tegen haar huid deed haar rillen.

Alexander klemde zijn kaken achter haar op elkaar. "Scarlett, ben je bang om deze plek onder ogen te zien?"

Het kostte Scarlett al haar kracht om haar uiterlijke kalmte te bewaren.

Natuurlijk was ze bang om deze plek onder ogen te zien.

Ze voelde zich schuldig.

Maar wat bedoelde Alexander?

Deze plek kopen, doen alsof hij sentimenteel was?

Na wat zij hem had aangedaan kon hij toch onmogelijk nog aan haar blijven hangen?

Ze was niet zó zelfingenomen.

Scarlett trok haar lippen op in een spottende glimlach. "Meneer King, waarom hebt u me hierheen gebracht? Om oude herinneringen te herbeleven?"

Haar toon maakte Alexander met succes kwaad.

Hij greep haar bij haar schouders en dwong haar hem aan te kijken.

Scarlett weigerde naar hem te kijken en sloot eenvoudigweg haar ogen.

Die weerspannigheid maakte Alexander nog bozer.

Sinds hij had gezien hoe Scarlett bijna door Zack werd gepest, waren zijn emoties een puinhoop.

Woede, angst, vrees...

Bij Pulse Society had hij Zack bijna doodgeslagen.

Hij was nog steeds woedend, hield zich maar net aan zijn verstand vast en herinnerde zichzelf er voortdurend aan dat Scarlett ziek was en dat hij haar misschien bang zou maken.

Maar dat laatste beetje verstand begon langzaam te verdwijnen door Scarletts zwijgende verzet.

Alexanders greep om haar middel verstijfde, waardoor Scarlett pijn kreeg. Ze fronste, maar weigerde nog steeds haar ogen te openen.

Alexanders lippen krulden in een spottende glimlach. "Je doet je ogen niet open, hè? Wil je dat ik je kus?"

De vrouw in zijn armen deed meteen haar ogen open.

Haatte ze hem echt zó erg?

Alexanders gezicht werd nog kouder.

Zijn rechterhand gleed naar het uitgesneden gedeelte van haar jurk en plaagde haar gladde huid. 

Scarlett spartelde opnieuw, maar hij negeerde haar verzet en behandelde het als een speels gebaar van een ex-vriendin.

Hij vroeg Scarlett: "Waar heeft hij je aangeraakt?"

Scarlett reageerde niet meteen.

Alexander herhaalde: "Zack, waar heeft hij je aangeraakt?"

Scarletts uitdrukking veranderde.

Geen wonder dat hij haar hierheen had gebracht.

Om haar te bespotten omdat ze zo diep was gezonken?

De pijn in haar ogen flitste zo snel voorbij dat Alexander het miste.

Scarlett hief haar hand op en sloeg die om Alexanders nek, leunde dicht tegen hem aan alsof het intiem was, maar haar woorden zaten vol doornen. "Meneer King, waar hoopt u dat hij me heeft aangeraakt?"

"Een vrouw zoals ik, met slechte smaak, meneer King moet wel denken dat het geluk voor me is om met Zack in zee te gaan, toch?"

"Wat als ik u vertelde dat hij overal heeft aangeraakt waar u dat deed? Zou meneer King me walgelijk vinden en me uw huis uit gooien?"

Scarlett besloot dat het haar niets kon schelen.

Wat maakte het uit? Ze was in al die jaren ontelbare keren belasterd.

Alexanders reactie was al behoorlijk mild.

Maar ondanks al haar mentale voorbereiding kon ze niet voorkomen dat haar neus begon te prikken tegenover Alexander. In een oogwenk begonnen de tranen te vallen.

Alexanders keel trok dicht.

Hij had Scarlett eerder al vaak aan het huilen gemaakt, maar tijdens de seks was ze altijd het meest teer, met tranen in haar ogen, terwijl ze hem smeekte zachtjes te doen, of zich aan zijn borst vastklampte, huilend van genot, zelfs haar neus die rood werd.

Maar buiten de seks wilde hij Scarlett nooit laten huilen.

Scarlett huilde harder, haar fragiele schouders bibberden.

Alexanders blik werd donker, zijn hart voelde alsof het doordrenkt was met Scarletts tranen en pijnlijk opzwol.

Normaal gesproken beheerst en moeiteloos manoeuvrerend in de zakenwereld, stond Alexander met lege handen tegenover de tranen van een vrouw.

Hij sloot zijn ogen en trok Scarlett in een strakke omhelzing, alsof hij haar kon verpletteren zodat ze hem nooit meer kon verlaten.

Scarlett weigerde zich te laten vasthouden en gebruikte al haar kracht om hem weg te duwen, maar Alexander week niet.

Hij opende zijn ogen en staarde Scarlett met een uitdrukkingsloos gezicht aan, terwijl hij probeerde de woelige emoties in zijn borst te onderdrukken.

"Scarlett, wat als ik niet was komen opdagen?"

"Wat als Mike je niet was tegengekomen, wat als ik niet op tijd was gekomen, wat als je iets was overkomen..."

Scarlett onderbrak hem, haar ogen gezwollen. "Dat heeft niets met jou te maken!"

Hij greep plotseling haar schouders vast en onderdrukte een brul in zijn keel. "Scarlett, wil je dat ik de rest van mijn leven pijn lijd!"