Hoofdstuk 2

Scarlett ving een zweem van bitterheid in zijn stem op, maar schoof het weg als inbeelding.

Met een onbehaaglijk gevoel wilde ze het gesprek snel afronden. "Wat een vreemde vraag. Waarom zou ik me verloven als ik hem niet leuk vond?"

Ze trok haar arm uit de zijne, leunde achterover en deed alsof ze door haar telefoon scrolde, terwijl ze Alexanders vreemde ondervraging probeerde te negeren.

Ze wist dat Sebastian iemand anders leuk vond, maar dat maakte niet uit.

Deze verloving ging nooit over liefde.

Sebastian had een dekmantel nodig, en zij had zakelijke connecties nodig. Het was een wederzijds voordelige afspraak, niets meer.

Het scherm van haar telefoon was fel, en ze gebruikte het licht om Alexanders gezicht goed te bekijken.

Het gezicht dat haar ooit duizelig had gemaakt.

Er waren drie jaar verstreken, en zijn gezicht was alleen maar gevaarlijker aantrekkelijk geworden. Zijn gelaatstrekken waren scherper, en zijn verfijnde uitstraling liet haar hart tekeergaan.

Scarletts professionele instincten schoten aan, en ze kon niet anders dan denken aan hoeveel geld Alexander haar zou kunnen opleveren als hij in de entertainmentindustrie zat.

Alexander slaakte een spottende lach. "Nog steeds in de ban?"

Hij had haar nauwlettend in de gaten gehouden en miste zelfs de kleinste verandering in haar emoties niet.

Drie jaar geleden zou Scarlett wezenloos naar zijn gezicht staren, zelfs tijdens hun meest intense momenten in bed.

Ze zou zijn gezicht vasthouden en giechelen als een verliefde idioot, en vragen: "Waarom ben je zo knap, Alexander?" zelfs wanneer ze te uitgeput was om haar ogen open te houden.

Ze was geen haar veranderd.

Scarlett voelde zich beschaamd en probeerde het gesprek terug te sturen. "Het is jaren geleden, en ik had niet verwacht dat meneer King zo ongeremd zou worden."

Alexander keek Scarlett in de ogen en kaatste terug: "Het gaat niet om ongeremd zijn. Ik besefte gewoon hoe slecht jouw smaak is. Ik ben blij dat je me hebt laten gaan."

Drie jaar geleden verveelde je je aan me. Nu beweer je dat je Sebastian leuk vindt.

Wat een geweldige smaak!

Scarlett fronste, in de war door zijn cryptische woorden.

Op dat moment kwamen er geluiden van passie uit de kamer ernaast.

Eerst was er Emma's emotionele gesnik: "Sebastian…"

Het leek erop dat ze waren doorgegaan naar een R18-scène.

Hoewel ze wist dat het privéleven van haar weldoener zijn eigen zaak was, waren Sebastians acties beschamend voor haar, zo in het bijzijn van haar ex-vriend.

Was Sebastian gek geworden, dat hij altijd en overal opgewonden raakte?

Ze wenste dat ze een clausule voor emotionele schade aan hun contract kon toevoegen.

Alexander sprak op het juiste moment. "Hoe is de show?"

Scarlett wilde lachen, maar voelde een bittere smaak vanbinnen.

Een sugar baby die kwaadwillig werd gedumpt en jaren later de sugar mama meeneemt om de vreemdganger te betrappen.

Als iemand haar zo'n belachelijk script zou aanreiken, zou ze het niet eens overwegen voor haar artiesten. En toch gebeurde het haar.

Ook al was het niet haar zaak.

Tenslotte was degene die naastan "een pornofilm aan het draaien" was Sebastians huidige vriendin, Emma.

Hun verloving vandaag was slechts een tijdelijke oplossing omdat de familie Black weigerde Emma te accepteren.

Ze keek op naar Alexander, kneep haar ogen tot spleetjes en dwong een nonchalante glimlach af, terwijl haar vingers licht de knopen van zijn overhemd aanraakten. "Iets willen doen met iemand die je leuk vindt is normaal, net als toen."

Ze bedoelde hén.

Maar ze had nu niet het recht om dat te zeggen. Als ze het deed, zou Alexander haar ongetwijfeld genadeloos bespotten.

Scarletts tere gezicht vertrok in een bittere glimlach.

Alexander was bijna niet meer bij zijn verstand.

Haar verloofde was op de dag van hun verloving vreemdgegaan, en dit was haar reactie?

Of mocht ze Sebastian soms zó graag?

Ze kon Sebastian tot op dit punt verdragen!

Ongelofelijk!

Alexander snoof minachtend.

In de drie jaar dat ze uit elkaar waren geweest, had hij zich vaak afgevraagd hoe hij Scarlett onder ogen zou komen als ze elkaar weer zouden ontmoeten.

Nu leek het duidelijk. Het ging haar goed.

Straks zou ze nog minnaressen introduceren bij haar geliefde echtgenoot.

Alleen ging het hém niet goed.

Alexander stapte naar voren en trok Scarlett in zijn armen, zijn rechterhand klemde zich stevig om haar middel.

Scarlett vertrok van de pijn, haar ogen vulden zich met tranen. „Je doet me pijn.”

Alexander verslapte instinctief zijn greep.

Ze was nog steeds zo teer als vroeger.

De herinneringen aan Scarlett waren voor Alexander zowel zoet als pijnlijk.

Na vandaag zouden ze louter pijnlijk zijn.

Hij herinnerde zich alles van Scarlett, maar zij had hem aan de kant geschopt en een slechtere man gevonden.

Allemaal voor de liefde?

Scarlett had geen idee dat haar ene weerwoord zoveel gedachten in Alexanders hoofd had losgemaakt.

„Doe wat je wilt. Het gaat me niet aan,” hoonde Alexander, terwijl hij zijn hand terugtrok en weer die koude, onverschillige houding aannam.

Ze greep haar kans om aan zijn greep te ontsnappen, opgelucht dat ze wat afstand tussen hen kon leggen.

Ze had tenslotte professionele ethiek.

Sebastian was nu haar investeerder, en ze wilde niet dat de familie Black haar in de clinch met Alexander zag en het voor Sebastian zou verpesten.

Terwijl ze haar kleren goed deed, besloot Scarlett te vertrekken.

Omdat Sebastian het druk had, hoefde ze niet te blijven en tijd te verspillen met vreemden.

Scarlett legde haar hand op de deurklink en overwoog of ze meteen naar huis zou gaan of eerst langs kantoor zou rijden om haar lastige artiest aan te pakken.

Uit de kamer ernaast klonken meer geluiden, Sebastian die zoete nietszeggendheden fluisterde.

Scarlett kromde haar tenen van schaamte en vluchtte de kamer uit.

Wat een verstikkende plek.

Het landhuis van de Blacks lag te afgelegen, waardoor het lastig was een taxi te krijgen. Scarlett had geregeld dat de auto van het bedrijf in de buurt zou wachten, klaar om haar over ongeveer vijf minuten op te pikken.

Toen ze het landhuis van de Blacks verliet en Alexander probeerde te ontwijken, reed er een Maybach naast haar.

Het raam ging omlaag en onthulde Alexanders koude, aristocratische gezicht. „Instappen.”

Scarlett sloeg een slag over en ze weigerde nerveus. „Niet nodig, meneer King. Mijn auto is er zo.”

Echt niet. Ze vermeed Alexander als de pest. Ze zou gek zijn om in zijn auto te stappen.

Alexander zei: „Zoals je wilt. Sebastian heeft me gevraagd je mee te nemen. Als je liever zelf vertrekt, ga je gang.”

Alexanders assistent, Mike Scott, viel bij: „Maar meneer King, zei meneer Black net niet—”

Alexander wierp hem een blik toe.

Mike dacht: ‘Ik ben mijn boekje te buiten gegaan.’

Gelukkig kwam de bedrijfsauto aanrijden.

Scarlett had het gevoel dat ze een redder zag. Ze bedankte Alexander: „Dank u voor het aanbod, meneer King, maar mijn auto is er. Ik zal u niet lastigvallen.”

Ze rende op haar hoge hakken en stapte in de bedrijfsauto.

Pas toen ze zat, kwam haar hartslag eindelijk tot rust.

Ze moest een aanvullende overeenkomst met Sebastian tekenen om situaties met Alexander te voorkomen.

Ze was bang om Alexander te zien, bang om zijn gezichtsuitdrukking te herinneren toen ze hun regeling beëindigde met een compensatie.

Alexander moest haar wel haten.