Hoofdstuk 4

Een kind in je eentje naar de dokter brengen is beslist uitputtend.

Tracy had hoge koorts, en Scarlett wist dat ze Alexander dit keer niet kon ontwijken. Ze had geen andere keus dan zijn hulp te accepteren, ook al had ze besloten afstand van hem te houden.

Nu leek het erop dat ze alleen nog maar op hem kon leunen voor een beetje veiligheid.

Scarlett liet beschaamd haar hoofd zakken en bedankte hem met een hese stem.

Het leek alsof Alexander altijd pech had zodra hij zich met haar bemoeide.

Scarlett was geen vreemde in het ziekenhuis. Sinds ze terug waren in Phoenix City kwam Tracy hier bij elk klein kwaaltje.

Ze rende naar de balie en vroeg: "Is dokter Donovan er?"

Chase Donovan was een klasgenoot van Moira, en Tracy ging altijd naar hem als ze ziek was.

De verpleegkundige keek in het rooster en schudde haar hoofd. "Dokter Donovan heeft de komende paar dagen vakantie. Hij is niet in Phoenix City."

Precies op het moment dat het niet erger kon.

Scarlett voelde frustratie, maar had geen andere keuze. Ze moest met Tracy naar de spoedeisende hulp.

Ook al was het middernacht, de SEH was nog steeds druk, en Scarlett kon niet stilzitten.

Alexander haalde zijn telefoon tevoorschijn en draaide een nummer. "Ik ben in de ziekenhuislobby. Wees hier over tien minuten."

Hij hing op en legde Tracy wat beter zodat ze comfortabeler lag. "Het wordt zo geregeld."

Scarletts lippen bewogen even, maar Alexander wierp haar een blik toe, waardoor ze haar dankwoord inslikte.

Gelukkig verscheen enkele minuten later een man in een witte jas in de lobby, die rondkeek.

Toen hij Alexander zag, met het kind in zijn armen, zei hij instinctief: "O mijn God!"

Alexanders uitdrukking was ijzig. "Ze heeft koorts. Kijk ernaar."

Hij voegde er een waarschuwing aan toe: "Geen onzin."

Tyler Hamilton was arts, en ondanks zijn nieuwsgierigheid naar Alexander moest hij de patiënt voorrang geven.

Meteen werd hij ernstig. "Begrepen. Volg me."

Koorts bij een kind kon niet wachten, en met Alexander erbij gaf Tyler de verpleegkundige snel opdracht om spullen te halen en bracht hij hen naar een privékamer.

Terwijl hij Tracy onderzocht, stelde Tyler een paar basisvragen over haar medische voorgeschiedenis.

Scarlett antwoordde vloeiend.

Tylers blik ging heen en weer tussen hen beiden. De vrouw zag er bezorgd uit en droeg Alexanders jas.

Maar het kind op het bed had goudblonde krullen en uitgesproken gelaatstrekken, duidelijk van gemengde afkomst.

Als professional kon Tyler zien dat ze niet het kind van Alexander en Scarlett was.

Zeker omdat Alexander opzij stond en naar Scarletts antwoorden luisterde, terwijl zijn gezicht steeds donkerder werd.

Het was alsof hij bedrogen was door een getrouwde vrouw en nu vastzat aan het naar het ziekenhuis brengen van haar kind.

Tyler schudde snel zijn hoofd en zette die gedachte van zich af.

Scarlett werd alleen maar zenuwachtiger toen ze hem zo zag. "Dokter Hamilton, hoe gaat het met Tracy?"

Tyler antwoordde: "Het is gewoon koorts, maar ze is te jong. Ze moet worden opgenomen ter observatie om longontsteking te voorkomen."

Scarlett ontspande eindelijk. "Dank u wel, dokter Hamilton."

Tyler wuifde het weg. "Bedankt, meneer King."

Alexander bleef zwijgen en stond rustig opzij.

Scarlett wierp hem een blik toe, maar hij keek meteen weg.

Ze liet haar hoofd zakken, staarde naar de vloer en onderdrukte een plotselinge steek van liefdesverdriet.

Er kwam een verpleegkundige binnen om Tracy een infuus toe te dienen.

Al snel viel ze in slaap.

Alexander liep naar haar toe en greep Scarlett bij haar arm. "Let op het kind. We moeten praten."

De verpleegkundige, die door Tyler speciaal was geïnstrueerd om de mensen in deze kamer voorzichtig te behandelen, stemde zonder aarzelen toe.

Alexander bedankte haar en trok Scarlett de kamer uit.

Scarlett struikelde, overrompeld.

Hij leidde haar naar Tylers kantoor.

Toen Tyler hen zag, verzon hij snel een excuus om weg te gaan. "Ik ga even naar het kind kijken."

Hij vergat niet de deur achter zich te sluiten.

Scarlett werd tegen de muur gedrukt en voelde Alexanders woede.

Ze begreep niet waarom.

Op dit moment zag Scarlett er zielig uit.

Ze was in de regen terechtgekomen; haar natte bruine haar plakte aan haar gezicht en liet haar er nog brozer en bleker uitzien.

Als het niet om haar door tranen bevlekte ogen en haar stukgebeten lip was, zou ze op een betoverende sirene lijken.

Alexander kon het niet laten haar lip aan te raken.

Toen ze samen waren, beet Scarlett vaak op haar lip wanneer ze zich schuldig of verdrietig voelde, ook al was hun relatie een façade om het geld.

Ze hadden toen zo veel van elkaar gehouden.

Scarlett draaide instinctief haar gezicht weg toen hij haar lip aanraakte.

Alexander schoot weer terug naar de realiteit.

Liefde?

Achteraf gezien leek het alsof hij de enige was die gevangen zat in die valse liefde.

Alexander grijnsde smalend en greep Scarlett bij haar middel. "Zijn we uit elkaar gegaan vanwege dat kind?"

Kind?

Welk kind?

Scarletts hoofd liep leeg; het duurde even voordat ze doorhad dat Alexander het verkeerd begrepen had.

Hij dacht dat Tracy haar kind was.

Scarlett probeerde het uit te leggen. "Waar heb je het over? Ik..."

Haar woorden werden afgebroken door zijn plotselinge kus.

Alexanders kus was niet teder; hij was wraakzuchtig en beet op haar lip.

Scarlett vertrok van pijn en duwde hem weg. "Wat doe je?"

Door haar bewegingen gleed de jas van haar schouders. Haar dunne nachthemd onthulde haar benen en schouders. Of het nu van de kou of van woede kwam, Scarlett trilde.

Ze besefte het ineens.

Uitleggen? Wat uitleggen?

Ze was nu in naam Sebastians verloofde, en Alexander was haar verleden, nu in naam haar oom.

Er hoefden geen verklaringen tussen hen te zijn.

Nu Alexander het verkeerd begrepen had, was het beter om het zo te laten.

Als het betekende dat ze elkaar konden vermijden, was dat misschien het beste.

Scarlett haalde diep adem.

Alexander kneep zijn ogen tot spleetjes en staarde naar het bloed op haar lip.

Rood als een roos.

Hij kwam naar Scarlett toe, pakte de jas op en legde hem om haar schouders.

Daarna tilde hij haar kin op en keek haar koud in haar rode ogen. "Zou je me niet bedanken?"

Hij boog dichter naar haar toe. "Denk je echt dat een simpel dankjewel genoeg is?"

"Scarlett, we zijn volwassenen. Zo bedank je iemand niet."

"Als anderen het kunnen, waarom ik dan niet?"