Hoofdstuk 6

Het was een vraag die moeilijk te beantwoorden was.

Sebastian had geen enkele bedoeling om zijn contract met Scarlett te onthullen. Als Alexander erachter kwam en de familie Black het te horen kreeg, wat was dan het nut van deze klucht?

Dus legde hij uit: "Oom Alexander, maak je geen zorgen. Ze weet alles."

Hij dacht dat Alexander niet zó ouderwets was en het wel zou begrijpen.

Maar Alexanders gezicht betrok alleen maar meer.

Sebastian begreep niets van die reactie.

Zou het kunnen dat Alexander nog steeds in die onzin van 'één ware liefde voor het leven' geloofde?

Sebastian herinnerde zich ineens Scarletts opmerking: "Alexander is nogal ouderwets." Het was een beetje hard, maar niet helemaal onjuist.

Toen hij besefte dat hij misschien een grens had overschreden, besloot Sebastian niet te blijven hangen. Hij vertrok snel met Emma.

Emma fluisterde: "Waarom klonk Alexander zo raar?"

Sebastian wist het ook niet en antwoordde luchtig: "Misschien is hij gewoon chagrijnig."

Die nacht was Scarlett in de regen beland en ze was druk geweest met de zorg voor Tracy. Twee dagen later kreeg ze, zoals te verwachten was, koorts.

Bang om Tracy te besmetten, droeg ze een mondkapje en werkte ze van opzij.

Tracy, grotendeels hersteld, lag in het ziekenhuisbed te videobellen met haar moeder. Met een zoete, kinderlijke stem klaagde ze: "Mama, Scarlett is ziek en ze wil nog steeds niet rusten."

Terwijl ze dat zei, draaide ze de camera om om Scarlett te laten zien.

Moira was van streek: "Het is allemaal mijn schuld dat ik op het verkeerde moment ben weggegaan."

Scarlett had geen zin om met haar om te gaan, richtte zich op haar scherm en zei zonder op te kijken: "Als je dat weet, kom dan snel terug."

Moira liet haar ware aard zien: "Geen sprake van, ik ben druk bezig mijn ware liefde te vinden."

Na het geplaag werd ze serieus: "Hé, ik meen het. Als je ziek bent, moet je rusten. Wat is er zo dringend op het werk?"

Scarlett keek eindelijk op en wierp Moira via de achtercamera een vernietigende blik toe.

Tracy, altijd behulpzaam, verplaatste de telefoon zodat Scarletts hele gezicht in beeld kwam en bracht het gevoel over aan Moira.

Scarlett leunde achterover, ellendig van de koorts, op zoek naar wat verlichting.

"Ik wil er ook niet mee dealen, maar het jonge sterretje dat jij hebt getekend is in een schandaal beland. Ze is de weg kwijt en wil haar relatie openbaar maken. Als ik haar haar gang laat gaan, krijg ik het geld dat ik in haar geïnvesteerd heb nooit meer terug."

Moira zweeg.

Dit was inderdaad een lastige situatie.

Scarlett was altijd al een harde werker geweest, dat wist Moira maar al te goed.

Sinds ze het goed met elkaar konden vinden en Scarlett & Moira Entertainment hadden opgericht, was Scarlett altijd zo geweest.

Ze verborg haar honger naar geld nooit, altijd brutaal en ambitieus. Zonder Scarlett zou SM nooit zo snel gegroeid zijn.

Iemand als Scarlett kon een verliesgevende business niet verdragen.

Omdat ze Scarlett niet kon overhalen, richtte Moira zich tot Tracy: "Tracy, zolang mama niet thuis is, moet jij ervoor zorgen dat Scarlett eet en haar medicijnen op tijd inneemt, oké?"

Tracy beloofde plechtig: "Missie aanvaard."

Toen ze merkte dat de camera nog steeds op Scarlett stond, herhaalde ze haar belofte.

Scarlett lachte uitbundig.

Op aandringen van Tracy ging Scarlett haar medicijnen halen.

Door de koorts voelde ze zich vreselijk, dus vroeg ze om een koelpleister om het ongemak wat te verlichten.

Toen Tyler Tracy kwam controleren, schrok hij toen hij Scarlett in zo'n toestand zag.

Hij herinnerde zich Alexanders instructies en bracht hem meteen op de hoogte.

Alexander zat in een vergadering.

Hij was bij de Black Group gedropt, en er waren eindeloze vergaderingen.

Zijn telefoon lichtte op op de tafel met een bericht van Tyler: [Mevrouw Collins heeft koorts, kom snel.]

Koorts?

Alexander fronsde.

Ze was die avond inderdaad in de regen terechtgekomen.

"Ronden we het hier af. Volg het plan dat we hebben besproken," zei Alexander, terwijl hij zijn laptop dichtklapte en opstond. 

Tegen Mike zei hij: "Ik moet even weg."

Mike, die naast hem zat, had het bericht niet gezien maar kon het wel raden.

Omdat hij al jaren met Alexander werkte, wist hij dat er maar weinig mensen waren om wie Alexander gaf. Mike reageerde meteen: "Ja, meneer King."

Een half uur later kwam Alexander aan.

Tyler, die de afstand vanaf de Black Group had ingeschat, was geschokt.

Scarlett had net haar medicijn ingenomen.

De medicatie begon te werken en maakte haar slaperig. Ze dwong zichzelf te werken en sprak met een zwakke stem.

Tracy bood haar gul haar grote bed aan Scarlett aan.

Scarlett zei met gedempte stem: "Nee, ik doe hier wel even een dutje. Bel me als je iets nodig hebt."

Uitgeput en met pijn viel ze al snel op de bank in slaap.

Alexander bekeek haar door het raam.

Haar lichaam, afgetekend onder een dunne deken, liet haar fijne rondingen zien. Ze fronsde in haar slaap, met een koelende pleister op haar voorhoofd, duidelijk ongemakkelijk.

Alexander voelde een steek in zijn hart.

Hij herinnerde zich hoe teer Scarlett vroeger was toen ze samen waren.

Tijdens het griepseizoen weigerde ze een mondkapje te dragen, werd ze ziek en kreeg ze midden in de nacht koorts.

Ze wilde haar medicijn niet nemen tenzij hij haar overhaalde, waarna ze met tegenzin haar neus dichtkneep en een beetje dronk. 

Door de koorts verzwakt klampte ze zich aan hem vast als een koala en weigerde ze los te laten.

Toen hij haar eindelijk aan het slapen had gekregen, ging hij kippensoep maken.

Toen hij terugkwam was Scarlett wakker, breekbaar en met tranen in haar ogen, en klaagde: "Alexander, waarom ben je niet bij me gebleven?"

Alleen al die herinneringen deden zijn hart nog pijn.

Alexander sloot even zijn ogen.

Hij deed de deur open.

Tracy hoorde het geluid en draaide zich om om naar hem te kijken; haar blauwe ogen, zo mooi als de oceaan, maakten Alexander ongemakkelijk.

Tracy wees naar Scarlett en vroeg hem: "Meneer, bent u hier voor haar?"

Tyler liep snel naar haar toe en fluisterde tegen Tracy: "Zachtjes, maak je mama niet wakker."

Tracy knikte.

Alexander vroeg: "Is de kamer hiernaast leeg?"

Tyler antwoordde snel: "Ja."

Alexander knikte en liep, tot Tracy's verbazing, naar de bank en tilde Scarlett op.

Haar lichaam brandde heet; geen wonder dat ze zo snel in slaap was gevallen. Ze moest echt aan haar limiet hebben gezeten.

Zelfs toen ze gedragen werd, werd ze niet wakker.

Ze had dringend rust nodig.

Zonder Tracy ook maar een blik te gunnen, droeg Alexander haar de kamer uit.

Tracy, verbijsterd, keek Tyler met grote ogen aan. "Waar neemt hij haar mee naartoe?"

Tracy was een braaf kind. Als je het gewoon uitlegde, zou ze maar al te graag zien dat Scarlett hiernaast goed kon uitrusten.

Maar Alexander had iets tegen Tracy. Zonder een woord te zeggen pakte hij Scarlett gewoon op en nam haar mee.

Tyler, die zich machteloos voelde, moest uitleggen: "Meneer King is een vriend van je mama. Hij heeft haar hiernaast gelegd om te rusten. De bank is te klein, en je wilt niet dat ze zich ongemakkelijk voelt, toch?"

Tracy knikte. "Oké dan."