Hoofdstuk 485

Violet

Het geluid van mijn ademhaling was even het enige geluid. Ik kon mijn handen alleen maar in mijn schoot samenknijpen en Aelius in de ogen staren. Ondertussen probeerde mijn brein bij te benen wat hij zojuist had gezegd.

We zouden ze kunnen redden. Mam en pap. De hele nacht had ik me schrap...

Log in en ga verder met lezen