Hoofdstuk 4 Lastige reünies

Lucas was Olivia's vriendje—haar ex-vriendje.

Hij was een man met ongelooflijke charisma, iemand die Olivia ooit meedogenloos had nagejaagd. Zijn lange, elegante vingers bewogen met zoveel gratie wanneer hij piano speelde. Het was adembenemend.

Olivia opende de fotogalerij op haar telefoon en scrolde door foto’s van haar en Lucas samen. Daar waren ze in het pretpark, op een concert, op Eerste Kerstdag ijs aan het eten, wensen aan het doen voor de kerstboom.

‘Lieverd, op een dag koop ik voor jou de mooiste piano ter wereld.’

‘Dan gebruik ik die piano om een soloconcert te geven en onze liefde aan de wereld bekend te maken.’

Toen de herinneringen terugstroomden, welden er tranen op in Olivia’s ogen. Maar Lucas was niet rijk. Hij kon haar huidige problemen niet oplossen.

"Het spijt me..." fluisterde ze, terwijl ze elke foto van Lucas van haar telefoon verwijderde.

Terwijl ze haar tranen wegveegde, stuurde Olivia een bericht naar Esme.

Olivia: [Ik ben vanavond op het feest.]

Nadat ze zichzelf weer bij elkaar had geraapt, ging ze naar beneden. Ze had weerstand verwacht van deze strenge familie tegen uitgaan, maar verrassend genoeg schonk Celeste haar nauwelijks aandacht.

"Ik neem Sweetie mee voor een wandeling," zei Celeste, terwijl ze Olivia minachtend aankeek. "Je kunt maar beter vroeg terugkomen. Blijf nergens logeren, dat zou de reputatie van onze familie schaden."

Ze wuifde met haar hand alsof ze een irritante vlieg wegjoeg.

Olivia balde onwillekeurig haar vuisten, maar hield een glimlach op haar gezicht.

"Ik begrijp het, moeder. Ik ben vroeg terug," zei ze, terwijl ze met steeds gehaastere passen naar de deur liep.

Eenmaal buiten Howard Manor zuchtte ze diep van opluchting.

"Wie denken ze wel dat ze zijn? Draken die een gouden troon bewaken?" Olivia stak haar middelvinger op naar het landhuis.

Na haar vertrek hield ze een taxi aan om Esme te ontmoeten op hun afgesproken plek.

Azure Palace Hotel was een van de meest luxueuze hotels van Emerald City, met een elegant restaurant, comfortabele kamers en uitgaansgelegenheden die populair waren bij jonge mensen.

Olivia kwam aan bij het hotel en nam de lift naar de verdieping waar ze met Esme had afgesproken.

Toen Olivia uit de lift stapte, snelde Esme meteen op haar af en gaf haar een stevige omhelzing.

"O mijn God, kijk eens wie daar is! Onze mooie bruid! Heb je je man niet bij je meegenomen?" Esme keek langs Olivia heen en zag alleen een lege lift.

"Kom op, Esme, hou op me te plagen. Je kent mijn situatie," zei Olivia.

Haar glimlach verstarde plotseling toen ze een bekend gezicht zag.

Lucas leunde nonchalant tegen de gangmuur in een casual wit overhemd, en zijn blik gleed naar Olivia, met een gecompliceerde uitdrukking.

Lucas liep naar haar toe, zijn stem zo zacht als altijd. "Ik dacht dat je niet zou komen, of dat je alleen een berichtje zou sturen."

Olivia keek beschaamd. Toen ze het met hem had uitgemaakt, had ze in haar verdriet alleen maar een berichtje kunnen sturen en daarna al zijn telefoontjes genegeerd.

"Goed, ik heb speciaal deze gelegenheid gecreëerd zodat jullie twee het kunnen uitpraten. We hadden afgesproken dat het vandaag voor iedereen leuk zou zijn." Esme wurmde zich tussen hen in, pakte hun beiden handen en leidde hen naar de privékamer.

Binnen begroetten hun voormalige klasgenoten Olivia’s komst enthousiast.

"Ik hoorde dat Olivia met Matthew is getrouwd. Haar status is nu anders dan de onze."

"Olivia, we zijn nog steeds goede vrienden, toch? Als ik ooit werkloos ben, zou je me dan kunnen helpen?"

"Olivia, hoe is het leven bij de Howards? Is hun landhuis superluxueus? Lopen er overal bedienden achter je aan, zoals bij middeleeuwse adel?"

Iedereen verzamelde zich om Olivia heen, nieuwsgierig naar de familie Howard, met ogen vol afgunst. In hun hoofd betekende trouwen in een rijke familie automatisch een geweldig leven.

"De Howards hebben inderdaad een enorm landhuis, en hun levensstijl is goed, maar het is niet zo extravagant als bij royalty..." antwoordde Olivia ongemakkelijk.

Deze mensen hadden geen idee dat de Howards arrogante monsters waren, alsof ze uit de Middeleeuwen waren gestapt.

In die familie leven maakte het moeilijk om adem te halen.

Plotseling keek iemand Olivia aan en stelde een vraag die iedereen deed verstommen.

"Olivia, mensen zeggen dat je het met Lucas hebt uitgemaakt voor geld en daarom met Matthew bent getrouwd. Klopt dat?"

De kamer werd stil. Iedereen trok vreemde gezichten. Hoewel ze het zich allemaal hadden afgevraagd, leek het hardop zeggen onbeleefd.

De spreker was een jongen met een bril, die er nogal doorsnee uitzag.

Lucas stond op het punt een biertje open te maken toen hij de vraag hoorde. Zijn vinger bleef hangen op het lipje.

Olivia's glimlach verdween. Na twee seconden stilte antwoordde ze kalm: "Ja, ik deed het voor het geld. Geld is belangrijk voor me."

Lucas klemde zijn blikje zo stevig vast dat er deuken in het aluminium verschenen.

De sfeer werd weer ongemakkelijk. Niemand had verwacht dat Olivia het zo openlijk zou toegeven.

"Genoeg! Wat voor grappen zijn dit? We zijn hier om te feesten en plezier te hebben. Laten we drinken!" Esme gaf Olivia een glas en probeerde de spanning te doorbreken.

Olivia nam een slok, omdat ze het gesprek niet wilde voortzetten.

"Als het om geld gaat, als ik in de toekomst rijk word, zou je dan van hem scheiden en in plaats daarvan met mij trouwen?" Met Lucas' vraag viel de kamer opnieuw stil.

Esme keek naar Lucas' verliefde blik, en er flitste een steek van jaloezie door haar ogen.

Olivia was verbijsterd en merkte Esmes reactie niet op.

Toen Lucas zag dat Olivia bleef zwijgen, leek hij het te begrijpen. Hij gooide zijn hoofd achterover, dronk zijn bier in één teug leeg, kneep het blikje plat en gooide het op tafel.

Terwijl de sfeer nog ongemakkelijker werd, hief Esme snel haar glas en riep: "Vandaag vieren we Olivia's bruiloft! Laten we het hier niet over hebben. Een toost op de bruid!"

"Juist, het is Olivia's trouwdag. We moeten blij zijn."

"Laten we proosten op de bruid!"

De klasgenoten vielen haar bij en hieven hun glazen. Olivia tilde ongemakkelijk haar lege glas op.

Nadat iedereen had gedronken, wierp Olivia Lucas een blik toe.

Ze wilde hem vertellen dat de toestand van haar broer niet alleen met geld kon worden opgelost. De familie Howard beheerste hoogwaardige medische middelen, en de zeldzame ziekte van haar broer vereiste speciale medicatie die alleen verkrijgbaar was in het Evergreen Hospital.

'Laat maar. Laat hem me maar haten. Soms maakt haat het makkelijker om verder te gaan dan liefde.'

Olivia glimlachte spottend naar zichzelf. Het tafereel voor haar leek wazig. Ze dacht dat het door verdriet kwam en schonk er verder geen aandacht aan.

Ondertussen reed er buiten het Azure Palace Hotel een luxe auto voor. Een lange, knappe man stapte uit.

"Matthew! Het is tegenwoordig zo moeilijk om je te zien." Een jonge man in een roze pak met naar achteren gekamd haar kwam uit de ingang tevoorschijn, met twee aantrekkelijke vrouwen aan zijn armen. Toen hij Matthew zag, duwde hij de vrouwen opzij en bewoog om hem te omhelzen, maar Matthew week uit.

"Raak me niet aan met die handen die overal over vrouwen hebben gezeten." zei Matthew kalm, maar met een zweem van ongenoegen.

"Kom op, ben je daar nog steeds niet overheen, over die aandoening? Zelfs met je medische topteam? Arm ding." Wesley Brown haalde zijn schouders op en gebaarde de vrouwen weg te gaan.

"Laten we gaan. Waar jij naar op zoek bent is boven. Trouwens, heb je je familie verteld dat je terug in het land bent?"

"Ik heb mijn plannen ineens veranderd. Ik heb het niemand verteld..." antwoordde Matthew.