Hoofdstuk 5 Instellen

Wesley was Matthews jeugdvriend en de persoon die de meeste van zijn geheimen kende; afgezien van zijn assistent, John Mitchell, was hij ook degene die Matthew het meest vertrouwde.

Wesley leidde Matthew naar het zwembad op het dak van het hotel, waar zich al een flinke groep keurig geklede mannen en vrouwen in badkleding had verzameld.

Vrouwen in stijlvolle bikini’s stonden rond het zwembad, met drankjes in de hand, spetterend in het water of met elkaar pratend.

Toen Matthew bij het zwembad verscheen, trok hij meteen de aandacht van verschillende jonge vrouwen.

‘Goedenavond, meneer Howard.’

‘Goedenavond, Lucy! Je figuur is voller, ben je gaan trainen?’

‘Catherine, je huid ziet er wat donkerder uit. Wil je dat ik je morgen op het strand help met zonnebrand?’

‘Jessica, je ziet er anders uit; het moederschap staat je echt goed. Wil je vanavond opvoedingstips delen?’

Wesley leek de meeste aanwezige vrouwen te kennen en begroette hen hartelijk terwijl hij zich door de menigte bewoog. Nadat ze kort wat beleefdheden met hem hadden uitgewisseld, verlegden de vrouwen al snel hun aandacht naar Matthew.

Matthew voelde de taxerende blikken om zich heen en fronste naar Wesley. ‘Moesten we echt hier afspreken? Je weet dat ik dit soort plekken haat.’

‘Meneer Brown, is dit uw vriend? Hij is zó knap. Ik vraag me af of hij een vriendin heeft,’ kwam een blondine in een luipaardprintbikini naar hen toe, terwijl ze Matthew een flirtende blik toewierp.

‘Hij heeft geen vriendin,’ zei Wesley.

De ogen van de blondine lichtten op bij zijn woorden.

Totdat Wesley eraan toevoegde: ‘Maar hij is vandaag getrouwd.’

Haar gezicht betrok.

‘Sorry dat ik u lastigval. Meneer Howard, wilt u vanavond iets drinken?’ vroeg ze, voordat ze haar aandacht verlegde naar Wesley, van wie bekend was dat hij vrijgezel was.

‘Natuurlijk. Wacht op mijn telefoontje,’ zei Wesley met een knipoog, terwijl hij met zijn hand een telefoongebaar maakte.

Nadat ze was weggelopen, draaide Matthew zich naar Wesley. ‘Als je me hierheen hebt geroepen alleen om mij te zien kronkelen, trap ik je zo dat zwembad in.’

Wesley stak snel zijn handen op als teken van overgave. ‘Rustig, ik maakte maar een grap. Kom hierheen.’

Wesley klopte op Matthews arm en leidde hem naar de ligstoelen in de buurt. Enkele bodyguards stonden in het gebied eromheen en hielden anderen op afstand.

‘Voordat je naar het buitenland ging, vroeg je me om bepaalde leden van je familie in de gaten te houden. Dat heb ik gedaan. Dit is wat ik heb gevonden.’ Wesley gooide een papieren zak naar Matthew.

Matthew opende hem en bekeek de inhoud, terwijl er een spottende glimlach over zijn gezicht trok.

‘Het lijkt erop dat de familie een interne schoonmaakbeurt nodig heeft. Er zijn altijd parasieten die geloven dat hun bloedlijn hun het recht geeft om familiebezittingen uit te buiten.’

‘Soms wordt een grote boom niet van buitenaf omgehakt—hij verdort door ongedierte van binnen. Noem mijn naam alleen niet wanneer je dit afhandelt. Ik maak liever geen vijanden.’

Wesley haalde zijn schouders op, liet toen een ondeugende glimlach zien en boog dichter naar Matthew toe.

‘Ben je vandaag alleen teruggekomen voor deze dossiers? Ik hoorde dat je bruid behoorlijk mooi is.’

Matthew stopte de documenten weg en bekeek Wesley’s nieuwsgierige blik kil.

‘Dat was alleen om aan de wensen van mijn familie te voldoen. Ze wilden me getrouwd zien. Je weet dat ik allergisch ben voor vrouwen.’

Wesley stak opnieuw zijn handen op als teken van overgave.

‘Goed dan, maar ga je het niet uitleggen? Mensen zeggen dat je impotent bent. Als ik die aandoening had, zou ik me kapot schamen.’

Wesley deed alsof hij een strop om zijn nek sloeg en hem strak aantrok, waarna hij zijn hoofd overdreven naar één kant liet hangen, met opengesperde ogen en zijn tong uitgestoken.

Matthew keek naar de belachelijke voorstelling van zijn vriend terwijl hij vanaf een nabijgelegen tafel een druif in zijn mond stopte.

‘Zoals Shakespeare zei: je geeft in je leven maar echt om een handvol mensen. Je hoeft je geen zorgen te maken om een publiek dat er niet toe doet.’

‘Heeft Shakespeare dat echt gezegd?’

‘Geen idee. Laten we doen alsof.’

Wesley rolde met zijn ogen.

‘Wat jammer. Jij zult nooit weten hoe het met vrouwen is.’

Wesley kwam overeind uit de ligstoel en liep naar het zwembad.

‘Hé dames! Jullie prins is gearriveerd! Welke Assepoester wil vanavond haar glazen muiltje passen?’

Daarna sprong hij het zwembad in, waardoor er een grote plons opspatte. Mooie vrouwen verzamelden zich om hem heen als zeemeerminnen.

‘Kijk! Dit is pas leuk!’ riep Wesley, terwijl zijn handen tussen de vrouwen om hem heen bewogen. Het zwembad vulde zich met gegiechel en zachte zuchtjes.

Matthew schudde zijn hoofd, pakte de documenten van de tafel en liep weg.

Ondertussen voelde Olivia een ongebruikelijke golf van hitte in de privéruimte. Ze keek op haar horloge en zag dat de tijd die Celeste haar had gegeven bijna om was, dus besloot ze terug te gaan.

‘Sorry, vriendinnen, ik moet gaan. Als pasgetrouwde moet ik een goede indruk maken op de Howards.’

Olivia haalde verontschuldigend haar schouders op terwijl haar vriendinnen haar naar de deur begeleidden. Esme bood aan haar naar huis te brengen, maar Olivia wees dat beleefd af.

‘Niet nodig, ik red me wel alleen.’

Olivia glimlachte, in stilte bezorgd dat als Esme meeging, Celeste misschien iets onaardigs zou zeggen.

Esme knikte en keek toe hoe Olivia de lift instapte. Zodra de deuren dichtschoven, verscheen er een minachtende glimlach op haar gezicht.

‘Ik hoop dat je van je avond geniet, mijn lieve vriendin. Ik kijk ernaar uit om je naam morgen in de krantenkoppen te zien.’

In de lift voelde Olivia plotseling een golf van hitte door haar lichaam trekken. Haar ademhaling versnelde.

‘Wat gebeurt er? Mijn hart raast.’

Olivia hapte naar adem, zich niet bewust van waarom haar hele lichaam tintelde of waarom ze een overweldigende behoefte aan lichamelijk contact voelde.

Op dat moment gingen de liftdeuren open en stapte Matthew naar binnen. Toen hij Olivia opmerkte, fronste hij en deed hij een stap opzij, afstand van haar houdend.

Matthew had Olivia’s foto nooit gezien en beschouwde haar als gewoon weer een onbeduidende vrouw, dus hij had niet door dat zij zijn vrouw was.

Terwijl de lift verdieping na verdieping daalde, werd Olivia’s hoofd steeds waziger, totdat een sterke mannelijke geur haar bereikte.

Matthew voelde plotseling een snelle ademhaling dicht bij zich. Met een frons draaide hij zich om, maar hij zag alleen Olivia die in zijn armen viel.

‘Verdomme, ga van me af!’ beet Matthew haar toe, maar Olivia klampte zich aan hem vast als een koala.

‘Shit, ik krijg een allergische reactie. Waar is mijn medicatie…?’

Matthew doorzocht in paniek zijn zakken naar zijn allergiepillen, maar toen hij het flesje tevoorschijn haalde, zag hij tot zijn verrassing dat er op zijn polsen geen spoor was van de gebruikelijke uitslag.

‘Wat gebeurt er? Geen uitslag, en mijn ademhaling en hartslag zijn normaal. Is mijn toestand verbeterd, of komt het door deze vrouw…?’

Terwijl Matthew hierover nadacht, drukten Olivia’s zachte lippen zich tegen de zijne.