Hoofdstuk 5.

Kaydens pov

Mam stelde ons allemaal voor aan Talia, en toen ze daarmee klaar was, zag ik dat Talia iets op mijn telefoon had geschreven.

‘Leuk om jullie allemaal te ontmoeten, en heel erg bedankt voor alle hulp. Het spijt me heel erg als ik jullie tot last ben, jullie hoeven hier niet te blijven als jullie dat niet willen.’

Ze draaide de telefoon om en liet hem aan mijn ouders zien.

“Onzin, het is helemaal geen last, en we zijn blij dat we je kunnen helpen. We blijven bij je zo lang als nodig is,” zei mijn vader, terwijl hij glimlachend op Talia neerkeke.

Ik ben eerlijk gezegd geschokt; mijn vader heeft vandaag meer gelachen dan ik hem ooit heb zien doen.

Talia glimlachte alleen maar naar mijn vader op. Ik zweer het, als ze glimlacht, fonkelen haar prachtige paarse ogen. Een paar verpleegkundigen komen binnen met drie bedden voor ons. De jongste van hen wierp me een verleidelijk blik toe, waardoor ik mijn ogen meteen weer naar Talia draaide en in plaats daarvan glimlachend op haar neerkeek.

Talia sloeg haar hand voor haar mond en beet alweer op haar lip; het is alsof ze zichzelf ervan probeert te weerhouden hardop te lachen. Ik hoop alleen dat ik haar op een dag zal horen lachen, die lieve stem zal horen waarvan ik zeker weet dat ze die heeft.

Maar man, wanneer ze zo op haar lip bijt, doet dat iets met me, dus trek ik haar volle lippen opnieuw voorzichtig onder haar tanden vandaan.

Daarna streel ik met mijn duim even haar wang, terwijl ik me gewoon verlies in haar fonkelende ogen die naar me opkijken.

Ik zie ook een lichte blos op haar wangen verschijnen, waardoor ik moet grinniken. Kan dit meisje nog schattiger worden?

“We gaan naar de cafetaria om iets te eten te halen, willen jullie twee ook iets?” vraagt pap, en daarmee haalt hij ons uit de roes waar we in zitten.

Ik kijk op naar mijn ouders en ze hebben een grijns op hun gezicht.

“Ik neem wel een broodje of zo,” antwoordde ik, en Talia schudde alleen maar haar hoofd.

“Talia, je moet iets eten, dus we nemen voor jou ook een broodje mee,” zei mam streng, maar heel zacht, en Talia sperde haar ogen wijd open.

Toen verlieten ze de kamer, en nu waren het alleen Talia en ik hierbinnen.

Ik keek naar haar omlaag en zag dat ze een beetje met haar vingers speelde. Ik pakte opnieuw een van haar handen in de mijne, en daardoor keek ze naar me op.

“Ik moet je eerlijk zeggen, Talia, jij bent een van de sterkste mensen die ik ken,” zei ik tegen haar, met zoveel oprechtheid in mijn stem. Ze keek me alleen maar verward aan, en toen schudde ze haar hoofd, waardoor ik opnieuw moest grinniken.

“Ik meen het, je hebt zoveel meegemaakt, maar je bent nog steeds zo lief voor anderen,” zei ik met een glimlach; ze glimlachte terug en knikte opnieuw.

“Ik hoop echt dat ik op een dag je stem mag horen,” zei ik, nog steeds naar haar glimlachend.

Ze keek daar een beetje van geschrokken van op, toen glimlachte ze naar me en knikte. Daarna pakte ze mijn telefoon en tikte erop.

‘Ik hoop dat ik op een dag weer zelfverzekerd genoeg zal zijn om te praten en misschien zelfs weer te zingen. Dat deed ik graag toen ik jonger was. Ik had een vriend die me veel dingen leerde; hij was als een oudere broer/vader voor me, omdat ik die relaties thuis nooit had. Maar hij is vier jaar geleden verhuisd en toen stopte ik met praten; ik had niemand meer om mee te praten. En thuis durfde ik nooit te praten. Daarna bestond mijn leven uit niets anders dan school, werk, en dan naar huis om mijn klusjes te doen. Als ik dat niet deed, kreeg ik een pak slaag.’

Ze gaf me de telefoon en ik las het; ik ben zowel blij als boos om wat ik aan het lezen was.

Ik ben blij dat ze zo’n goed mens in haar leven had bij wie ze zich veilig voelde. Maar boos om haar leefomstandigheden thuis. Ik zweer dat ik haar bij hen weg zal houden, altijd.

Mijn ouders kwamen de kamer weer binnen en gaven ons het eten. Talia keek er alleen maar naar.

‘Alsjeblieft, Talia, je moet in elk geval een beetje eten, zodat je lichaam weer aan voedsel kan wennen,’ zei ik terwijl ik haar wang streelde.

Ze keek naar me op en glimlachte toen en knikte. Langzaam maakte ze het broodje open en nam een héél klein hapje.

Ze deed er lang over om dat kleine hapje alleen al te kauwen, voordat ze nog een piepklein hapje nam.

Alles bij elkaar at ze misschien 1/5 van het broodje en toen schreef ze dat ze vol zat.

‘Weet je zeker dat je niet nog een beetje meer kunt eten?’ vroeg ik haar, met bezorgdheid in mijn stem.

‘Ik zit zó vol dat ik het gevoel heb dat ik ga ontploffen.’

Ik knikte. ‘Vind je het erg als ik de rest eet?’ vroeg ik haar met een glimlach. Ze gaf me het broodje en ik at de rest op.

Toen we allebei klaar waren met eten, pakte ik het afval om het in de prullenbak te gooien en ging toen terug naar haar bed.

‘Wil je wat tv kijken?’ vroeg ik haar toen ik weer op haar bed ging zitten. Ze keek me met grote ogen aan en toen schreef ze op mijn telefoon.

‘Mag ik tv kijken?’

Ik fronste een beetje toen ik dat las; wat voor leven had ze wel niet geleid.

Ik keek haar aan. ‘Natuurlijk mag je tv kijken. Laten we kijken of we iets leuks kunnen vinden om te kijken,’ zei ik terwijl ik naar haar glimlachte.

Ze knikte en schoof een beetje opzij op het bed om meer ruimte voor me te maken.

We gingen allebei comfortabel op het bed liggen en toen begon ik een film uit te zoeken om te kijken.

We vonden een actiefilm, en halverwege de film kwam een van onze bewakers binnen en gaf een tas aan mijn ouders.

‘Kayden, ga je even omkleden, uit dat pak, naar iets wat wat comfortabeler zit,’ zei mam glimlachend naar ons.

Ik kwam overeind van het bed en pakte de tas aan voordat ik naar de badkamer liep.

Ik trok een grijze joggingbroek en een wit T-shirt aan.

Toen ik weer naar buiten kwam, zag ik Talia daar staan wachten om naar binnen te gaan, met wat kleren in haar handen.

Ik liep terug naar mijn ouders en gaf hun de tas.

‘Ze lijkt me een geweldig meisje, vind je niet, Kayden?’ fluisterde mam met een grijns op haar gezicht, en ik voelde dat ik meteen knalrood werd.

‘Hou op,’ zei ik terwijl ik wegkeek. ‘Jullie zijn samen wel schattig,’ fluisterde pap ook.

Ik schudde alleen maar mijn hoofd en liep terug naar haar bed.

Toen ze naar buiten kwam, had ze een paarse pyjamashort aan, een paarse sport-bh en terwijl ze naar buiten liep, was ze halverwege met het dichttrekken van de rits van haar witte hoodie.

Ik kreeg een paar van haar littekens te zien, dus ik stond op en liep naar haar toe.

Ik hield haar hand tegen, waardoor ze naar me opkeek met een vragende blik.

‘Mag ik je littekens zien, alsjeblieft?’ vroeg ik, en ik voelde dat mijn stem brak.

Ze keek me weer diep in mijn ogen, alsof ze ergens naar op zoek was.