Hoofdstuk 6.

Talia's pov

Linda kwam naar me toe, toen Kayden de badkamer in liep om zich om te kleden.

"Hier, lieverd, we hebben ook wat kleren voor je." zei ze, terwijl ze zo lief naar me glimlachte. "Ik weet zeker dat dit comfortabeler is om in te slapen dan dat ziekenhuishemd."

Ik pakte Kaydens telefoon en tikte erop.

'Je bent veel te lief, je hoeft je geen zorgen om mij te maken.'

Ik liet het haar zien, en toen schudde ze alleen maar haar hoofd, nog steeds naar me glimlachend.

"Laat mij alsjeblieft maar zorgen, ik mag je, en ik wil dat je gelukkig en comfortabel bent," zei ze, en ik voelde hoe mijn ogen begonnen te tranen.

Ze sloeg haar armen om me heen en gaf me een stevige knuffel, maar tegelijk ook voorzichtig, om mijn ribben niet te bezeren.

"Maak je klaar om je om te kleden als Kayden klaar is," zei ze, en ik knikte.

Ik liep naar de badkamerdeur en wachtte tot Kayden naar buiten kwam. En toen hij dat deed, stond mijn mond op het punt open te vallen. Hoe kan iemand een joggingbroek er sexy uit laten zien?

Hij glimlachte naar me en hield de deur voor me open. Ik liep naar binnen en deed de deur dicht.

Ik deed het ziekenhuishemd uit, trok het ondergoed aan dat Linda me had gegeven, daarna een paarse sport-bh, een paarse pyjamashort en een witte hoodie met rits.

Ik had me aangekleed en liep naar buiten voordat ik de hoodie had dichtgeritst. Dus toen ik dat wilde doen, hield Kayden mijn hand tegen.

Ik keek naar hem op, vragend waarom hij me tegenhield.

"Mag ik je littekens zien, alsjeblieft?" vroeg hij met zachte stem; ik kon zelfs horen dat zijn stem een beetje brak, alsof het pijnlijk voor hem was.

Ik keek hem in de ogen om te proberen te zien of ik een reden kon vinden waarom.

Het enige wat ik in zijn ogen zag was verdriet, woede, bezorgdheid en... zorg?

Ik knikte en liet de rits los die ik al een stukje omhoog had getrokken.

Toen pakte hij hem vast, ritste hem weer open en trok de hoodie helemaal uit.

Linda en Jacob kwamen er ook bij staan en keken naar mijn bovenlichaam. Ik weet dat het geen mooi gezicht is.

Ik heb zoveel littekens op mijn bovenlichaam, het is waanzinnig.

"Is dit een schotwond?" vroeg Jacob, terwijl hij een litteken aanraakte, en ik knikte alleen maar.

"En deze, dit zijn littekens van steekwonden?" vroeg Linda, op het randje van tranen.

Ik keek haar verdrietig aan en knikte toen. "O mijn god, hoe kan iemand dit zijn kind aandoen?" zei ze, en ik hoorde dat ze een beetje begon te huilen.

Ik keek naar haar en trok haar toen in mijn armen en omhelsde haar. "Aww, jij bent de allerliefste, ik ben degene die jou zou moeten troosten, niet andersom," zei ze met een droevige stem.

Ik glimlachte alleen naar haar, toen nam ik haar gezicht in mijn handen en veegde ik haar tranen weg met mijn duimen.

Ik voelde iemand een van mijn littekens aanraken; het is een litteken dat bijna van links naar rechts over mijn onderrug loopt.

"Pap, ik wil dat ze ervoor boeten!" zei Kayden met zo'n verdrietige maar boze stem dat het mijn hart bijna brak.

"Dat zullen we, zoon! Dit blijft niet ongestraft!" zei Jacob boos, terwijl hij nog steeds mijn romp en rug bekeek.

Ik keek hen opnieuw aan met een vragende blik, en Linda haalde diep adem.

‘Schat, wat we je nu gaan vertellen moet je geheimhouden. Maar eerlijk gezegd heb je zo’n indruk op ons gemaakt dat we voor jou hemel en aarde willen bewegen,’ zei Linda tegen me met een lieve maar strenge stem.

Ik deed het ‘rits mijn lippen dicht en sleutel weggooien’-gebaar en alle drie lachten ze.

‘Wij maken deel uit van de Britse maffia,’ zei Jacob terwijl hij me aankeek, alsof hij op een reactie wachtte, denk ik.

Ik kantelde mijn hoofd een beetje en keek naar hen, liep naar het bed en pakte Kaydens telefoon op. Daarna begon ik erop te tikken.

‘Hebben jullie banden met de Ierse maffia?’

Ik gaf de telefoon met trillende handen aan Jacob.

Jacob keek naar de telefoon en daarna weer naar mij, voordat hij weer naar de telefoon keek.

‘Nee, wij kunnen de Ierse maffia niet uitstaan!’ zei hij streng.

Ik liet de adem ontsnappen waarvan ik niet wist dat ik die inhield, en legde een hand op mijn hart om het te helpen kalmeren.

‘Hoe ken jij de Ierse maffia, lieverd?’ vroeg Linda terwijl ze me aankeek met haar lieve glimlach.

Ik hield mijn hand uit om de telefoon terug te krijgen en Jacob gaf hem aan me.

‘Ik weet dat Gregor bij de Ierse maffia hoort; hij heeft vaak gezegd dat hij me aan de leden van zijn maffia zou verkopen.’

Ik gaf de telefoon terug aan Jacob en keek toen omlaag naar de vloer; ik wil hun gezichten nu niet zien.

‘O mijn god!’ hijgde Linda. Kayden liep naar me toe en legde voorzichtig twee vingers onder mijn kin; hij sloeg zijn andere arm om mijn middel en liet zijn hand op mijn onderrug rusten. Toen tilde hij mijn hoofd op zodat ik in zijn ogen keek.

‘Talia.... Heeft.... Heeft hij het ooit gedaan?’ vroeg Kayden, en zijn stem brak.

Ik kon hem niet in zijn ogen aankijken, dus keek ik naar de muur rechts van me. Ik voelde tranen in mijn ogen opwellen en ik knikte.

Kayden trok me alleen maar tegen zijn borst en hield me stevig vast.

Hij wreef over mijn rug, liet me huilen en zijn T-shirt doorweken. Ik hoorde Jacob aan de telefoon praten.

Jacob: ‘Ik wil dat jullie naar het adres gaan dat ik jullie net heb gestuurd, en de mensen oppakken die jullie in dat huis aantreffen.’

Jacob: ‘Ja, nu, regel het!’ zei hij, en toen hing hij op.

Kayden tilde me gewoon op in bruidsgreep en droeg me naar het bed.

Hij ging bij me in bed liggen; ik lag met mijn hoofd op zijn borst en mijn benen over zijn schoot.

Hij bleef over mijn rug wrijven. ‘Maak je geen zorgen, je bent nu veilig,’ fluisterde hij zo ontzettend lief in mijn oor.

‘Laten we verdergaan met onze film kijken, hmm?’ zei hij terwijl hij mijn kin optilde zodat ik in zijn ogen keek, en ik gaf hem een lieve glimlach en knikte.

Hij veegde mijn tranen weg en streelde toen even mijn wang.

Na een tijdje gingen we liggen. Mijn hoofd op zijn borst, zijn arm om mijn rug zodat hij me dicht tegen zich aan hield. Mijn benen over de zijne en hij streelde mijn dijen. Hoe kan iemand zo lief zijn?

‘Hé, je bent nu niet bang voor ons, toch?’ vroeg hij, bijna te zacht om het überhaupt te kunnen horen.

Ik keek weer naar hem op en gaf hem een ‘maak je een grapje’-blik. Hij grinnikte en begon toen weer mijn rug te strelen.

‘Goed,’ fluisterde hij terwijl hij een kus op mijn kruin drukte, en daardoor bloosde ik als een gek.