Hoofdstuk 5 The Fire

Zachary kwam die nacht niet thuis.

Sophia kon ook niet slapen en zat de hele nacht rechtop in bed.

Haar hart voelde alsof er met een mes in was gestoken, de pijn kronkelde door haar borstkas.

Na een slapeloze nacht kwam Sophia met donkere kringen onder haar ogen naar beneden voor het ontbijt. Dylan merkte het meteen op en kon het niet laten om zijn bezorgdheid te uiten.

"Sophia, alsjeblieft, zorg beter voor jezelf—eet goed, rust wat meer. Zachary zei dat hij gisteravond dringende zaken moest afhandelen en heeft je alleen thuis gelaten. Als hij terug is, ga ik zeker een hartig woordje met hem spreken."

Sophia wist dat Dylan alleen maar smoesjes verzon voor Zachary.

Een flauwe glimlach speelde om haar lippen terwijl ze Dylan probeerde gerust te stellen.

"Werk gaat voor. Neem hem dat niet kwalijk."

Na het ontbijt, doodsbang om meer te onthullen dan ze zou moeten in het bijzijn van Dylan, nam Sophia haastig afscheid en keerde ze terug naar de villa die ze met Zachary deelde.

Haar ingepakte koffer stond nog steeds bij de ingang, precies zoals ze hem gisteren hadden achtergelaten.

Blijkbaar was Zachary ook niet thuisgekomen.

Sophia hoefde geen twee keer na te denken; haar instinct vertelde haar dat Zachary de nacht bij Paula had doorgebracht.

Opnieuw verscheen er een bittere glimlach op haar lippen. Na een laatste blik op het huis waar ze jarenlang had gewoond, pakte Sophia haar koffer en nam ze zich voor om Zachary voorgoed te verlaten.

Toen ze de voordeur opendeed, kwam ze oog in oog te staan met James Smith, die net wilde aanbellen.

James was de assistent van Zachary. Omdat ze elkaar al eerder hadden ontmoet en elkaar herkenden, kwamen beiden bij van hun verbazing en herstelden ze hun gezichtsuitdrukking.

James knikte beleefd naar Sophia, met zijn geoefende professionele glimlach.

"Mevrouw Spencer, er is vanavond een bedrijfsgala waarbij zowel u als meneer Spencer aanwezig moeten zijn. Meneer Spencer heeft mij gestuurd om u mee te nemen voor de styling."

Sophia was enigszins verbijsterd. Normaal gesproken nam Zachary voor dit soort evenementen liever Paula mee.

Waarom was het vandaag haar beurt?

James' blik viel op de koffer die Sophia meetrok.

"Mevrouw Spencer, als u reisplannen heeft, kan ik contact opnemen met de luchtvaartmaatschappij om uw vertrek tijdelijk uit te stellen."

Sophia schudde zachtjes haar hoofd. "Ik ben vandaag niet beschikbaar. Nodig in plaats daarvan Paula maar uit."

Omdat de scheiding voorlopig geheim moest blijven, kon Sophia alleen maar smoesjes verzinnen.

Maar onverwachts was James net zo vasthoudend als Zachary.

"Meneer Spencer vermeldde dat meneer Dylan Spencer mogelijk ook aanwezig zal zijn op dit evenement, dus kan zijn metgezel alleen u zijn."

Sophia voelde een golf van machteloosheid over zich heen spoelen.

Aangezien Zachary Dylan erbij betrok, wat kon ze dan nog zeggen?

Na een korte aarzeling had Sophia geen andere keuze dan haar koffer neer te zetten en James te vergezellen naar de stylingstudio.

Dit was een studio die Sophia online had gezien—ze stijlden doorgaans alleen socialites en beroemdheden van de A-lijst.

Paula's gigantische poster hing prominent buiten bij hun ingang.

Op de foto glimlachte Paula met een verblindende schittering, wat Sophia's ogen lichtjes deed prikken.

Tegen de tijd dat de styling klaar was, was het al middag. Sophia staarde naar haar spiegelbeeld in de spiegel, even verdoofd.

De zachtpaarse zeemeerminjurk viel elegant op de vloer. De stylist had alleen zachte krullen aan Sophia's haar toegevoegd, waardoor het als zeewier over haar delicate schouders viel.

De outfit accentueerde perfect Sophia's zachtaardige, verfijnde uitstraling.

Kijkend in de spiegel dacht Sophia onverklaarbaar aan Paula.

Paula was als een doornige roos, prachtig en opvallend, compleet anders dan haar eigen stijl.

Sophia keerde snel terug naar de realiteit en verwierp zulke zinloze gedachten.

Zodra ze vanavond achter de rug had, kon ze Zachary eindelijk verlaten en aan deze pijnlijke herinneringen ontsnappen.

James begeleidde Sophia naar de locatie van het bedrijfsgala. Zonder uitnodiging kon hij haar alleen tot de ingang vergezellen voordat hij afscheid nam.

Alles vanaf hier zou Sophia alleen onder ogen moeten zien.

Staand voor de deuren van de grote balzaal haalde Sophia diep adem en probeerde zich te vermannen.

Twee bedienden werkten samen om de deuren van de balzaal te openen, en een schitterend licht stroomde naar buiten, dat Sophia volledig overspoelde.

Ze kneep haar ogen iets toe om te wennen aan de felheid, en keek toen de balzaal in.

Degenen bij de ingang hoorden iemand binnenkomen en draaiden zich om om te kijken.

Op het moment dat ze Sophia zagen, waren ze allemaal sprakeloos.

"Wiens dochter is dat? Ik heb haar nog nooit eerder gezien."

"Heb je die jurk gezien die ze draagt? Dat is een op maat gemaakt haute couture-stuk van een topontwerper—honderdduizenden dollars waard!"

"Die ketting om haar nek is ook niet goedkoop, waarschijnlijk nog eens honderdduizend!"

De dingen die anderen prezen, waren uitgaven waar Zachary niet eens van op of om zou kijken.

De jaloerse blikken van anderen negerend, hield Sophia haar hoofd hoog en liep met doelgerichte stappen de balzaal in.

Omdat ze was opgegroeid in de familie Spencer, had ze al veel formele evenementen bijgewoond, zelfs voordat ze met Zachary trouwde.

Ondanks dat ze een tijdje weg was geweest van dergelijke gelegenheden, bleef Sophia zelfverzekerd en gracieus.

Zachary vinden in de menigte was niet moeilijk.

Zijn lange, imposante verschijning trok van nature de aandacht, waar hij ook stond.

Sophia zag Zachary al snel, omringd door verschillende mensen.

Hij luisterde naar iemand die aan het praten was, terwijl hij nonchalant een champagneglas tussen zijn vingers liet walsen.

Om bij haar styling te passen, droeg Sophia lichtpaarse hakken, en de strakke zeemeerminjurk beperkte de beweging van haar benen, waardoor ze gedwongen werd kleine, voorzichtige stapjes te nemen.

Nu ze Zachary had gezien, deed Sophia haar best om snel naar hem toe te lopen.

Ze was laat—ze vroeg zich af of Dylan al was gearriveerd en de spanning tussen haar en Zachary had opgemerkt.

Verloren in angstige gedachten verscheen er plotseling een figuur in een donkerrode jurk in Sophia's gezichtsveld, zo opvallend als een bloeiende roos.

Paula fladderde als een vrolijke vogel naar Zachary's zijde, boog zich dicht naar zijn oor en zei glimlachend iets.

Vanuit Sophia's hoek kon ze duidelijk zien hoe Zachary's lippen zich tot een flauwe glimlach krulden.

Wat een perfecte match—knappe man en prachtige vrouw, voor elkaar gemaakt.

Sophia bleef stokstijf staan, plotseling gevangen in een onmogelijke situatie.

De mensen om hen heen toonden geen verbazing over hun intieme gedrag.

Was Paula zijn date vanavond?

Waarom had Zachary haar dan gevraagd om te komen?

Denkend aan hoe ze zich zelfs uitgebreid had laten stylen, voelde Sophia zich volkomen vernederd.

Haar humeur verzuurde alsof ze in een wrange groene appel beet. Sophia slaakte een zelfspottende lach.

Misschien was haar blik te intens—Zachary keek plotseling terug in haar richting.

Hun ogen ontmoetten elkaar, en Zachary's glimlach verdween onmiddellijk.

Sophia's blik flikkerde, maar ze deed alsof ze Zachary niet had gezien en draaide zich om om te vertrekken.

In het openbaar wilde Sophia geen scène schoppen met Zachary.

"Sophia, wat doe je hier?" Paula's heldere stem klonk plotseling achter haar op.

Het verbrijzelde de vredige façade die Sophia wanhopig had proberen te behouden.

Ze deed haar best om haar waardigheid te bewaren en draaide zich langzaam om, maar voordat ze zelfs maar een glimlach kon opbrengen, barstte de menigte om hen heen uit in chaos.

"De keuken staat in brand! Brand in de keuken!"

Op het moment dat die woorden klonken, lokaliseerde iedereen in de buurt de nooduitgangen en haastte zich ernaartoe.

Overrompeld in de menigte werd Sophia tegen de grond gewerkt en ze worstelde herhaaldelijk om weer op te staan.

In de chaos vocht Sophia om te blijven staan en te blijven ademen.

Vanuit haar ooghoek zag ze hoe Zachary Paula beschermend in zijn armen hield.

Een schril contrast met haar eigen gehavende toestand.