Een Golf van Groen

Eindexamenjaar. Woorden die me de hele zomer al angst inboezemen. Ik kauw op mijn ontbijt, zonder echt te proeven terwijl ik de nodige calorieën binnenkrijg en probeer mezelf volkomen kalm en ontspannen te houden. Sinds ik terugkeerde naar fysieke lessen om mijn voorlaatste jaar van de middelbare school af te maken, na de waanzin van de drie maanden voorafgaand aan mijn zeventiende verjaardag en de daaropvolgende nasleep en verwoesting van de oorlog tussen de Azuren en Reiniers, heb ik verschillende dingen ontdekt over mijn nieuwe hybride toestand en situatie.

Eén: mijn ogen veranderen van kleur als ik dorst heb naar bloed. Mijn menselijke vriendin, Darine, wees hier meerdere keren op in de afgelopen maanden toen ik de controle begon te verliezen - en daarna weer terugkreeg. Ik heb haar soepel weten te liegen, haar vertellend dat mijn ogen altijd al blauwachtig-groen zijn geweest en dat ze gek is om anders te denken - of haar ogen moet laten controleren. Ze is de laatste tijd ongewoon opmerkzaam geweest.

Twee: de dorst is gestabiliseerd. Een soort van. Ik heb het drinken van bloed moeten beheren zoals een diabeet insuline zou doen. Minder of meer drinken afhankelijk van de activiteit of inactiviteit van mijn lichaam. Ik krijg mijn voorraad nog steeds van de Coven en hun gedoneerde voorraad. Vijf bloedzakjes is mijn gebruikelijke hoeveelheid, op een drukke dag kan ik er tot acht drinken. Alles boven de acht maakt me een beetje te licht in het hoofd. En dat is nog een ding.

Drie: bloed is minder een voedingsmiddel geworden en meer een drug. Ik heb hierover gesproken met Hale, mijn vampiervader, en hij is het eens met mijn gedachtegang. Voor nu heeft hij me aangemoedigd om terug te gaan naar Colton, de stad waar de Amerikaanse tak van vampiers/vampier Coven is. De plek die ik kort bezocht tijdens de kerstvakantie zodat ik de koningin, Mina Chantal, kon ontmoeten. Die, zo blijkt, ook als barista werkt. En die de meest geweldige kop koffie maakt. Maar ik ben niet teruggegaan voor een ander bezoek - of training.

Vier: mijn partner, Zane/Blue, en ik staan nog steeds op wankele grond. Voornamelijk vanwege de nasleep en de manier waarop de oorlog die mijn neven veroorzaakten zoveel slachtoffers maakte in zijn roedel, maar ook omdat ik hem heb gemarkeerd zonder het te weten. Het veroorzaakte een kleine kloof tussen ons. Niet letterlijk, onze band is sterker dan ooit, waardoor we onbeperkt toegang hebben tot elkaars gedachten en emotionele toestanden - en het fungeert als een achterdeur voor mij om het gebrul van zijn roedel te horen - Maar ik dwaal af. Dat is een heel ander blik wormen dat ik de hele zomer heb vermeden.

Vijf: de Azuren haten me. Oké, niet alle Azuren. Ik ben nog steeds in goede gratie bij de Alpha en Luna, en Caly - Blue's zus - en Yuri, Blue's naaste neef - en Misha, Yuri's zus. Maar daar lijkt het te eindigen. Iedereen anders is nog aan het herstellen en rouwen om het verlies van gevallen kameraden, en geeft mij de schuld van hun problemen. En ze hebben niet helemaal ongelijk. De willekeurige aanvallen van de Reiniers, mijn oorspronkelijke roedel en bloedverwante familie, waren in het begin op zoek naar mij - voordat ze van tactiek veranderden om al mijn bondgenoten te vernietigen.

Zes: mijn neef, Paris, de nieuwe Alpha van de Reinier Pack, probeert me sinds het begin van de zomer terug te laten keren naar de Pack. Hoe krankzinnig het ook klinkt, ik overweeg het. Alleen om te bezoeken, natuurlijk, niet om te blijven. Ik denk dat dat waarschijnlijk zelfmoord zou zijn, aangezien er nog steeds behoorlijk wat onrust in de Pack is. Nadat ik op mijn zeventiende verjaardag onze letterlijk krankzinnige grootmoeder had gedood en Paris de eigenaar werd van de Alpha-kracht die vanaf mijn geboorte in mij was gekweekt, wisten we allebei dat er enige terugslag zou komen.

Grootmoeder had de Pack jarenlang gehersenspoeld, zo niet langer. Ze misbruikte haar macht als Alpha om hen te controleren en dreef onze oudste neef, destijds toepasselijk Mad-Dog Craven genoemd, letterlijk tot de rand van waanzin. De zaken zijn daar gespannen, maar Paris denkt dat mijn bezoek en het laten zien dat ik niet het monster of de freak van de natuur ben die ze ooit dachten dat ik was, hen zou helpen kalmeren. Ik zei haar dat ik erover zou nadenken en op haar zou terugkomen. Dat is wat ik haar aan het einde van elk van onze wekelijkse gesprekken blijf vertellen.

Ik klem een stomende mok koffie vast en staar naar het rooster voor me. Mijn rooster voor het laatste jaar. Er zijn momenten geweest in de afgelopen zeven jaar die hier veel op leken, waarin ik nerveus en even enthousiast was om het schooljaar te beginnen. Je zou denken, nu ik niet langer door mijn oude Pack word opgejaagd en daadwerkelijk ergens bij hoor - de Coven van mijn vader, en niet de Azure Pack - dat ik alleen maar enthousiast zou zijn om iets van mijn toekomst en de vrijheid te maken. Dat ben ik niet.

Als er iets is, voel ik me alsof ik ga imploderen elke keer dat ik nadenk over de mogelijkheden van mijn toekomst. Eindeloze en steeds veranderende mogelijkheden verdringen mijn gedachten terwijl ik naar de pagina staar die twee derde van mijn dag voor de komende negen maanden zal dicteren. Ik heb nog steeds geen idee wat ik met de rest van mijn leven wil doen. Geen flauw idee wat ik na dit jaar - tijdens het jaar - zou moeten doen om mijn vaardigheden te verbeteren en het pad naar de rest van mijn leven te beginnen.

Ik ben bang om erover na te denken, als ik eerlijk ben. Sinds ik vrij ben, echt vrij voor het eerst in mijn hele leven, wacht ik tot de andere schoen valt of me in het gezicht slaat. Wachtend, mezelf terughoudend in elke interactie met mijn vrienden en bondgenoten en mijn partner-

Ugh, dat is nog een deel waar ik mee te maken heb. Het angstaanjagende m woord. We praten vriendelijk met elkaar, hij sms't en ik antwoord. Maar de kloof tussen ons is deze zomer alleen maar groter geworden - omdat ik hem al maanden niet heb gezien - en ik ben bang om hem vandaag te zien. Over minder dan een uur. Mijn maag leeft van gelijke opwinding, nerveuze energie en pure angst bij het vooruitzicht.

Er is een olifant in de kamer wanneer we samen zijn. De olifant van mijn markering en het claimen van hem - en hij die zijn deel vervult door ook mij te markeren en te claimen. De olifant van mij die van hem drinkt als een bloedzak. De olifant van de rest van ons leven dat voor ons ligt - hoewel er nog zoveel is dat we niet van elkaar weten.

Met een geladen zucht, zo lang en zwaar dat ik denk dat mijn longen zullen barsten, ruim ik de keuken op en stop mijn rooster in mijn zak. Mijn oude zwarte rugzak over één schouder, sleutels in de hand, verlaat ik zowel mijn huis als zorgen terwijl ik naar school ga om de eerste dag van wat als de rest van mijn leven voelt te beginnen.