Hoofdstuk 5 Geretourneerde goederen

‘William, hoewel Anna niet de Rice-dochter is die we oorspronkelijk wilden, zijn haar medische vaardigheden uitzonderlijk. Ik heb besloten haar hier te houden,’ verklaarde Irene beslist.

Medische vaardigheden? Williams gezicht bleef kil. Een auto-ongeluk had hem vanaf zijn middel verlamd, en zijn lichaam werd voortdurend gekweld door aanhoudende naweeën. Door de jaren heen hadden gerenommeerde specialisten van over de hele wereld hem onderzocht, maar allemaal kwamen ze met lege handen terug. Hoe zou deze jonge vrouw zich ooit kunnen meten met die medische experts?

‘De familie Rice durfde de bruid met ons te verwisselen,’ zei William, met een strenge blik. ‘Ze hebben duidelijk totaal geen respect voor de familie Sterling. Grootmoeder, bemoei u hier alstublieft niet mee. Ik regel het wel.’

Toen Irene dit hoorde, werd ze ongerust. ‘Wat ben je van plan te doen?’

William wierp Anna een kille blik toe. ‘Logisch, haar terugsturen naar waar ze vandaan komt.’

‘Absoluut niet!’ protesteerde Irene meteen. ‘Anna kent geneeskunde. Haar hier houden is in jouw voordeel. Ze kan niet worden weggestuurd.’

William had zijn grootmoeder nog nooit zo standvastig iemand zien verdedigen. Daardoor ging hij onmiddellijk op zijn hoede.

‘Mevrouw Rice, wat vindt u hiervan?’ vroeg hij.

Anna voelde irritatie opkomen. Ze had hem gered, maar in plaats van dankbaarheid te tonen zocht hij alleen maar ruzie—duidelijk bekrompen en arrogant.

‘Ik zal de beslissing van meneer Sterling volgen,’ antwoordde ze.

William was verbaasd dat ze niet smeekte om te mogen blijven.

‘Als ik je terugstuur naar de familie Rice...’

‘Daar heb ik geen bezwaar tegen. Wanneer vertrek ik?’ onderbrak Anna hem.

William was heel even verbluft, maar herpakte zich snel. Hij besefte dat Anna duidelijk toneel speelde—zich moeilijk maakte. Zulke goedkope trucjes had hij al vaak gezien.

‘Iedereen naar buiten!’ beval William, en niemand durfde te blijven hangen. Pas nadat iedereen weg was, ging de slaapkamerdeur dicht.

Toen Irene zag hoe William zich in de kamer opsloot, maakte ze zich zorgen. Na het ongeluk, jaren geleden, had William zich ooit zes volle maanden in zijn kamer opgesloten zonder naar buiten te komen.

Victoria, die vlakbij stond, stelde haar snel gerust. ‘Moeder, als William niet wil, moeten we hem niet dwingen dit huwelijk te accepteren.’

Irenes eerder zo vaste besluit begon te wankelen.

Ze besefte opeens dat ze zo gefocust was geweest op Williams toestand, dat ze zijn gevoelens had verwaarloosd. Toen ze dat inzag, keek ze op naar Anna. ‘Anna, het spijt me.’

‘Mevrouw Sterling, u bent te vriendelijk. William en ik passen gewoon niet bij elkaar. Als dat zo is, moet deze verloving worden verbroken.’

Anna sprak terwijl ze zich klaarmaakte om te vertrekken, al voelde ze een steek van spijt dat ze haar doel waarvoor ze gekomen was niet had bereikt.

Op dat moment ging de strak gesloten deur open, en William verscheen in een zwart pak.

Hij keek naar Anna. ‘Laten we gaan,’ zei hij, waarna hij zichzelf richting de lift rolde.

Anna nam afscheid van Irene. ‘Mevrouw Sterling, ik neem nu afscheid.’

Terwijl ze hen zag vertrekken, kon Irene haar bezorgdheid niet verbergen.

Alexander snelde naar het raam om naar buiten te kijken. ‘Moeder, ze gaan naar de garage. De chauffeur is bij hen—maak u geen zorgen, het komt goed.’

Victoria stelde Irene ook snel gerust, al stond ze innerlijk bijna te lachen. Anna had Williams toestand met slechts één behandeling succesvol onder controle gekregen—misschien was ze echt zijn geluksster. Helaas was William zelf degene die haar wegstuurde, en daar kon niemand anders iets aan doen.

In de auto was het stil. William lag lui achterin, terwijl Anna op de passagiersstoel voorin zat.

Al snel kwam de auto aan bij het landhuis van de familie Rice en stopte. William keek naar buiten en hoorde gelach en muziek van binnen op het Rice-landgoed.

De chauffeur ging kijken en kwam terug om verslag uit te brengen. "Meneer Sterling, de familie Rice geeft een feest."

Anna rolde in gedachten met haar ogen. Ze vierden veel te vroeg—en dit keer was het niet haar schuld. William had erop gestaan haar terug te sturen.

"Een feest geven?" Williams kille blik gleed over Anna. "Ik ben benieuwd hoe ze reageren als ze zien dat jij bent teruggebracht?"

Anna wilde niet reageren op zijn kwaadaardige opmerking.

"Je zult het snel genoeg zien," zei ze.

Toen hij haar aanhoudende weerbarstigheid zag, verloor William eindelijk zijn geduld.

"Uitstappen," beval hij.

Het portier ging open en de chauffeur hielp hem voorzichtig naar beneden.

Toen Jonathan hoorde dat Anna was teruggekomen, keek hij nerveus naar de kamer vol gasten, zijn uitdrukking veranderde licht. Hij gaf een bediende opdracht. "Breng Anna naar de derde verdieping."

Anna had nauwelijks de hoofdingang doorgestapt of een bediende leidde haar via een zijdeur naar de lift en omhoog naar de derde verdieping.

"Is dat niet Anna?" fluisterde Megan, terwijl ze naar de lift staarde. "Waarom is ze terug?"

"Schat, waar kijk je naar?" Een man sloeg zijn armen van achteren om haar heen.

Megan draaide zich om en zag haar vriend, Jason Worthington. Ze wees en zei: "Ik denk dat ik net mijn zus zag."

"Zus?" plaagde Jason. "Bedoel je die zus van je die op het platteland is opgegroeid? Had je niet gezegd dat ze vandaag in jouw plaats met de familie Sterling zou trouwen? Waarom is ze ineens terug?"

Megan fronste verward. "Wie zal het zeggen?"

"Laten we gaan kijken," stelde Jason voor, hij pakte haar hand en liep richting de derde verdieping. Anna stond op het punt een kamer binnen te gaan toen Jason haar tegenhield.

"Jij bent het echt," zei Megan, terwijl ze haar van top tot teen opnam. "Was jij niet naar de familie Sterling gestuurd? Wat doe jij hier?"

Toen hij het rumoer buiten hoorde, hief William zijn hand een beetje op. De chauffeur liet meteen de rolstoel los en deed een stap achteruit.

Toen hij Anna’s stilte zag, sloeg Megan haar armen over elkaar en spotte: "Heeft de familie Sterling je afgewezen?"

Anna antwoordde kalm: "Ja, ze hebben me afgewezen. Ze wilden jou, niet mij, dus ik ben teruggekomen."

"Wie zou er nou met die kreupele willen trouwen? Ik heb al een vriendje!"

Megan trok Jason trots naast zich. "Zie je dit? Dit is Jason, erfgenaam van de familie Worthington, mijn vriendje!"

De stemmen van buiten droegen duidelijk de kamer in. De chauffeur keek nerveus naar William, zag hoe zijn blik steeds scherper werd en hield uit angst zijn adem in.

Jason nam Anna op, een flits van bewondering in zijn ogen. Hij had niet verwacht dat dit plattelandsmeisje zo verbluffend mooi zou zijn.

Met een speelse glimlach stak hij zijn hand uit. "Hallo, mevrouw Anna Rice."

Anna bleef roerloos staan en wierp hem een schuine blik toe. "Dus daarom weigerde je in de familie Sterling te trouwen?"