Hoofdstuk 110

MAXIMUS'S POV

  Het bos was te verdomd stil.

  Elk geluid voelde zwaar. Elke schaduw leek te leven. Mijn poten raakten keer op keer de natte aarde, het ritme snel en wanhopig. De nachtelijke lucht was koud en sneed door mijn vacht, maar ik voelde het nauwelijks. Het enige waar ik aan kon denken was ...

Log in en ga verder met lezen