Hoofdstuk 112

MAXIMUS'S POV

  De deur vloog open.

  En hij stapte naar buiten.

  Damien.

  Zijn ogen vonden de mijne - koud, scherp, en gevuld met zoveel haat dat het door staal had kunnen snijden. Een hartslag lang zei geen van ons iets. De ochtendlucht hing zwaar tussen ons in, beladen met spanning en iets donk...

Log in en ga verder met lezen