Hoofdstuk 122

EMILIA'S POV

  Een moment lang knipperde Maximus niet eens met zijn ogen.

  Hij staarde me gewoon aan alsof de grond onder hem was weggezakt—alsof mijn woorden dwars door wat er nog over was van zijn kracht heen sneden. Zijn handen waren nog steeds op mijn gezicht, maar plotseling voelden ze bevr...

Log in en ga verder met lezen