Hoofdstuk 139

Emilia's POV

  De kerker was koud. Kouder dan elke plek die een levend wezen zou moeten herbergen.

  De lucht voelde vochtig en zwaar van verdriet, alsof de stenen zelf herinneringen aan kreten en smarten droegen. Maximus liep naast me in stilte, zijn stappen traag, bedachtzaam, elke stap weerkaa...

Log in en ga verder met lezen