Hoofdstuk 147

ADELE'S POV

  De tuin was altijd mijn toevluchtsoord geweest. Een stille hoek van het paleis waar de bloemen nooit oordeelden en de wind nooit vragen stelde die ik niet wilde beantwoorden. Maar vandaag leek zelfs de schoonheid om me heen dof—gedempt, net als mijn hart.

  Ik zat op het stenen bank...

Log in en ga verder met lezen