Hoofdstuk 154

LUCIEN'S POV

  De Koning had me de afgelopen vijf minuten aangestaard.

  Hij verborg het niet eens of deed alsof.

  Gewoon voluit, observerend, stil, alsof hij wachtte tot ik zou breken.

  Ik stond in de houding voor zijn bureau, handen achter mijn rug gevouwen, rug recht, kaak strak. Het kanto...

Log in en ga verder met lezen