Hoofdstuk 172

Luciens perspectief

Ik herinner me niet dat ik besloot de kamer te verlaten.

Ik wist gewoon dat daar blijven... staren naar de deur die ze achter zich had gesloten... me in tweeën zou breken.

Mijn borst voelde alsof het instortte, elke ademhaling scherp, oppervlakkig. De band trilde onder mijn huid...

Log in en ga verder met lezen