Hoofdstuk 210

LUCIEN'S PERSPECTIEF

  "Je... je herinnert het je niet?"

  Naomi's stem was nauwelijks meer dan een fluistering, maar het sneed door de dikke stilte als een mes. Haar ogen zochten de mijne, wijd en glazig, wachtend op iets—herkenning misschien, of vergeving. Ik had niets te geven.

  "Herinneren wat?...

Log in en ga verder met lezen