Hoofdstuk 211

LUCIEN'S PERSPECTIEF

  Ik stond daar, verankerd aan de grond, mijn hart bonkte zo hard tegen mijn ribben dat ik het in mijn oren kon horen. Andrea keek omhoog naar me—die grote bruine ogen vol hoop en pijn—en het voelde alsof iemand in mijn borst had gegrepen en kneep.

  Ik wist niet wat ik moest ze...

Log in en ga verder met lezen