Hoofdstuk 222

LUCIEN'S POV

  We hijgden allebei zwaar, onze borstkassen gingen op en neer alsof we net een marathon door de hel en terug hadden gerend.

  Mijn lichaam trilde nog steeds van de ontlading, diep in haar begraven, onze met zweet doordrenkte huid plakte op de beste manier aan elkaar. De muur achter Ade...

Log in en ga verder met lezen