Hoofdstuk 235

DAMIEN'S PERSPECTIEF

  Matteo stond stijf naast me, bloed nog drogend op zijn gespleten lip van waar ik hem had geraakt. Hij klaagde niet. Goed. Ik had geen zin om excuses te horen.

  "Laat me zien," zei ik. Mijn stem klonk vlak. Dood. Alsof iemand anders door mijn mond sprak.

  Matteo tikte op ...

Log in en ga verder met lezen