Hoofdstuk 242

DAMIEN'S PERSPECTIEF

Ik stormde het huis binnen alsof de duivel me op de hielen zat. De voordeur sloeg zo hard dicht dat de foto's aan de muur rammelden. Mijn laarzen echoden door de marmeren hal—luid, boos, wanhopig. Elke stap voelde alsof ik op gebroken glas liep.

Matteo was vlak achter me, zwaar...

Log in en ga verder met lezen