Hoofdstuk 252

LUCIEN'S POV

Mijn laarzen dreunden op de stenen vloeren als oorlogstrommels, elke stap voedde de woede die in me kookte. De paleisgangen vervaagden—bedienden weken uit mijn pad, hun gezichten een mengeling van verwarring en angst. Het kon me niet schelen.

Adeles woorden echoden in mijn hoofd: 'Je v...

Log in en ga verder met lezen