Hoofdstuk 82

EMILIA'S POV

  De stilte in de kamer was oorverdovend.

  Ik wist niet hoe lang ik al naar het plafond staarde—minuten, uren, misschien wel voor altijd. Tijd voelde niet meer echt. Het constante gepiep van de hartmonitor was het enige wat me eraan herinnerde dat ik nog leefde, nog hier was, nog gevan...

Log in en ga verder met lezen