2: Je bent een beetje... jij.

Ik kon niet geloven dat ik ermee had ingestemd dit te doen.

We liepen zij aan zij door het donkere bos, richting de oostelijke rand van ons territorium. Willow stuiterde bijna op haar hakken, vol energie en opwinding.

Om de paar stappen keek ze naar me op met die heldere, gelukkige grijns waardoor...

Log in en ga verder met lezen