97: Slechte investering.

Garricks perspectief

Bastian was alweer weg.

Hij ging niet ver, eigenlijk nooit — ik kon hem daarbuiten nog steeds voelen in de bomen, ergens ineengedoken met zijn ogen vastgeklonken op Rykers patrouille, als een uitgehongerde hond die naar een gesloten deur staart. Dat was prima, eigenlijk beter ...

Log in en ga verder met lezen