Hoofdstuk 469: Breuken en vluchten.

Dylan verdween zoals hij altijd deed, rommelig, woedend en onafgemaakt. Het ene moment leunde hij tegen de boom, bloed op zijn mond, ogen brandend met iets tussen haat en obsessie. Het volgende moment verschoof het bos. Niet met magie die zichzelf aankondigde, niet met een dramatische uitbarsting va...

Log in en ga verder met lezen