Hoofdstuk 1 We hebben ons kind verloren
"Nee!"
Een scherpe kreet doorboorde de doodse stilte van de ziekenhuiskamer.
Miranda schoot rechtop in bed, koud zweet doordrenkte haar dunne ziekenhuishemd.
Verblindend wit omringde haar, en de scherpe geur van ontsmettingsmiddel vulde haar neusgaten.
Een verpleegster haastte zich naar binnen, en opluchting overspoelde haar gezicht toen ze zag dat Miranda wakker was.
"U bent wakker? Hoe voelt u zich?"
Miranda gaf geen antwoord. Ze zat daar alleen maar naar adem te happen, wezenloos voor zich uit starend.
De verpleegster verzachtte haar stem en probeerde haar te troosten.
"Probeer niet te overstuur te zijn. We hebben de baby niet kunnen redden."
"Maar met u gaat het goed. Zodra uw lichaam genezen is, zullen er andere kansen zijn."
De baby... weg...
Die woorden raakten Miranda als stenen die haar borstkas verpletterden.
Ze keek langzaam naar beneden, en haar trillende handen bewogen naar haar nog steeds platte buik.
Daar was een piepklein leven geweest, dat twee volle maanden stilletjes had bestaan.
De herinnering flitste weer door haar hoofd. Dat vochtige, verlaten pakhuis. Het verwrongen gezicht van de ontvoerder en het glimmende mes in zijn hand, allemaal zo levendig dat het voelde alsof het precies nu gebeurde.
"Harrison Whitmore, kies er één."
"Je vrouw Miranda, of je eerste liefde Ariana Dalton?"
De stem van de ontvoerder was ruw en wreed, alsof de dood zelf een oordeel velde.
Miranda's ogen vestigden zich op de man niet ver daarvandaan. De man van wie ze vijf jaar lang had gehouden. Haar echtgenoot.
Ze keek hoe Harrisons blik heen en weer schoot tussen haar en haar nicht Ariana, zijn aarzeling als een bot mes dat langzaam in haar hart sneed.
Daarna zag ze hem zonder aarzeling wijzen naar Ariana, die trillend achter hem in elkaar kromp.
"Laat Ariana gaan."
Op dat moment stortte Miranda's wereld in.
Een beeld flitste door haar hoofd. De testresultaten die ze pas die ochtend had gekregen.
Zwangerschap, 8 weken.
De feliciterende glimlach van de dokter lag nog vers in haar geheugen. Ze was van plan geweest het hem vanavond te vertellen, op hun jubileum. Het had een verrassing moeten zijn.
"Het lijkt erop dat je man zijn keuze heeft gemaakt."
De ontvoerder drukte zijn mes tegen haar nek. Het koude staal deed haar hele lichaam huiveren.
"Nog laatste woorden voor je liefhebbende echtgenoot?"
Miranda keek langs het lemmet naar Harrison, en gebruikte elk greintje kracht dat ze nog over had om duidelijk te spreken.
"Harrison, ik ben zwanger."
"Twee maanden."
Zodra de woorden haar mond verlieten, slaakte Ariana een zachte, bange kreet van achter Harrison.
"Harrison, ik ben zo bang."
Haar stem was niet luid, maar het verbrijzelde Miranda's laatste sprankje hoop.
De ontvoerder lachte, duidelijk genietend van dit drama.
"Harrison, heb je dat gehoord? Je vrouw heeft een kleintje op komst. Ik geef je nog één laatste kans. Wie gaat het worden?"
Miranda's hart sprong in haar keel. Ze keek hem aan, terwijl een sprankje hoop in haar ogen opwelde.
Het was hun kind.
De ontvoerder zag Harrison worstelen om een beslissing te nemen en besloot hem een handje te helpen.
Hij gebaarde naar zijn twee mannen. Harrison keek machteloos toe hoe twee misdadigers naast Miranda en Ariana gingen staan, terwijl hun handen naar de kleding van de vrouwen grepen.
De ontvoerder haalde zelfs zijn telefoon tevoorschijn en filmde de vernedering.
Het geluid van scheurende stof vulde de lucht.
Harrisons ogen werden bloeddoorlopen terwijl hij de ontvoerder woedend aanstaarde.
"Raak ze niet aan!" Zijn stem was vervuld van woede.
De ontvoerder negeerde hem, zijn ogen begerig gericht op de prachtige vrouw. "Jouw vrouw heeft zo'n zachte huid!"
"Weet je wat? Ik ben van gedachten veranderd. Ik wil niet meer dat je kiest. Ik hou ze allebei. Ik heb genoeg broeders die ook wat vermaak nodig hebben. Als we klaar zijn, kleden we ze naakt uit en gooien we ze op straat. Laat de daklozen maar wat plezier hebben."
De ontvoerder lachte om zijn eigen woorden.
Miranda keek hoe de hand van de man naar haar borst greep, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden en ze wanhopig achteruit deinsde.
Ze keek Harrison aan met smekende ogen.
"Harrison, red me! Red onze baby!"
Miranda kon de gedachte niet verdragen wat er met de baby zou gebeuren als deze mannen haar zouden verkrachten.
Ariana weigerde zich te laten overtreffen. Ze keek naar Harrison en dacht dat als Miranda door de handen van de ontvoerders zou sterven, Harrison haar wel moest redden.
Met die gedachte verplaatste Ariana opzettelijk haar lichaam en botste tegen Miranda aan.
Recht voor haar bevond zich het mes van de ontvoerder.
Miranda werd met geweld naar voren geduwd. Er verscheen een streep bloed in haar hals.
De ontvoerder naast haar zag Miranda naar hem toe struikelen en vloekte: "Stomme slet, probeer je tegen me aan te lopen!"
Hij sloeg Miranda hard in haar gezicht.
Er sijpelde bloed uit de mondhoek van Miranda terwijl ze Harrison wanhopig aankeek.
Maar het enige wat ze hoorde was de stem van Harrison, nog steeds stellig en dringend.
"Ik kies Ariana! Laat haar gaan, ik geef je wat je maar wilt!"
Een hete traan rolde over Miranda's wang.
Haar hart stierf op dat moment volledig.
Ze sloot haar ogen, wachtend tot de dood zou komen.
Het koude lemmet drukte hard aan.
Knal!
Er klonk een oorverdovend schot.
De verwachte pijn kwam nooit. De arm van de ontvoerder die het mes vasthield, werd slap en viel naar beneden.
In de chaos voelde Miranda haar lichaam licht worden, terwijl iemand haar in een warme, bezorgde omhelzing trok.
Voordat ze het bewustzijn volledig verloor, dacht ze een gezicht te zien dat vervuld was van wanhopige bezorgdheid.
