Hoofdstuk 6 Een kus
Miranda trok de twee ondertekende eigendomsovereenkomsten met een tevreden glimlach naar zich toe.
Hoewel haar vader in afwachting van het onderzoek was geschorst, had hij Lancaster zoveel jaren onder controle gehad. Wie wist hoeveel geld hij had weggestopt.
Nu de confrontatie met hem aangaan was niet slim.
Ze moest Ariana echt bedanken voor het bieden van zo'n perfecte kans.
Morgen, na de overdracht van de twee villa's, kon ze dit spoor volgen en iemand de bron van haar vaders mysterieuze fondsen laten onderzoeken.
Dominic staarde naar de twee overeenkomsten alsof iemand brokken vlees uit zijn lichaam had gesneden. Hij raakte zijn eten amper aan voordat hij met een donkere blik terugkeerde naar zijn kamer.
Het kon Miranda niets schelen.
De volgende ochtend kreeg ze een telefoontje van een onbekend nummer.
Aan de andere kant klonk de diepe, afstandelijke stem van Clifton.
"Mijn grootvader wil je ontmoeten. Kom vandaag voor het diner naar het landgoed van de Prescotts."
"Bovendien zul je, tenzij er iets onverwachts gebeurt, vanaf nu bij mij moeten wonen."
Denkend aan de honderd miljoen aan compensatie, aarzelde Miranda niet.
"Oké."
Na het ophangen bedacht ze zich dat ze haar moeder en broer nog maar even niets moest vertellen over het flitshuwelijk met Clifton voor de compensatie.
Het had geen zin om hen ongerust te maken.
Ze ging naar de kamer van haar moeder met een smoesje klaar.
"Mam, nu ik gescheiden ben van Harrison, heb ik wat ruimte nodig om mijn hoofd leeg te maken. Ik ga een tijdje in het appartement in het centrum verblijven."
Arabella stemde onmiddellijk in.
"Dat is prima. Alleen wonen zal je helpen ontspannen. Beter dan hier blijven en je bevooroordeelde vader moeten zien en weer helemaal overstuur raken."
Die middag, op het landgoed van de Prescotts.
Het elegante landgoed straalde aan alle kanten ingetogen luxe uit.
Miranda was net uit de taxi gestapt toen ze Clifton in zijn rolstoel zag, wachtend bij de hoofdingang van het landgoed.
De twee gingen na elkaar naar binnen. In de woonkamer ontmoetten ze het hoofd van de familie Prescott, de grootvader van Clifton.
Meneer Prescott was scherp en energiek met een doordringende blik, maar toen hij Miranda zag, werd zijn uitdrukking zacht.
"Dus jij bent Miranda. Lieve meid. Nog mooier dan op je foto's."
Hij knikte tevreden en wierp toen een boze blik op Clifton naast hem.
"Als deze jongen je ooit problemen bezorgt, dan vertel je het me. Ik zal hem wel op zijn plek zetten!"
Miranda glimlachte en antwoordde zachtjes: "Grootvader, Clifton behandelt me heel goed."
De grootvader van Clifton was duidelijk blij met haar volgzaamheid. Hij trok haar dicht naar zich toe en vuurde een reeks vragen op haar af.
"Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?"
"Miranda, vind je het echt niet erg om met mijn kleinzoon te trouwen, ook al is hij gehandicapt?"
Miranda keek instinctief naar Clifton.
Zijn uitdrukking was onleesbaar achter het masker. Hij zei niets en toonde geen enkele intentie om haar uit de brand te helpen.
Ze had geen andere keuze dan het spelletje mee te spelen.
Ze sloeg haar ogen neer en nam een verlegen houding aan.
"Grootvader, Clifton is altijd de ideale echtgenoot geweest voor elke socialite in onze kring. Ik vind hem eigenlijk al heel lang leuk."
"Dus ik heb er geen spijt van dat ik met hem getrouwd ben."
Ze herhaalde tegen zichzelf dat dit allemaal voor de honderd miljoen aan compensatie was, om meneer Prescott tevreden te stellen.
Bezorgd dat de grootvader van Clifton haar niet zou geloven, ging ze er vol voor. Ze draaide zich opzij en boog zich, recht voor de neus van Cliftons grootvader, voorover om een zachte kus op Cliftons koude masker te drukken.
"Ik zal goed voor hem zorgen."
In de rolstoel had Clifton de zet van Miranda duidelijk niet verwacht. Hij sloeg zijn ogen neer en verborg zijn uitdrukking.
Toen hij dit zag, werd de glimlach van Cliftons grootvader breder. Hij was volkomen tevreden.
"Goed, goed! Je bent een geweldige schoonkleindochter!"
Hij liet de butler onmiddellijk een map halen en overhandigde deze aan Miranda.
"Dit is een welkomstgeschenk van mij. Een villa in het zuidelijke district."
Miranda wees het snel af. "Grootvader, dit is te veel. Ik kan het niet aannemen."
Maar voordat ze was uitgesproken, nam Clifton plotseling het woord.
"Als grootvader het je geeft, neem het dan aan."
Cliftons blik was strak op Miranda gericht.
Miranda weigerde niet nog een keer.
Kijkend naar de liefdevolle interactie van het stel, was de grootvader van Clifton verrukt en nam hij zijn besluit.
"Aangezien jullie zo goed met elkaar overweg kunnen, moeten jullie vanavond niet vertrekken. Blijf op het landgoed!"
"Ik heb de bedienden al een kamer laten klaarmaken."
Miranda en Clifton wisselden blikken uit. Geen van beiden weigerde.
...
Die avond, na het diner.
Miranda kwam uit de badkamer, terwijl er nog warme stoom van haar huid opsteeg.
Ze keek op en zag Clifton tegen het hoofdeinde leunen, met een paar documenten in zijn hand.
Maanlicht stroomde door het raam en viel op zijn masker.
Miranda wist dat haar verplichting in dit contracthuwelijk was om voor hem te zorgen. Ze liep naar het bed.
"Het is laat. Je zou moeten rusten. Opblijven is niet goed voor je beenletsel."
Ze reikte naar Clifton.
Maar de man trok de documenten snel weg. Miranda's hand werd weggeslagen door de papieren en ze stootte per ongeluk tegen het masker op zijn gezicht.
Met een zachte klik viel het masker af.
Zware wenkbrauwen, sprekende ogen, een hoge neusbrug.
Miranda's hart sloeg een slag over. Hij was niet verminkt?
En dit gezicht leek precies op de man die haar had gered in dat verlaten pakhuis!
Maar ze zette die gedachte snel van zich af.
Onmogelijk.
Clifton was de erfgenaam van Prescott. Hij had onlangs nog een auto-ongeluk gehad. Hoe kon hij op zo'n plek zijn geweest?
Ze herpakte zich en kwam dichter bij Clifton.
"Je gezicht is niet verminkt?" Miranda's stem klonk verrast.
"Dat gaat jou niets aan." Cliftons stem was koud.
Terwijl ze naar de man voor haar keek, vroeg Miranda zich af wat zijn redenen waren om zijn ware uiterlijk te verbergen.
Kon er enig gevaar zijn?
"Clifton, nu ik je geheim ken, ben je niet bang dat ik het aan mensen zal vertellen?"
"Bedreig je me?" Cliftons stem had een gevaarlijk randje.
Miranda wilde een stap achteruit doen en wat veilige afstand creëren.
Maar voordat ze kon bewegen, greep een hete hand plotseling haar pols.
De wereld draaide. Een sterke kracht trok haar naar voren, en ze belandde op de stevige schoot van de man.
"Jij..."
Ze had amper een woord uitgebracht toen het knappe gezicht van de man haar blikveld vulde. Zijn koele lippen drukten hard op de hare.
De kus was veeleisend en liet geen ruimte voor weerstand.
Miranda stribbelde instinctief tegen en duwde met haar handen tegen zijn borst.
"Mm... laat los..."
Plop.
Een knoop aan de voorkant van haar nachtjapon schoot los tijdens de worsteling.
De man leek het op te merken. Hij pauzeerde even en kuste haar toen nog intenser.
De tijd verstreek, zo lang dat Miranda het gevoel had dat ze zou stikken, voordat Clifton haar eindelijk losliet.
Zijn ogen werden donkerder toen zijn blik viel op de bleke volheid die bij haar borst ontbloot was. Zijn adamsappel bewoog.
Miranda merkte op waar de man naar keek. Ze kruiste haar armen voor haar borst, haar stem verontwaardigd.
"Dat stond niet in de overeenkomst. Ik verkoop mijn lichaam niet!"
Toen hij de zenuwachtige toestand van de vrouw zag, voelde Clifton zich speels.
"Wat, denk je dat je zo makkelijk honderd miljoen krijgt?"
De blos verdween een beetje van Miranda's gezicht. "Maar we hadden afgesproken..."
Clifton onderbrak haar. "Ontspan. Ik ben niet geïnteresseerd in vrouwen zoals jij."
Miranda fronste. "Waarom kuste je me dan net?"
Clifton nam Miranda op.
Hij moest toegeven dat deze vrouw werkelijk prachtig was.
Hij boog zich dicht naar haar oor, zijn stem hees.
"Grootvader heeft net iemand naar de deur gestuurd. Ik had geen tijd om het je te vertellen."
Miranda begreep het onmiddellijk.
Het was een act.
Ze ontspande zich, opgelucht.
Gewoon een kus. Ze verloor er niets mee.
Ze moest toegeven, Cliftons gezicht was volmaakte perfectie.
En toen ze daarnet had tegengestribbeld, had ze zijn borst en buikspieren gevoeld. De spieren waren stevig en vol. De sensatie was erg prettig.
Miranda klopte op haar warme wangen, klom van zijn schoot en liep snel naar de andere kant van het bed. Ze ging liggen en trok de dekens over haar hoofd.
Clifton keek naar het kleine bultje onder de dekens en onderdrukte de hitte die in zijn lichaam opsteeg.
"Dit zal niet de laatste keer zijn. Of het nu in het openbaar is of privé, er zullen nog veel meer gelegenheden zijn waarbij je dicht bij me moet zijn. Wen er maar aan."
Onder de dekens maakte Miranda een gedempt geluid van instemming.
Even later zette Clifton zijn handen op de armleuningen van de rolstoel en stond stevig op. Hij liep rechtstreeks naar de badkamer.
Miranda, die de andere kant op keek met de deken over haar hoofd, merkte het natuurlijk niet.
De man achter haar had benen vol kracht. Hij leek in niets op iemand met een handicap.
