HOOFDSTUK 103

POV NOAH

De tijd leek niet te verstrijken.

Ik zat in die harde, oncomfortabele stoel in de wachtkamer… maar mijn hele lichaam bleef alert, stijf, alsof ik elk moment klaar was om te reageren.

Maar reageren waarop?

Ik wist het niet eens.

Mijn ogen waren op Daniel gericht.

Geen vermomming....

Log in en ga verder met lezen