De tijd ertussen
Toen Paul vijftien jaar geleden Apple Bay verliet en in de bus stapte, besloot hij dat hij zou blijven zitten tot die zijn eindbestemming bereikte. Met zijn hoofd een warboel van chaos, angst en emoties lette hij niet erg op de haltes onderweg; het enige wat hij wist, was dat hij naar het westen ging.
Een deel van hem had gewild dat de bus helemaal naar Californië zou gaan, zodat hij zoveel mogelijk afstand kon leggen tussen zichzelf en de pijn die in Apple Bay was geboren en gevoed, maar de bus bereikte het einde van de lijn nog voor hij zo ver kwam.
Toen de chauffeur iedereen de bus uit dirigeerde en aankondigde dat ze in Las Vegas, Nevada, waren aangekomen, voelde Paul iets in hem bewegen, met een vreemde sensatie van hoop en mogelijkheden. Hij had geen enkele neiging tot gokken, maar hij wist dat Nevada een overvloed aan banen had.
Zodra hij kon, installeerde hij zich in een motelkamer op drie mijl van de Vegas Strip en begon hij meteen te zoeken naar een appartement en een baan. Hij wist een baan te vinden als schoonmaker in een van de populaire chique hotels, en kort daarna verhuisde hij naar een appartement nog eens twee mijl verder van de Strip.
Het was in het begin niet makkelijk.
Het grootste deel van het geld dat hij bij zich had, glipte hem in de eerste maand al door de vingers. Een paar nachten had hij kou en honger te verduren, vooral op winternachten waarin hij de nachtdienst moest draaien en daarna naar huis moest lopen in onverwachte vriestemperaturen.
Geleidelijk klom hij op binnen het hotel en leerde hij alles wat hij kon - hij bood aan om elke hotelmedewerker te helpen die het nodig had.
Op een nacht kreeg een agressieve buikgriep veel restaurantmedewerkers te pakken, en Paul bood aan de chef op elke manier te helpen die hij kon. Hij viel al snel op bij het management en werd gepromoveerd tot afwasser. Binnen een paar jaar stond hij aan de lijn mee te helpen met het bereiden van gerechten.
Als hij vrij was, wandelde hij graag door de casino's om zijn eenzaamheid te dempen en mensen te kijken. Hij bekeek elke persoon in het casino en verzon er een achtergrondverhaal bij over wat hen thuis te wachten stond.
En wie.
Uiteindelijk besefte Paul dat hij niemand ooit denkbeeldig geluk gaf - dus begon hij te schrijven en probeerde hij een manier te vinden om de ellende uit ieders leven weg te schrijven, tot Paul op een dag besloot zichzelf in die rangen op te nemen en zichzelf een gelukkig einde te schrijven.
Hij begon te experimenteren door de gezichten in het hotel een ander soort genre te geven, totdat hij merkte dat hij aanleg had voor mysteryromans en whodunits.
Hij begon verhalen online te publiceren onder een pseudoniem, voor het geval hij zichzelf voor gek zou zetten en jammerlijk zou falen; hij wilde niet dat iemand in Apple Bay lucht kreeg van zijn mislukkingen, maar toen het tegenovergestelde gebeurde en hij een populaire online auteur werd met een grote schare volgers, nam zijn onverwachte carrière een vlucht en werd financieel lucratief.
Toen het saldo op zijn bankrekening begon te stijgen, besloot Paul anoniem te blijven, voor het geval zijn stiefvader erachter zou komen dat hij financieel succesvol was en hem om meer geld zou proberen te komen aftroggelen. Hij wist toen en daar dat het het beste was om de sombere, ongelukkige en onbeminde Paul MacKenzie in het duister te laten waar de succesvolle schrijver bij betrokken was.
Hij kwam naar buiten als de ongrijpbare en introverte succesvolle auteur, Bruce Marshall. Als hij al interviews gaf, zouden die uitsluitend telefonisch plaatsvinden. Van Bruce Marshall zouden ook nooit beelden bestaan.
Alles wat de twee persona's met elkaar zou kunnen verbinden, zou voor altijd opgesloten blijven.
Paul vergat nooit dankbaar te zijn voor zijn zegeningen, omdat ze hem in staat hadden gesteld te reizen en de kosten als werkgerelateerde belastingaftrek op te voeren - wat hij ook aan het doen was terwijl hij in het Maui-resort zat dat hij bezocht voor research voor zijn volgende roman.
Hij nippte aan zijn koffie, genoot van de rust en maakte gebruik van het zalige moment om een klein dankgebed naar de hemel te sturen voor deze zegen, toen hij een zachte, vrouwelijke stem zijn naam hoorde roepen vanaf de overkant van de tafel.
"Paul!"
Hij keek op en zag een vertrouwd mooi gezicht dat zijn computerscherm had gesierd wanneer hij heimwee had en zich verbonden wilde voelen met iets waardoor hij zich heel voelde.
Paul zette langzaam zijn koffiekopje neer en ging op volle lengte staan, zijn één meter achtentachtig.
"Serena," fluisterde hij ongelovig.
