Hoofdstuk 20 Amalie

We rekken onze lunch zo lang mogelijk. Ik neem langzaam kleine slokjes van mijn bouillon en knabbel aan het brood dat ik van mezelf mag eten. Cal en Mark gaan van het naar binnen schrokken van hun eten naar kleine, precieze hapjes. Rose, mijn lieve Rose, snoept vrolijk van haar eten. Ze praat de hel...

Log in en ga verder met lezen