Hoofdstuk 3 Alleen in een kamer, wat denk jij?
Sophia durfde niet ongehoorzaam te zijn en stapte snel uit de auto.
Toen ze om zich heen keek, zag ze dat ze bij een afgelegen villa waren, omringd door vogelgezang en bloemen, een vredige omgeving.
Ze geloofde niet dat Philip goede bedoelingen had, dat hij haar echt zou laten rusten en herstellen.
"Volg me."
Philip zei het met een frons en liep met grote passen naar de villa.
Sophia keek om zich heen. Deze plek was zelfs groter dan de Brown Villa. Voor nu kon ze alleen stap voor stap verdergaan.
Eli volgde vlak achter haar, bezorgd over mogelijke ongelukken.
Sophia was buiten adem van het lopen; haar toch al zwakke lichaam werd duizelig en ze zakte bijna in elkaar.
Ze raakte buiten bewustzijn en viel tegen Philips rug aan, waardoor iedereen verstijfde.
Sophia kwam snel weer bij en bood haar excuses aan.
"Zo...sorry."
Philip hoorde haar, schudde zijn jas van zich af en gooide die opzij, opende toen de deur en liep naar binnen.
"Jij, kom alleen naar binnen."
Zijn stem was kalm en verried geen emotie. Sophia aarzelde bij de deur en woog haar overlevingskansen af als ze naar binnen ging.
"Moet ik het nog een keer zeggen?"
Eli stapte naar voren en fluisterde.
"Mevrouw Brown, u kunt beter doen wat hij zegt. Als meneer Mitchell zo tegen u praat, zal hij u geen kwaad doen."
Sophia's hart voelde onrustig aan; de recente gebeurtenissen lagen nog vers in haar geheugen.
Hij had gedreigd haar open te snijden toen hij haar ontmoette en haar in de auto bijna gewurgd.
Alles wees erop dat hij haar dood wilde hebben!
Gezien de situatie had ze geen keuze dan naar binnen te gaan en af te wachten wat er zou gebeuren.
Sophia kneep haar bleke lippen op elkaar, duwde de deur open en nog voor ze kon reageren, werd de deur achter haar op slot gedaan.
"Meneer Mitchell! Wat doet u?"
Door het plotselinge op slot doen werd Eli's gezicht lijkbleek. Als er binnen iets zou gebeuren, zou hij verantwoordelijk worden gehouden!
Philip stond op zijn gemak bij de tafel, zijn armen over elkaar, zijn ogen tot spleetjes geknepen terwijl hij Sophia opnam.
"Ik zal het kind niets doen. Jullie kunnen nu weggaan. Of willen jullie toekijken hoe ik intiem word met mijn vrouw?" klonk Philips stem achter de deur vandaan.
Zijn woorden maakten iedereen ongemakkelijk, zelfs Sophia, die zijn bedoelingen niet begreep.
Eli, nerveus zwetend, belde snel Rhea.
Na een kort gesprek zuchtte Eli en leidde hij iedereen weg.
De kamer werd stil, de spanning was tastbaar.
Sophia probeerde zichzelf te kalmeren.
"Meneer Mitchell, wat bent u van plan te doen?"
Philips ogen werden donkerder en hij trok een paar leren handschoenen uit een la, deed ze aan terwijl hij op haar af kwam.
"Trek je kleren uit."
Zijn stem was kalm, met een zweem van vermaak.
"Wat?"
Sophia dacht dat ze zich had vergist.
"Ik wil mezelf niet herhalen. Als je wilt leven, trek je kleren uit."
Philips toon werd ongeduldig. Toen hij zag dat Sophia niet reageerde, stapte hij naar voren en rukte haar losse blouse van haar schouders.
Het litteken op haar sleutelbeen deed Philip fronsen.
Zijn blik bleef even op haar borst rusten voordat hij naar haar buik ging.
Het verschil in hun kracht maakte het voor Sophia onmogelijk om zich te verzetten. Al uitgeput kon ze hem niet wegduwen.
"Philip, jij smeerlap! Wat ben je aan het doen?"
Plotseling haakten Philips vingers onder haar kin, zijn duim streek langs haar lippen.
"Alleen in een kamer, wat denk je?"
