Hoofdstuk 4 Huwelijksscène, bruidegom afwezig
Gek! Helemaal gek!
Sophia voelde een rilling over haar ruggengraat lopen, haar hoofd werd leeg.
Philip had haar in een paar seconden van al haar kleren ontdaan en liet haar daar helemaal naakt staan.
Haar gezicht liep rood aan terwijl ze haar hoofd wegdraaide, haar pols stevig in zijn greep, niet in staat zich te bewegen.
Philip nam elke centimeter van haar blootgestelde lichaam in zich op, zijn ogen donkerder wordend van verlangen.
"Is dit het lichaam waarmee je me toen hebt verleid?"
Sophia snoof kil.
"U hebt alle macht van de wereld om alles te weten te komen wat u wilt. Waarom wilt u me zo vernederen?"
De tranen sprongen haar in de ogen, een weerspiegeling van de maandenlange kwelling die ze had doorstaan.
Haar ooit gave huid droeg nu meerdere littekens, een bewijs van haar lijden.
Philips vingers gleden langs de littekens op haar rug, de wrijving tussen zijn vingertoppen en haar huid joeg rillingen over haar rug.
'Wat wil hij nu?'
Hij tilde haar kin op en dwong haar naar hem op te kijken.
"Na alle moeite die je hebt gedaan om met me naar bed te gaan, wil je nu het slachtoffer spelen en medelijden wekken?"
"Denk je dat ik erin trap?"
Zijn woorden waren doordrenkt van spot, de minachting in zijn ogen doorboorde Sophia's hart.
Ze voelde zich als een zwerfhond, wetend dat als ze probeerde te ontsnappen, Chase' mannen haar waarschijnlijk zouden grijpen.
Philip mocht een krankzinnige zijn, maar Rhea was verstandig.
Als ze in de Mitchell Villa kon blijven, gaf dat haar een kans om aan te sterken en haar volgende zet te plannen. Het was de beste optie die ze had.
Sophia liet zich zakken en dwong een glimlach op.
"Meneer Mitchell, u denkt te veel. Ik was slechts een pion in dit hele plan."
"Met uw middelen zou het niet moeilijk moeten zijn de waarheid te achterhalen."
Haar woorden waren beladen, haar hart bonkte van angst.
Ze gokte, in de hoop dat ze deze beproeving zou overleven.
Philip nam haar op, en smeet haar toen op de grond.
"Slimme vrouwen leven niet lang."
De deur sloot en liet Sophia alleen achter in de lege kamer.
Al haar kracht vloeide weg, en ze raapte haar kleren bijeen en krulde zich op op de vloer.
De eenzaamheid van het verlies van haar hele familie omhulde haar, stille tranen stroomden over haar wangen.
'Pap, mam, ik heb het overleefd.'
'De bloedvete met de familie Brown, die zal ik duizendvoudig terugbetalen!'
Sophia's ogen werden fel. Zolang ze leefde, zou ze een manier vinden om hen de hel in te sleuren!
De drie dagen daarna leefde Sophia alleen in de Mitchell Villa.
De villa was van alle gemakken voorzien, met dienstmeisjes en bedienden, zelfs een voedingsdeskundige en een stylist.
Na drie dagen verzorging kregen Sophia's lippen hun kleur terug, en ze zag er gezonder uit.
"Mevrouw Brown, de bruiloft gaat zo beginnen. Uw trouwjurk is klaar."
Drie dienstmeisjes liepen naar haar toe, met een luxueuze trouwjurk in hun handen.
"Dank u."
Sophia keek niet eens op, haar blik gefixeerd op de documenten op tafel.
De kop [Cruisebrand: Hoofd van de familie Brown en honderden passagiers omgekomen] vrat aan haar hart, de herinneringen aan die nacht sloegen als golven over haar heen.
Sophia klemde haar hand op haar borst, terwijl ze twee dienstmeisjes bij de deur hoorde fluisteren.
"Mevrouw Brown en meneer Philip Mitchell hebben zo’n vreemde relatie. Hij is haar in drie dagen geen enkele keer komen opzoeken."
"Ik hoorde dat hun relatie stroef loopt. Sophia moet een of andere truc hebben gebruikt om dicht bij meneer Mitchell te komen."
Sophia bracht haar emoties op orde en leunde tegen de muur. Ze was gewend aan roddels; zolang ze het maar overleefde, deed de rest er niet toe.
Een dienstmeisje met een badge met een paarse zonnehoed keek naar de deur en toen naar Sophia.
"Mevrouw Brown, het is tijd."
Sophia voelde zich als een marionet, die laag voor laag werd aangekleed. Ze hadden zelfs de rok aangepast om rekening te houden met haar buik.
Ze keek omlaag naar het boeket in haar handen, haar gedachten alle kanten op.
Gezien Philips aard zou het niet verrassend zijn als hij niet op de bruiloft kwam opdagen. Ze was voorbereid op de veroordelende blikken.
Wat dan nog, ze was het gewend.
Alles behalve leven en dood was triviaal.
Sophia glimlachte berustend en stapte met haar boeket in de auto.
De bruiloft was klein en alleen familieleden wisten ervan.
Er waren maar drie trouwauto’s. Zodra Sophia uitstapte, voelde ze ieders blikken op zich gericht.
"Is dit Philips vrouw? Ze ziet er mooi uit."
"Ze is alleen maar een mooi koppie. De familie Brown is aan de grond; ze is niets meer dan een zwerfhond."
"Ze moet een intrigante zijn; anders zou Philip zich niet door haar laten foppen."
"Waar is Philip? Hij is helemaal niet komen opdagen."
Het gezelschap speurde naar Philip, maar vond niets.
Het leek erop dat deze bruiloft wel een bruid had, maar geen bruidegom.
Mensen stonden te popelen om Sophia voor schut te zien staan.
De gasten namen plaats en terwijl de muziek speelde, liep Sophia met haar boeket naar binnen.
Rhea fronste toen ze haar alleen zag, maar zei niets.
Plotseling spatte een glas wijn over Sophia’s witte trouwjurk.
In de zaal klonk een geschokte zucht en alle blikken gingen naar de dader.
Het was Philips nicht, Lyric Vaughn.
"Sophia, denk jij dat je het waard bent om Philips vrouw te zijn? Met je goedkope trucjes om in zijn bed te komen ben je niet geschikt om zijn vrouw te zijn!"
Lyric tierde tegen Sophia en liet iedereen versteld staan.
Hoewel Rhea en Lyric close waren, had niemand verwacht dat Lyric op de bruiloft een scène zou schoppen.
Sophia’s make-up en jurk waren geruïneerd. Ze had zich hierop voorbereid, maar was toch geschokt. Ze dwong zichzelf tot een kalme glimlach.
"Mejuffrouw, ik denk dat u het misverstaat. Philip en ik houden echt van elkaar."
Philip, die zich achter een pilaar verschool, verstijfde bij haar woorden.
Zijn blik werd donker. Hij had van plan geweest om een spektakel te bekijken, maar hij had niet verwacht dat Sophia zo schaamteloos zou liegen.
"Je liegt! Ik heb nog nooit van je gehoord. Je moet een of andere truc hebben gebruikt, anders..."
Lyric werd onderbroken door Sophia.
"Wat, denk je dat ik lieg?"
"Als het niet waar was, waarom zou ik dan hier zijn? Denkt u dat Philip en zijn grootmoeder minder slim zijn dan u?"
Haar woorden maakten Lyric sprakeloos.
"Jij!"
"Goed, als het echte liefde is, waarom is Philip dan niet hier? Hij is niet eens naar de bruiloft gekomen. Hij wil niet met je trouwen!"
Lyric klampte zich aan dit punt vast; haar stem galmde door de zaal. Sophia had een antwoord voorbereid, maar een stem onderbrak haar.
"Sorry, ik ben laat."
