Hoofdstuk 5 Voelt u zich er niet ziek van?
Een lange, slanke gestalte verscheen in de deuropening.
Iedereen draaide zich om te kijken, en Philip liep op Sophia af.
Toen ze hem zag naderen, voelde Sophia een golf van angst.
Ze had gehoopt dat hij niet zou komen opdagen. Waarom was hij ineens op de bruiloft?
Tenzij hij hier al die tijd al was geweest!
Hij moet haar eerder vernederd hebben zien worden en haar achter haar rug om hebben horen roddelen.
Toch was hij verborgen gebleven, alleen maar om haar te zien lijden!
Sophia deed een halve stap achteruit. Hij was werkelijk gevaarlijk!
„Philip? Ben je echt van plan om met Sophia te trouwen?” Lyric stond verstijfd en staarde Philip vol ongeloof aan.
Philip reageerde niet; zijn onderzoekende blik bleef op Sophia gericht, op zoek naar elk teken van haar onrust.
„Natuurlijk trouw ik met haar. Sophia en ik zijn tenslotte echt verliefd.”
Toen hij dat zei, voelde Sophia alsof een giftige slang zich om haar hals had gewikkeld, waardoor ze nauwelijks kon ademen.
Voor hem was ze niets meer dan een vogel in een kooi, een speeltje zonder stem.
Ze probeerde Philips bedoelingen te peilen en wierp vanuit haar ooghoek een blik op de strak kijkende Rhea.
De familie Mitchell was inderdaad zo mysterieus als de geruchten beweerden.
„Precies,” antwoordde Sophia zacht, zonder meer te durven zeggen. Plotseling greep Philip haar pols vast.
Zonder de barrière van handschoenen deed zijn koude hand op haar warme hand haar opschrikken.
Hoe kon iemands hand zo koud zijn?
„Moeten we de bruiloft niet voortzetten? Waar wachten we op?”
Terwijl hij sprak, week zijn blik geen moment van Sophia.
De ceremoniemeester schrok en dreunde snel de resterende woorden op. Tijdens de hele ceremonie stond Sophia strak van de spanning, bang dat Philip iets ongepast zou doen.
„Wissel nu alstublieft ringen uit, en ik verklaar u man en vrouw.”
Sophia stak haar hand uit om het laatste deel van de ceremonie te voltooien, terwijl ze Philips kwaadaardige blik voelde.
„Schat, is er iets?”
„Als je me zo noemt, word je daar niet misselijk van?”
Zijn plotselinge verandering van houding verbijsterde Sophia. Wat was hij van plan?
Philip pakte haar hand en schoof met kracht de ring om haar vinger, zodat er een rode afdruk achterbleef.
„Van me houden? Dat is een handig excuus.”
Buiten knalden vuurwerkbommen, die zijn stem overstemde. Alleen Sophia kon zijn woorden horen.
„Sophia, je bent slechts een hulpmiddel om een erfgenaam voort te brengen. Zin in de komende negen maanden?”
Hij fluisterde het en deed toen een stap achteruit, zodat er afstand ontstond.
„Nu de bruiloft voorbij is, lijkt het erop dat we hier niets meer te doen hebben.”
Philip draaide zich om en liep weg, terwijl Sophia’s gezicht lijkbleek werd.
Toen ze aan zijn eerdere daden jegens haar dacht, brak het koude zweet haar uit. Wat was deze gek nu weer van plan?
Na de bruiloft werd Sophia teruggebracht naar haar vorige verblijf. Voordat ze vertrok, gaf Rhea haar een paar strenge waarschuwingen.
„Je bent een slim meisje. Je weet wat je wel en niet moet zeggen.”
„Breng het kind ter wereld, en de familie Mitchell zal je niet slecht behandelen.”
Tijdens de rit herhaalden Rhea’s woorden zich telkens weer in Sophia’s hoofd.
Ze keek naar haar buik, waar een nieuw leven groeide. Als het niet om de baby was geweest, had ze misschien al een tragisch einde gevonden.
„Ik weet niet of het goed of fout is om jou op deze wereld te zetten.”
Ondertussen verliet Philip de Mitchell-villa en ging rechtstreeks naar zijn poolhal.
Hij vond een VIP-kamer en begon te biljarten om wat stoom af te blazen.
‘Meneer Mitchell, ik heb het onderzoek afgerond. Het blijkt dat Sophia erin geluisd is door haar oom, Chase. Ze is echt een slachtoffer, precies zoals ze zei.’
‘Maar aangezien ze familie zijn, kan het ook een plan zijn om uw medelijden te winnen en de Brown Group in het geheim te helpen een faillissement te ontlopen.’
De spreker was Walter Wood, Philips vaste man voor het opknappen van het vuile werk.
Walters analyse was raak en legde alle mogelijkheden bloot.
‘De familie Brown, hè? Interessant.’
Philip mompelde het en liet daarna een bal in een pocket verdwijnen.
‘En de mensen die haar achterna zaten?’ vroeg Philip.
Walter klopte op zijn borst en grijnsde.
‘Die zijn allemaal afgehandeld. Ze waren waardeloos, en tijdens het verhoor vertelde iedereen hetzelfde verhaal.’
‘Ze zeiden dat Sophia gek is, en dat Chase haar in de gaten liet houden om te voorkomen dat ze problemen zou veroorzaken.’
Philip vond die verklaring lachwekkend.
Toen Walter zijn stilte zag, vroeg hij brutaal: ‘Zullen we Chase ook uit de weg ruimen?’
‘Waarom zo’n haast? De voorstelling is nog maar net begonnen. Het hoofdnummer moet nog komen. Ik wil zien hoe Chase zijn kaarten wil spelen.’
Terwijl Philip sprak, ging de deur open en kwam er een jong meisje binnen in een schaars outfit, met een fruitschaal in haar handen.
Ze keek rond, zag dat ze met z’n tweeën waren, en liep naar de pooltafel met een gespeeld onschuldige blik.
‘Ik ben Fallon, de nieuwe poolassistente. Meneer Mitchell, meneer Wood, ik ben nieuw hier en ik ken de boel nog niet. Kunt u me wat aanwijzingen geven?’
Ze knipperde met haar grote, heldere ogen; haar make-up maakte haar erg mooi.
Walter wierp een nerveuze blik op Philip, die zonder een woord door bleef spelen.
‘Als je iets nodig hebt, ga je naar de manager. Meneer Mitchell heeft andere zaken om zich mee bezig te houden.’
Toch deinsde Fallon niet terug en liep ze recht op Philip af.
Haar diep uitgesneden top liet alles zien toen ze vooroverboog.
‘Meneer Mitchell, u moet zo spelen. Laat uw lichaam zakken, houd uw hand stil, dan raakt u de bal beter en verder.’
‘Zal ik het u leren?’
Terwijl ze sprak, reikte Fallon naar Philips hand en boog dichter naar hem toe. Als Philip niet bewoog, zou ze in zijn armen zijn beland.
Maar ze mikte mis en keek op in Philips afkeerige ogen.
‘Wat is er nou leuk aan poolen? Nu je hier toch bent, waarom zoek je niet iets dat leuker is?’
Toen ze dit hoorde, bloosde Fallon; ze dacht dat ze de juiste keuze had gemaakt door de waarschuwingen van anderen te negeren en stiekem naar binnen te glippen.
Als ze dicht bij Philip kon komen, zou zijn zakgeld genoeg zijn voor de rest van haar leven!
Fallon keek schalks om zich heen, haar stem zoet.
‘Meneer Mitchell, er zijn mensen in de buurt. Zullen we ergens heen gaan waar het wat privater is…’
Walter bleef erbij staan en durfde nauwelijks te ademen. Had Fallon een doodswens?
Fallons haar werd plotseling vastgegrepen, en Philip, maniakaal lachend, duwde haar hoofd richting de wasbak.
‘Wilde je niet spelen? Kom op!’
Het gevoel van verstikking overspoelde haar. Fallon worstelde om haar hoofd uit het water te krijgen, maar Philips kracht was te groot. Elke keer dat ze bijna verdronk, liet hij haar weer ademhalen.
‘Ik zal het nooit meer durven! Meneer Mitchell, vergeef me alsjeblieft!’
Fallons make-up was geruïneerd. Philip keek niet eens naar haar om toen hij een stapel geld op de vloer gooide.
‘Wegwezen.’
