Hoofdstuk 3 Onverwachte ontmoeting

"Het spijt me zo." Astrid hield haar hoofd gebogen, haar gezicht vuurrood aangelopen terwijl ze haar verontschuldiging mompelde voordat ze wegvluchtte.

Silas keek toe hoe ze wegschoot, en voelde zich zowel geïrriteerd als geamuseerd.

"Silas! Waar zit je over te dagdromen? Kom binnen," riep Jack Wilson, terwijl hij uit zijn kantoor tevoorschijn kwam. Hij wenkte zijn vriend om naar hem toe te komen.

"Wacht. Ik wil dat je eerst iets voor me doet," zei Silas, terwijl hij roerloos bleef staan.

Jack keek hem vragend aan. "Wat is er?"

Silas leunde naar voren en verlaagde zijn stem. Nadat hij had geluisterd, veranderde Jacks gezicht in een ondeugende grijns.

"Het leven is echt niet eerlijk. Die vrouw kwam binnen vanwege overmatige seksuele activiteit, terwijl jij lijdt aan langdurige onthouding. Pas op, het onderdrukken van je verlangens kan leiden tot disfunctie." Terwijl hij sprak, verscheen er een blik van besef op Jacks gezicht. Hij staarde Silas vol afschuw aan. "Wacht! Wat is jouw relatie met die patiënt? Waarom wil je haar gegevens hebben?"

Silas behield zijn kenmerkende kalmte, zijn toon nonchalant. "Ja, het is precies wat je denkt. Voel je vrij om je fantasie de vrije loop te laten."

Ondertussen was Astrid eindelijk teruggekeerd naar haar appartement. Ze had Silas de hele reis in gedachten vervloekt. Hoe kon hij zo ruw zijn? Welke vrouw zou zo'n intensiteit kunnen verdragen?

Bij binnenkomst zag ze een nieuwe avondjurk die door Oliver was bezorgd. Ze negeerde het en liep rechtstreeks naar haar slaapkamer. Oliver was nooit gierig geweest; hij reageerde genereus op elk verzoek. Voorheen had Astrid gedacht dat dit zijn genegenheid bewees. Nu herkende ze het als slechts een volgende tactiek in zijn uitgebreide bedrog.

De volgende dag belde Oliver om te zeggen dat zijn chauffeur onderweg was. Om te voorkomen dat hij haar zou provoceren, sprak hij liefjes. "Astrid, iedereen van de familie Montgomery zal er vanavond zijn. Ik kan nu niet weg, maar zodra je aankomt, heb je mijn volledige aandacht."

Astrid beëindigde het gesprek en vocht tegen haar walging. Hoewel Oliver haar afstootte, was het gala een waardevolle kans om connecties in de hogere kringen te cultiveren. Ze kleedde zich om in een sneeuwwitte avondjurk en stak haar haar op in een eenvoudig kapsel.

Bij de locatie stonden luxe voertuigen langs de ingang opgesteld. Oliver wachtte langs de kant van de weg. Toen hij haar auto zag, haastte hij zich naar voren, opende attent de deur en stak zijn arm uit. Astrid verborg haar ware gevoelens en legde haar hand lichtjes op zijn arm.

"Ik ga je voorstellen aan mijn oom. Verschillende van mijn projecten vereisen zijn goedkeuring, en hij is zelden aanwezig op deze evenementen. Je moet een goede indruk maken," fluisterde Oliver, onwetend dat de aandacht van de menigte uitsluitend op Astrid was gericht.

Al snel leidde Oliver haar naar een rustiger gedeelte, waar hij wachtte tot Silas een gesprek had beëindigd voordat hij dichterbij kwam.

"Silas, dit is mijn vriendin, Astrid," kondigde Oliver trots aan. "Astrid, dit is mijn oom, Silas Montgomery."

"Goedenavond, meneer Montgomery," groette Astrid beleefd, met een heldere uitdrukking en een vaste toon.

Silas droeg een dieppaars pak, zijn witte overhemd losgeknoopt bij de kraag. Zijn greep op zijn champagneglas verstrakte onmerkbaar toen zijn ijskoude blik over hun in elkaar gehaakte armen gleed. Hij reageerde met een kort knikje, duidelijk niet van plan om zich ermee te bemoeien, en liep onmiddellijk weg.

Oliver keek verward toe hoe zijn oom wegliep. Had hij hem beledigd?

"Ik moet even naar het damestoilet," zei Astrid, die de kans aangreep om haar hand terug te trekken.

Terwijl ze zich een weg door de menigte baande, berekende Astrid in gedachten welke kennissen de moeite waard waren om te benaderen. Ze was nog steeds haar netwerkstrategie aan het plannen toen ze het toilet binnenstapte.

De deur viel met een harde klap achter haar dicht.

Astrid draaide zich om en zag de imposante gestalte in het dieppaars daar staan. Haar innerlijke alarmbellen gingen af.

"Meneer Montgomery, dit is het damestoilet. U heeft zich vergist," waarschuwde ze.

Silas' mond vertrok lichtjes. "Wat is dit? Ben je vergeten wie ik ben?" Zijn stem droeg een ondertoon van ongenoegen.

"Zou ik u moeten kennen?" reageerde Astrid koeljes. Waarom had iedereen in de Montgomery-familie toch die superieure houding?

"Ik geef u één kans om te vertrekken. Denk maar niet dat het feit dat u Olivers oom bent mij ervan weerhoudt om u als een viezerik te ontmaskeren," zei Astrid, terwijl ze zich naar de spiegel draaide.

Voordat ze haar zin kon afmaken, grepen gloeiend hete handen haar middel vast. Hij tilde haar moeiteloos op het wastafelblad en klemde haar aan weerszijden in.

"Laat me je helpen herinneren wie ik precies ben," mompelde hij.

"Klootzak! Laat los!" protesteerde ze, terwijl ze naar haar telefoon greep.

Voordat ze kon bellen, ging de telefoon over en verscheen Olivers naam op het scherm.

Er knapte iets in Silas. Bij een snelle beweging hoorde Astrid het geluid van scheurende stof en voelde ze een plotselinge kou.

"Jij absolute bruut! Heb je enig idee waar je mee bezig bent?" siste Astrid, woedend en beschaamd.

"Weet je dat je je medicatie in het ziekenhuis hebt laten liggen?" Silas' vrije hand haalde een tube zalf tevoorschijn.

Astrid opende verbijsterd haar mond. Haar schaamte werd nog groter en ze hief haar been op om hem te schoppen. Silas ving moeiteloos haar enkel op, terwijl hij met zijn andere hand wat zalf uitkneep. Voordat ze kon reageren, reikte hij onder haar jurk.

Een elektrische sensatie trok door haar heen, wat haar deed beven. Silas boog voorover, zijn blik strak op haar gericht. Hij blies zachtjes op de aangebrachte zalf.

"Wees stil. Ik breng je medicatie aan. Dwing me niet om je hier ter plekke te nemen." Zijn stem was merkbaar schor.

Astrids hoofd werd helemaal leeg. Haar verwarde gedachten klaarden pas op toen ze voelde hoe iets hards tegen haar aan drukte.

"Laat me los! Oliver belt!" riep ze uit.

"Oliver?" Silas' gezichtsuitdrukking verduisterde, ongeremd en boos. Als straf drukte hij zijn knokkels steviger tegen haar aan.

Astrid klemde instinctief haar dijen op elkaar en slikte ternauwernood een gebroken kreun in. "Je bent volkomen onredelijk!"

"Astrid?" riep Olivers stem plotseling van buitenaf. "Ben jij dat die praat?"

Astrid keek gealarmeerd op en beet hard op haar lip.

"Waarom doe je er zo lang over? Als je geen antwoord geeft, kom ik naar binnen."