Hoofdstuk 2
Emily speelde een poosje met Patricia, maar werd al snel slaperig en dommelde in Patricia’s armen in slaap.
Ook al was ze pas drie, Patricia had haar goed te eten gegeven, waardoor ze een beetje zwaar was om te dragen.
‘Hier, laat mij Emily nemen,’ bood Charles aan, terwijl hij naar voren stapte om haar over te nemen, maar Patricia hield hem tegen. ‘Maak haar niet wakker.’
Daarna gaf ze Emily aan een serveerster in de buurt, met de instructie om Emily te gaan laten uitrusten.
Niet ver daarvandaan zag Irene dit en haar gezicht verstarde meteen, haar hand ongemakkelijk halverwege in de lucht blijven hangen.
Irene was alleen maar wijn gaan halen, en nu liep Patricia zomaar rond!
Toen ze zag dat Charles zijn ogen op Patricia gericht hield, klemde Irene haar kaken van woede op elkaar.
Wie durfde haar bevelen te negeren en Patricia naar buiten te laten? Als ze erachter kwam wie het was, zouden ze het duur bekopen!
Maar ondanks haar woede verloor Irene haar zelfbeheersing niet. Ze had Charles al gevraagd om haar danspartner te zijn.
Zolang ze op het bal met Charles danste, zou Patricia degene zijn die voor schut stond.
Ze herpakte zich, hervond haar gebruikelijke elegantie en stond op het punt naar Charles toe te lopen toen Patricia ineens haar pad versperde, woedend kijkend.
Irene keek haar wantrouwig aan. ‘Wat denk jij dat je aan het doen bent?’
Patricia, langer dan Irene, keek op haar neer vanuit haar ooghoek, haar blik onverzettelijk. Haar zachte stem verbrak langzaam de stilte.
‘Mevrouw Jackson, slechte dingen doen met zoveel zelfvertrouwen,’ zei Patricia, haar ogen Irene geen moment verlatend.
Patricia wist dat Irene altijd al verliefd was geweest op Charles.
In haar vorige leven had Irene haar in de achterkamer opgesloten, en toen ze eindelijk werd vrijgelaten, werd ze door iedereen bespot.
Irene had gedaan alsof ze haar troostte, en van de gelegenheid gebruikgemaakt om zichzelf op te hemelen. Na die avond prees iedereen Irene om haar schoonheid en haar goedheid.
Patricia’s koude blik liet Irene rillen. Haar rode lippen openden zich, en haar zachte stem klonk ijzig.
‘Je hebt me opgesloten. Dacht je niet dat er misschien camera’s konden zijn?’
Irene verstijfde, zich realiserend dat Patricia op het punt stond haar voor iedereen te ontmaskeren. In paniek probeerde ze een manier te bedenken om aan Patricia’s greep te ontsnappen.
Toen ze Charles zag naderen, zette Irene snel een zielige blik op. ‘Patricia, ik weet niet waar je het over hebt.’
‘Echt? Zullen we naar de beveiligingsruimte gaan en de beelden bekijken?’ Patricia’s stem was ijskoud.
Irene wilde op Patricia gaan staan om zelf hogerop te komen, maar Patricia zou haar die kans niet geven.
Voordat Patricia hiernaartoe was gekomen, was ze naar de beveiligingsruimte gegaan en had ze gezegd dat ze een dure ketting kwijt was en de camera’s moest controleren.
Het hotel, dat veel vooraanstaande zakenlieden en politieke kopstukken ontving, kon het zich niet veroorloven nalatig te zijn en liet Patricia de beelden bekijken.
Patricia had de video opgenomen.
Charles stapte snel naar voren en greep Patricia’s arm vast. ‘Patricia, hou op met een scène schoppen.’
Zijn stem was laag, alleen hoorbaar voor hen drieën.
Toen Irene Charles haar zag verdedigen, voelde ze zich even zelfgenoegzaam.
Maar Patricia leek niet van plan zich terug te trekken. Ze keek Charles aan met tranen in haar ogen en trok aan zijn mouw.
‘Patricia heeft me verkeerd begrepen. Ik was de hele tijd bij jou. Hoe zou ik zoiets gedaan kunnen hebben?’
Mensen om hen heen begonnen het te merken en fluisterden met elkaar.
Charles hoorde hun gesprek en voelde de indringende blikken; hij wist dat dit niet het moment was voor een confrontatie. Hij ergerde zich eraan dat Patricia zo’n scène schopte.
Hij trok Patricia dichter naar zich toe. "Zij zou zoiets niet doen. Er moet sprake zijn van een misverstand. We praten er later over."
Patricia keek hem woedend aan en schudde zijn hand van zich af. "Probeer me niet te controleren. Zorg maar voor jezelf."
Charles was met stomheid geslagen. "Wat?"
De balzaal vulde zich met het geluid van een piano, en een ober herinnerde de gasten eraan dat de dans op het punt stond te beginnen.
Charles stak zijn arm naar Patricia uit en schudde er zachtjes mee, als teken dat ze zijn hand moest pakken.
Patricia keek niet eens naar hem om, maar liep op haar hoge hakken weg.
Paul, die was komen aanrennen, zakte bij het zien ervan bijna door zijn knieën.
O mijn god, Patricia was zó brutaal, dat ze Charles zo durfde te negeren! Hij kon zich alleen maar voorstellen hoe woedend Charles nu moest zijn.
Mannen en vrouwen, zowel vrijgezellen als getrouwden, stonden langs de dansvloer, klaar om een partner voor een dans te kiezen.
Patricia’s nauwsluitende jurk benadrukte haar sierlijke figuur. Veel mannen hadden haar eerder al willen benaderen, maar toen ze hoorden dat ze Charles’ vrouw was, dropen ze af.
Charles, die niet ver weg stond, zag Patricia verdwaasd zitten, omringd door mannen die haar aankeken als hongerige wolven.
Hij stond op het punt Patricia ten dans te vragen toen een paar handen zich om zijn arm sloegen.
Charles draaide zich om, fronsend, met ongeduld op zijn gezicht.
Irene nam wat zij haar meest verleidelijkste pose vond en deed alsof ze verlegen was. "Charles, mag ik deze dans?"
Calvin Scott, die langsliep, keek naar hen en glimlachte breed. "Miss Jackson en meneer Anderson lijken wel heel close. Ik hield Miss Jackson bijna voor mevrouw Anderson."
Irene voelde een golf van trots door het compliment, maar hield haar bescheiden façade vast. "Calvin, zeg dat soort dingen niet."
Ze dacht: 'Praat zo door!'
Charles fronste; zijn blik werd diep en priemend.
Calvins ogen gleden van Charles’ gezicht weg; hij schonk hun een beleefde glimlach en liep door.
Patricia merkte de ophef op en zag Irene aan Charles’ arm hangen. Ze fronste, alsof ze iets walgelijk had gezien.
Ze herinnerde zich dat, nadat ze het bal in haar vorige leven had gemist, er geruchten over Irene en Charles begonnen rond te zingen. Het leek erop dat ze rond deze tijd verstrikt waren geraakt.
Die gedachte maakte Patricia misselijk.
Toen ze Charles haar zag aanstaren, kon Patricia het niet schelen. Ze draaide zich om en zag Calvin naderen.
"Mag ik deze dans?" vroeg Calvin, terwijl hij haar op gentlemanachtige wijze uitnodigde.
Patricia wierp een blik op Charles, die haar strak aanstaarde. Ze glimlachte lichtjes en legde haar slanke hand in die van Calvin.
Charles’ ogen werden op slag ijskoud, gevuld met een kille woede.
Irene zag het en was in haar nopjes; ze verwenste Patricia als een idioot. Hoe kon zij, "mevrouw Anderson", zich zo gedragen?
"Charles, Patricia is zó onbeleefd; ze zet je voor schut op deze manier. Dit gaat echt te ver!"
Irene probeerde tweedracht te zaaien, maar toen ze zag dat Charles bleef zwijgen, klampte ze zich aan zijn arm vast, haar stem zoet. "Ik kan met je dansen."
Charles trok zijn arm los en deed een stap opzij. "Als je wilt dansen, ga dan iemand anders zoeken."
Irene kon het niet geloven. Charles liet haar gewoon daar staan?!
Charles vroeg een ober om een drankje en ging naar boven.
De tweede verdieping was een zelfbedieningsgedeelte voor drankjes en desserts, met uitzicht op de dansvloer beneden.
Hij dronk alleen, zijn ogen weken geen moment van de twee die in het midden van de vloer dansten en lachten.
