Hoofdstuk 3
Het feest liep op zijn einde en de gasten druppelden langzaam weg.
Patricia liet Calvins schouder los en glimlachte warm. "Dank je wel."
Calvin haalde met een grijns zijn schouders op. "Waarvoor?"
"Dat je me ten dans vroeg," antwoordde Patricia.
"Een heleboel mensen wilden mevrouw White ten dans vragen. Ik had gewoon geluk," zei Calvin opgewekt.
Ondanks Calvins nonchalante toon voelde Patricia zich oprecht dankbaar.
Eerder hadden veel mensen haar aangekeken, die haar ten dans wilden vragen, maar niemand durfde omdat ze Charles' vrouw was.
Als Calvin niet had ingegrepen, had ze misschien met Charles moeten dansen, wat ongemakkelijk zou zijn geweest, omdat Charles haar niet zou hebben gekozen.
Verzonken in haar dankbaarheid jegens Calvin merkte Patricia niet dat hij haar anders aansprak dan de anderen.
"Hoe dan ook, nogmaals bedankt," zei Patricia.
Calvin, onverstoorbaar, stak als een heer zijn hand uit. "Als je me echt wilt bedanken, wat dacht je ervan dat ik je naar huis breng?"
Patricia wilde net antwoorden toen ze achter haar Pauls ongeruste stem hoorde.
"O jee, mevrouw White, pas op."
Toen ze zich omdraaide, zag ze haar schattige dochter Emily, die haar prinsessenjurk ophield en naar haar toe rende. "Mamma!"
Emily wierp zich tegen Patricia's been aan, haar ronde ogen sprankelend terwijl ze opkeek. "Mamma, knuffel!"
"Emily, wat doe jij hier?" vroeg Patricia, verrast.
"Juffrouw Emily werd wakker en begon om u te roepen, dus heb ik haar naar u toe gebracht," zei Paul, zijn gezicht vol bezorgdheid.
"Waar is Charles?" vroeg Patricia, terwijl ze Emily zachtjes optilde en over haar rug aaide.
"Meneer Anderson, hij..." Paul krabde ongemakkelijk aan zijn gezicht en keek achterom.
Charles, die naar alcohol stonk, kwam eindelijk tevoorschijn.
"Papa is daarachter," zei Emily, terwijl ze haar armen om Patricia's nek sloeg en haar een kus gaf.
"Mamma ruikt lekker, papa ruikt vies." Ze maakte een schattig gebaar alsof ze haar neus dichtkneep.
Paul veegde het zweet van zijn voorhoofd, bang dat hij ertussenin zou komen te zitten.
Patricia's ogen werden koud. "Drinken terwijl je op een kind past?"
Paul verstijfde, bang voor ruzie. Waarom moest hij vandaag nou dienst hebben?
Hij had echt pech!
"Het is laat. Ik wilde Emily naar huis brengen om te slapen, maar ze stond erop jou te zoeken. Ze liet me haar niet vasthouden, dus zei ik haar dat je met een andere man aan het dansen was en niet bij haar kon zijn."
Charles zei het onverschillig, met woorden die niet pasten bij zijn gebruikelijke houding.
Paul was met stomheid geslagen. Was dit een teken van ongenoegen?
Of had hij het verkeerd gehoord? Anders, waarom leek het alsof zijn baas emotie toonde?
Patricia grijnsde spottend. Begon hij haar nu de schuld te geven? Maar hij had zelf eerst voor iemand anders gekozen.
Charles ging verder: "Als je niet voor Emily gaat zorgen en bij iemand anders wilt zijn, breng ik haar wel naar huis."
Charles stak zijn hand uit om Emily aan te nemen, maar Patricia week zonder aarzelen uit en wierp hem een minachtende blik toe.
"Emily kan de geur niet verdragen."
Charles deed een stap opzij, blokkeerde Calvin ongemerkt en gaf Patricia en Emily de ruimte.
"Mevrouw White," zei Calvin op het juiste moment, met een zachte glimlach op zijn gezicht. "Aangezien u iets te regelen heeft, zal ik u niet storen. Laten we elkaar een andere keer weer zien."
Patricia knikte verontschuldigend. "Het spijt me. De volgende keer trakteer ik je op eten."
Charles' lippen krulden tot een nauwelijks merkbare glimlach toen hij Patricia Calvin hoorde afwijzen.
Calvin wierp hun een veelbetekenende blik toe en zei: "Mevrouw White, tot een volgende keer."
Terwijl ze spraken, viel Emily alweer in slaap. Patricia vroeg Paul om voorop te lopen en droeg Emily naar de auto.
Charles liep een paar passen mee, bleef toen staan en draaide zich naar Calvin om.
Na een lange pauze zei hij: "Meneer Scott, u bent pas terug in het land en u kent de situatie misschien niet."
Zijn lange vingers knoopten langzaam zijn manchet dicht, zonder enig teken van zijn eerdere dronkenschap.
"Maar ik hoop dat meneer Scott onthoudt dat zij mevrouw Anderson is, niet mevrouw White."
"Vergis je de volgende keer niet."
Daarmee liep hij naar Patricia en Emily toe.
In de auto was het stil, de sfeer gespannen.
Het enige geluid was Emily’s gelijkmatige ademhaling terwijl ze sliep.
Patricia verschoof Emily in haar armen, legde haar op haar schoot en haalde voorzichtig haar haarelastiekje los zodat ze comfortabeler lag.
Charles keek zwijgend toe. Sinds ze in de auto waren gestapt, had Patricia gezwegen; al haar aandacht ging uit naar hun dochter.
Vanavond leek Patricia anders, totaal niet zoals de schuchtere vrouw die een paar dagen geleden de Anderson-familie was binnengebracht.
Op de dag dat ze hun huwelijk hadden laten registreren, had ze haar hoofd naar beneden gehouden, alsof ze zichzelf onzichtbaar wilde maken, en ze had het niet eens gedurfd hem aan te kijken.
Maar op het feest van vanavond leek ze een ander mens. Charles’ ogen flitsten van verbazing toen hij zag dat Patricia moe werd van het vasthouden van Emily.
‘Laat mij haar vasthouden.’
‘Nee,’ weigerde Patricia zonder na te denken. ‘Je ruikt veel te erg naar alcohol. Emily zal niet goed slapen. Drink niet meer voor haar ogen.’
Charles’ ogen schoten vuur, maar hij zei: ‘Prima, maar de volgende keer dans je niet met andere mannen waar Emily bij is.’
Patricia werd niet boos door zijn woorden. Ze strekte haar armen om ze te ontspannen. ‘Jij accepteerde Irene’s uitnodiging om te dansen. Vond je het niet leuk?’
In haar vorige leven was ze niet naar het feest gegaan. Toen Charles haar vond, had hij een donkere uitdrukking gehad en haar zonder een woord van bezorgdheid gezegd dat ze in de auto moest wachten. Het incident waarbij Irene haar in een kamer had opgesloten, werd afgedaan alsof het niets was.
‘Het feest van vanavond zat vol zakenmensen. Elke beweging wordt in de gaten gehouden,’ zei Charles, terwijl hij op zijn horloge keek. ‘Omdat je mevrouw Anderson bent, moet je je verantwoordelijkheden vervullen.’
‘Welke verantwoordelijkheden?’ Patricia werd onverklaarbaar boos. ‘Ik heb er niet voor gekozen om mevrouw Anderson te zijn.’
Charles trok een wenkbrauw op en sloeg zijn armen over elkaar, alsof hij wachtte tot ze verder zou gaan.
‘Geloof het of niet, het kan me niets schelen.’
Vier jaar geleden was Patricia afgestudeerd aan de universiteit en had ze een aanbod gekregen als assistent van een gerenommeerde modeontwerper.
Ze was met haar vriendin Nicole Clark gaan drinken om het te vieren, maar werd gedrogeerd en belandde in bed met Charles, met een onverwachte zwangerschap tot gevolg.
Maar voor Charles was het allemaal een opzet, die leidde tot Emily’s geboorte.
Vier jaar later, op weg terug naar Silverpeak City met Emily, had de Anderson-familie hen onderschept en Emily gedwongen terug in de familie te komen.
De status van de Anderson-familie en hun dominante sfeer waren overweldigend, en omwille van haar dochter had Patricia geen keuze dan zich te schikken.
De Anderson-familie hechtte boven alles waarde aan bloedlijnen, en onder druk van William Anderson had Charles hun huwelijk laten registreren.
In haar vorige leven was hun relatie pas verbeterd toen Emily vijf werd.
Ze hadden zelfs een periode van wederzijdse genegenheid gehad, maar later ontdekte ze dat Charles altijd al van iemand anders had gehouden.
Hij kon liefhebben, maar niet haar.
Patricia’s blik werd donker. In dit leven kon het haar niet schelen van wie Charles hield. Het enige wat haar interesseerde, was Emily’s toekomst.
Charles wierp haar twee keer een blik toe en overdacht zwijgend haar woorden.
Hij wuifde zijn verdenkingen over haar niet weg. De one-nightstand was nooit volledig verklaard. Als wat Patricia zei waar was... werden Charles’ ogen ijzig.
Thuis gaf Patricia Emily aan de kindermeisje, Ellie Smith, en ging ze naar de hoofdslaapkamer om te douchen.
Het feest had haar uitgeput. Na een snelle wasbeurt trok ze een comfortabele nachtjapon aan en kwam naar buiten om Charles half op het bed te zien liggen.
‘Wat doe jij hier...’
Charles maakte een sissend gebaar en wees naar de slapende Emily naast hem.
‘Maak Emily niet wakker.’
Patricia keek hem woedend aan en wees boos naar de deur. ‘Eruit.’
Charles hief langzaam de hand op die Emily vasthield en vormde zonder geluid de woorden: ‘Emily laat me niet gaan.’
Patricia stapte naar voren, maakte Emily’s hand los en wees opnieuw naar de deur. ‘Eruit.’
Emily’s hand leek ogen te hebben en greep meteen hun beider handen vast. Haar kleine oogleden fladderden even open en sloten zich weer. ‘Papa... samen... slapen...’
