Hoofdstuk 4

Patricia zuchtte gefrustreerd, keek Charles woedend aan en schopte tegen zijn been.

"Ga douchen, je stinkt."

Charles sjokte naar de badkamer terwijl Patricia Emily instopte.

Kleine Emily kroop dicht tegen haar aan; haar tengere lijfje verspreidde een vage melkgeur. Patricia’s neus tintelde van emotie toen ze haar dochter stevig omhelsde en diep ademhaalde.

In haar vorige leven werd Emily door Missy grootgebracht en zag Patricia haar alleen tijdens feestdagen.

Toen ze net bij de familie Anderson kwam, kon Patricia haar aandacht niet bij Emily houden.

Missy liet mensen Emily telkens weer manieren aanleren, en tegen de tijd dat Patricia haar weer zag, was Emily stil en gevoelig geworden, huilde ze bij harde stemmen en kreeg ze verlatingsangst wanneer Patricia wegging.

Alleen al eraan denken deed Patricia’s hart pijn.

Deze keer was ze vastbesloten Emily op te voeden in een veilige en liefdevolle omgeving.

Toen Charles klaar was met douchen en naar buiten kwam, zag hij het veiligheidshek dat Patricia had neergezet.

Patricia sliep aan één kant van het bed met Emily in haar armen, terwijl de andere kant was afgescheiden met een extra deken.

Charles zweeg.

Voorzichtig klom hij in bed, maar zodra hij dat deed, belandde er een arm op zijn borst.

Charles verstijfde, tilde haar arm zachtjes op, en net toen hij die weglegde, werd er een been over hem heen geslagen.

Patricia draaide zich om, hield hem voor Emily aan en sloeg haar armen om zijn middel.

Door het zachte contact kookte zijn bloed, hitte verspreidde zich door zijn lichaam. Charles verstarde en probeerde niet te bewegen; de vage geur van haar haar kietelde zijn neus en zijn keel werd droog.

Om kalm te blijven dwong Charles zichzelf de arm en het been op hem te negeren.

Hij voelde Patricia’s adem, haar zachte haar streek langs zijn wang. Hij draaide zijn hoofd en zag haar slapende gezicht, zijn blik bleef hangen op haar licht geopende lippen.

Plots flitste er een levendige herinnering door zijn hoofd.

Die nacht, de aanraking van haar huid, de manier waarop ze in elkaar verstrengeld raakten, haar lippen in zijn mond, de zachte kreunen onder hem vandaan.

Charles’ hart sloeg op hol en bracht hem terug naar de werkelijkheid, zijn onderbuik brandde van verlangen.

Hij gooide de deken van zich af en liep naar de badkamer.

Zal wel door de stress van de laatste tijd komen.

De volgende ochtend werd Patricia wakker van Emily’s gehuil.

"Papa... mama..."

"Emily, wat is er?" Patricia worstelde haar ogen open en suste haar. "Mama is hier."

"Papa... is weg." Emily snikte, ontroostbaar.

Patricia merkte toen pas dat Charles weg was gegaan zonder dat ze het doorhad. Vanbinnen grijnsde ze; hij moest zich ongemakkelijk hebben gevoeld om een bed met haar te delen.

Ellie hoorde het tumult, klopte snel en kwam de kamer binnen. "Mevrouw Anderson, is alles in orde?"

"Het is niets, Emily werd wakker en zag haar vader niet, dus ze is van streek."

"Zal ik juffrouw White mee naar beneden nemen voor wat ontbijt?"

"Ja, graag." Patricia knikte, en Ellie nam Emily mee.

Patricia, nu helemaal wakker, keek op de klok.

Het was al middag; ze had gedacht dat het nog vroeg in de ochtend was.

Misschien kwam het door de frisse start, maar ze had al heel lang niet zo goed geslapen.

Ze pakte haar telefoon en zag talloze lange spraakberichten van Nicole.

"Patricia! Emily is Charles’ dochter? Jij bent geweldig! Hoe ben jij bij Charles Anderson van de Anderson Group terechtgekomen?"

"Waar ben je? Waarom heb je geen contact met me opgenomen? Ben je in het Anderson-landhuis? Antwoord me!"

"Patricia! Waar de hel ben je!"

Patricia luisterde ze niet allemaal af, maar belde Nicole meteen.

"Ik stond op het punt de politie te bellen! Je bent me eindelijk weer eens niet vergeten!" Nicole’s luide stem deed haar opschrikken.

"Ik bel je toch nu, of niet?" Patricia grinnikte; het deed haar warm vanbinnen om de stem van haar vriendin weer te horen.

"Je hebt een man en je bent mij vergeten!" snoof Nicole. "Maar serieus, ben je echt naar het Anderson-landhuis gegaan? Dat van die financiële magnaat?"

"Ja."

"O mijn God, ik kan niet geloven dat je die nacht bij Charles was," zuchtte Nicole. "Maar het is goed. Je zat in je eentje te ploeteren met Emily. Het is geweldig dat ze nu een rijke vader heeft."

Patricia wreef over haar voorhoofd.

"O, ik was bijna het belangrijkste vergeten. Ik zag je online!"

Nicole stuurde een paar video’s via WhatsApp en Patricia opende ze. Ze hadden het over haar jurk van gisteravond.

[Is dat niet Chanels nieuwe ontwerp?]

[Chanel heeft geen kant. Zou het een nepperd zijn?]

[Ben je gek? Ze is mevrouw Anderson! De vrouw van Charles draagt geen nep. Rijke mensen hebben maatwerk!]

[Ze ziet eruit als een model, zó mooi!]

[Als ik dat lichaam had, zou ik in alles er goed uitzien!]

[Die jurk is verbluffend. Wie is de ontwerper? Zo classy!]

[Eens!]

Patricia was verrast. Haar geïmproviseerde aanpassing was goed uitgepakt.

Ze keek de video, en bewonderde haar lange figuur en de jurk die haar rondingen accentueerde.

Nicole praatte nog steeds. "Die jurk was jouw werk, toch? Ik herkende je stijl. Waarom heb je hem veranderd?"

"Er was aan de jurk geknoeid. Ik zag extra stof en besloot het te corrigeren," legde Patricia kort uit, omdat ze haar vriendin niet ongerust wilde maken.

"O mijn God, romans liegen niet. De wereld van de rijken zit vol intriges! Wees voorzichtig, je zit nu op een gevaarlijke plek. Hoe behandelt Charles je?"

"Maak je geen zorgen, ik ben slim genoeg om mezelf niet te laten lijden," glimlachte Patricia, terwijl ze een pluk haar om haar vinger draaide.

Ze pauzeerde; toen ze aan Charles’ kille gezicht dacht, werden haar ogen doffer. "We... kunnen prima met elkaar overweg."

"Dat is goed," ontspande Nicole. "Trouwens, ik zag een ontwerpwedstrijd! Jij deed een simpele wijziging en kreeg zoveel aandacht. Je moet meedoen!"

Patricia klikte op de link en las de inschrijfregels en data.

Onderaan stond dat winnaars een forse prijs zouden krijgen en topontwerpers zouden worden.

Ze herinnerde zich dat het bedrijf dat de wedstrijd organiseerde de Church Group was, waar ze in haar vorige leven haar eerste baan aangeboden had gekregen.

"Ik denk dat jij de eerste prijs zou winnen!"

Patricia kwam in de verleiding. "Ik waag een poging."

In de dagen die volgden, bereidde Patricia zich voor op de wedstrijd, en ze weigerde zelfs om met Emily te spelen.

Emily trok een pruillip en sloeg op haar knuffel.

"Mama is stout, papa is stout, allebei stout, ze spelen niet met mij!"

Patricia zat op de bank en scrolde op haar iPad. Toen ze Emily hoorde, besefte ze dat ze Charles al weken niet had gezien.

Ze keek Ellie wantrouwig aan.

Ellie glimlachte. "Meneer Anderson is niet vaak thuis geweest. Hij is een paar dagen geleden even teruggekomen om wat kleren te halen."

"Begrepen," antwoordde Patricia, zonder om Charles te geven.

Plots voelde ze een scherpe pijn in haar buik. Haar gezicht trok bleek weg en ze zei tegen Ellie: "Ellie, ik voel me niet goed. Zorg alsjeblieft voor Emily. Bel me niet voor het eten; ik bestel later wel iets."

"Tuurlijk, geen probleem."

Patricia draaide zich naar Emily. "Emily, wees lief. Mama moet rusten. Ik ga hard werken om geld te verdienen en lekkere dingen voor je te kopen, goed?"

"Ik wil een grote teddybeer." Emily schudde met haar knuffelbeer. "Een grote."

"Goed dan, ik koop de schattigste teddyberen voor onze Emily."

Patricia kuste Emily en ging met haar iPad naar boven.

Missy kwam aan met Thea, en ze zagen Ellie en Emily in de woonkamer. Emily zat op de vloer en zat met kleurpotloden te krassen.

Missy fronste en wierp een blik op Emily. "Waar is die vrouw?"

"Boven."

"Zeg haar dat ze naar beneden komt en me te woord staat."

Ellie aarzelde. "Mevrouw Patricia Anderson zei dat ze niet gestoord wilde worden."

Thea Ellis, met haar zoon in haar armen, zag een kans. "Mam, Patricia doet alsof ze heel wat is en komt niet eens naar beneden om u te zien."

Thea had gehoord dat Charles Patricia niet mocht. Thuis was het saai geweest, en ze wilde het drama met de nieuwkomer niet missen.